اوای رهایی

عراق در سه راهی سرنوشت

2010-04-11T13:37:00.003+04:30

این مطلب در شماره 224 روزنامه صبح دانشگاه تهران منتشر شد
--------------------------------------------------------

انتخابات پارلمانی در حالی در عراق به پایان رسید که نشان از تغییرات مهمی در بطن این جامعه گونه گون داشت. شاید بتوان مهم ترین نکات این انتخابات را در چند بند خلاصه کرد. مهمترین تغییر در این انتخابات که حتی از نتیجه آن هم تاثیرگذارتر است، شرکت گسترده سنی های عراق در انتخابات بود. بسیاری از ساکنین مناطق سنی شین که به طور سنتی طرفدار صدام حسین بودند، در اعتراض به اشغال کشورشان و همکاری گروه های شیعی با اشغال گران ترجیح داده بودند تا در انتخابات پیشین شرکت نکنند. اما این عدم شرکت تنها به نیروهای شیعی نزدیک به دولت ایران و در عین حال ایالات متحده، امکان داد تا پیروزی راحتی بر گروه ها اقلیت سنی و ملی گرای عراق داشته باشند. همین امر سبب شد تا گروه های سنی شرکت گسترده ای در دور جدید انتخابات داشته باشند و ائتلاف بزرگی را با ایاد علاوی تشکیل دهند. این تحول، تغییری بسیار مثبت است از این سو که اکثریت قاطع سنی های عراق، قانون و حاکمیت جدید را در عراق به رسمیت شناخته اند و همین امر کمک بسیاری در کاهش تروریسم و کمرنگ شدن عملیات مسلحانه در عراق خواهد کرد. عملیات هایی که در طول سال گذشته و با پیگیری سیاست هوشمندانه ای توسط تیم سیاست خارجی باراک اوباما و واگذاری تامین امنیت عراق به نیروهای بومی، کاهش بسیاری یافته بود.
تحول دیگر شکست هرچند نزدیک ائتلاف نیروهای شیعی حامی دخالت دین در دولت در نتیجه انتخابات بود. علی رغم اعتراض نوری المالکی به نتیجه پایانی انتخابات، اما به گواهی همه ناظران بی طرف انتخابات در سلامت برگزار شده بود و می توان نتیجه برآمده از این انتخاب را خرد جمعی فعلی حاکم بر مردم عراق دانست. حقیقت این است که نوری المالکی و نیروهای همراه او در طول سال های نخست وزیرش، به جای آن جمع کردن نیروهای مختلف عراقی و تکیه به نیروی ملی عراق، بیش تر به دول خارجی از جمله ایران و ایالات متحده تکیه می کردند. همین مساله در برهه ای حتی سبب جدایی نیروهای ملی شیعی نظیر مقتدی صدر از دولت او شد. نتیجه آرای عراق ورای پیروزی سکولاریسم بر اسلام گرایی، آن طور که بعضی از تحلیل گران تاکید کردند، به عقیده نگارنده این مطلب، بیشتر پیروزی ملی گرایی عراقی بر اتکا به نیروی خارجی بود. اگرچه ایاد علاوی لزوما چهره ای ملی گرا در عراق به شمار نمی آید و در سوابق او نزدیکی به دولت های خارجی خصوصا بریتانیا دیده می شود، اما در دوران پس از نخست ویزی دولت موقت عراق، علاوی هرچه بیش تر سعی کرد تا گروه های مختلف عراق را با خود همراه کند و از دولت های خارجی دور شد تا بتواند اعتباری برای خود دست و پا کند.
تغییر مهم دیگر که در این روزها دیده می شود، نقش مهمی است که گروه مقتدی صدر در ایجاد هماهنگی بین نیروهای عراقی بازی می کند. مقتدی صدر که در روزهای پس از سقوط صدام حسین، به عنوان یک رهبر تندروی شیعی مذهبی توسط رسانه ها مطرح می شد، با رفتارهایی که در طول سالیان بعد از جمله ترک عملیات مسلحانه و نزدیکی به گروه های سنی از خود نشان داد، توانست خود را در قامت یک گروه ملی گرای مخالف اشغال گری آمریکا و دخالت های ایران نشان دهد. امروز هم پس از اعلام نتایج انتخابات در عراق، به وضوح اعلام کردند که در ائتلافی بدون حضور ایادعلاوی شرکت نخواهند داشت. حرکتی که از سوی مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق نیز پیگری شد و ائتلاف نیروهای حامی نوری المالکی را در شرایط بغرنجی قرار داده است. اکنون این 44 کرسی ائتلاف کردها در پارلمان عراق است که می تواند تعیین کننده دولت آینده عراق باشد. تصمیمی که اگر بخواهد تنها با نگاه به گذشته گرفته شود، به سود ایاد علاوی نخواهد بود، اما اگر بر مبنای مصلحت عراق باشد، می تواند به تشکیل دولت توسط علاوی کمک شایانی کند.
با توجه به شرایط موجود سه سناریو در انتظار آینده عراق است. نخستین سناریو تشکیل دولتی با ائتلاف حداکثری نیروهای مهم عراق با نخست وزیری علاوی است که می تواند به محو پدیده ترور در عراق و گسترش امنیت و قانون گرایی کمک شایانی کند و مسیر حرکت عراق را بار دیگر در جهت مثبت قرار دهد. سناریو دوم تشکیل دولتی با ائتلاف اکثریتی به نخست وزیری علاوی و عدم حضور نورالمالکی در دولت است. این سناریو اگرچه می تواند در آرام کردن سنی ها نقش بارزی داشته باشد، اما لزوما به امنیت عراق کمکی نمی کند، چراکه جا را برای دخالت های خارجی در عراق همچنان باز می گذارد. و اما آخرین سناریو تشکیل دولت اکثریتی توسط نوری المالکی بدون حضور علاوی و نیروهای صدر است، به بیان دیگر ادامه دولت کنونی در عراق. این سناریو نه تنها کمکی به آینده عراق نخواهد کرد، بلکه در صورت ایجاد جو یاس در سنی های عراق می تواند سرنوشت بدتری از گذشته را در چشم انداز این کشور قرار دهد. به نظر می رسد مردم عراق در این انتخابات رای خود را اعلام کرده اند و اینک این سیاست مداران عراق هستند که باید به صدای مردم عراق گوش فرا دهند.

ببارد دیدگانم دامن اشک، در ماتم پدر منتظری

2009-12-23T04:24:00.001+03:30

مصاحبه میر حسین موسوی

2009-10-19T10:25:00.001+03:30

در دشت های مقاومت

2009-07-22T21:49:00.002+04:30

با همکاری دوستان عزیزمان در کمیته همبستگی ایران، برنامه هایی را تهیه خواهیم کرد به نام در دشت های مقاومت. این برنامه ها به صورت نوشتاری و صوتی خواهد بود. دلیل اصلی که دنبال این حرکت رفتیم این بود که احساس کردیم فقر تحلیلی در جنبش سبز ایران وجود دارد و تلاشی است برای کمک به جنبش داخلی.

به نخستین برنامه این مجموعه گوش کنید در سایت با کلیک بر روی دکمه پلی.
-------------------------------------------------------------------------

در دشت های مقاومت 1

چهار سال پیش در چنین روزهایی پس از پیروزی احمدی نژاد در انتخابات ریاست جمهوری، فضایی یاس آلود، نیروهای سیاسی و بسیاری از مردم ایران را فرا گرفته بود. شوکی عظیم بر پیکره تحول خواهان نشسته و با هر که سخن می گفتی جز تنین نا امیدی و افسردگی، چیز بیشتری به گوش نمی رسید. دولتی که امروز دستان سیاه کودتائیش را برای تک تک مردم ایران و جهان رو کرده است، در آن روزها با پیگیری سیاستی کثیف و در نتیجه اشتباهات هولناک استراتژیک و تاکتیکی اصلاح طلبان بیرون و درون حاکمیت، بر مسند قدرت نشست. دولتی که پس از چهار سال حکومت، نتیجه رفتارهایش، از هم پاشیدگی اقتصاد کشور، تورم گسترده، افزایش فقر و شکاف طبقاتی، فروپاشی امنیت داخلی و نابودی بهترین فرصت های تاریخی برای توسعه ایران بود. به هر روی، در آن فضای خفقان که آخرین کورسوهای امید، در چشمان بسیاری ناپدید شد، بودند انسان هایی که با تحلیلی عمیق و انتقادی وارد دورانی جدید شدند. آن ها به جای آن که به کورسوهای امید نگاه کنند، اشعه های خورشید را از درز درها و پنجره ها و از گسست های کوچک دیوار دیدند و امیدشان به روشنی فردا صد چندان شد. این گروه های کوچک و گمنام، وارد فاز نوینی از زندگی خود شدند که با نام زیبای «مقاومت» پیوند خورد. در کنار این گروه ها، نیروهای سیاسی نیز کمابیش دست به کار بودند و پس از چند ماهی، روحیه شکسته خویش را باز یافتند.
در نخستین سال همین دولت بود که گروه هایی از زنان ایرانی برای بزرگ داشت 8 مارس، خواهان تجمعی در پارک دانشجو شدند. آن تجمع چند صد نفره در نخستین دقایق، وحشیانه سرکوب شد، اما یکی از نخستین جرقه های مقاومت در برابر ساختار دولت شبه نظامی جدید را به نمایش گذاشت. همین زنان، زمانی بعد در 22 خرداد 85، در میدان هفت تیر جمع شدند که این بار با حمایت جنبش دانشجویی نیز همراه شد. این تجمع مسالمت آمیز نیز از سوی همین نیروهایی که امروز در خیابان ها می بینیم، سرکوب شد. بسیاری دستگیر شدند و احکام تغزیری و تعلیقی پرونده آزادی خواهیشان را مزین کرد. اما نتیجه تمامی این سرکوب ها بلوغ بیشتر و تعمیق خواسته های زنان در جامعه بود. نتیجه این جنبش کمپین یک میلیون امضا بود. همان کمپینی که به دورترین نقاط ایران رفت، در پای سفره بسیاری از زنان از طبقات و قشرهای مختلف ، از خانه دار تا روشنفکر، با هرگونه باور سیاسی و مذهبی حاضر شد و عمق یافتن آن، تن دولت امنیتی را لرزاند.
از طرف دیگر، معلمان و کارگران ایرانی نیز از پای ننشستند. تجمعات پیاپی معلمان و پس از آن بازنشستگان در برابر مجلس، اعتصابات کارگری از سندیکای شرکت واحد اتبوسرانی تا کارگران هفت تپه اهواز تا ده ها کارگاه و کارخانه کوچک و بزرگ، بر صخره سنگین اختناق آقایان شکاف انداخت. از همه این ها بالاتر، مقاومت تحسین برانگیز و با شکوه زنان و دختران و پس از آن پسران ایرانی در برابر طرح ارشاد سیاه جامگان بود. آن جا که مینی بوس ها را پشت سر هم از دختران ایرانی پر می کردند و از آن ها تعهد می گرفتند که مطابق سلیقه خود لباس نپوشند، اما آن ها همین طور که بیرون می آمدند، مقاومت می کردند و کار خود را تکرار می کردند. کودتاچیان امروز از همان زمان سرکوب و ابزارهای کثیقشان را بر تن و جان زنان، دختران و پسران سرزمین سبز ما آزمایش می کردند.
با این وجود این تنها، طبقه متوسط و فقیر جامعه نبودند که فریاد مقاومت را بر تن ننگین باند سیاه نعره زدند، آن روز که در هنگامه طرح مالیاتی جدید، بازار تهران پس از سال ها به اعتصاب فرو رفت، طبقه تجاری ملی نیز به جنبش پیوست.

آری همه آمدند، از پیر و جوان، زن و مرد، فقیر و غنی. همه یک تن شدند و یک تنه در برابر شر زمان، احمدی نژاد قرار گرفتند. آن صحنه های شور و حضور در روزهای منتهی به حماسه 22 خرداد، آن خروش خیابان، نقطه عطف مقاومت بود. چنین بود که سیاه جامگان، همان ها که تاریخی طولانی از تباهی و نابود کردن دستاوردهای بزرگ مردم در طول این 150 سال مبارزه داشتند، خصوصا در طول این 30 سال، بزرگ ترین انقلاب نیمه دوم قرن بیستم که شراره های رهایی را در خون جهان به خروش آورد، به یغما بردند، چاره ای برایشان نماند تا دستان چدنیشان را از آستین مخملین بیرون آورند و در برابر ما و شما و همه مردم ایران بایستند.
آن جا که آن نماینده دروغ، ریا و تزویر در مناظره های انتخاباتی چنان به بن بست رسیده بود که مانند دیو در حال مرگ دست به نابودی هر آن چه در نزدیکش بود می زد، آن جا که در برابر همه مردم ایران و نه فقط چند گروه و شخصیت سیاسی نشست و دروغ گفت، دیو پلید بی اخلاقی در حال جان دادند بود. همان جا بود که ما مردم خروشمان و امیدمان صد چندان شد. آن روزهای بزرگ زیستن و زنده بودن که در خاطر همه زندگان مانده است.
موج بر موج افزودیم، همه به یاد می آوریم که ایران، سبز و سرخ و سپید شد. سبز را بیشتر پسندیدیم که رنگ همه چیز ما بود و هیچ چیز آن ها نبود. آری ما سبز را بیشتر برگزیدیم، چرا که ما نماد راستی، صداقت، شور و شعور هستیم و آن ها دستگاه سیاه دروغ و ریا و تزویرند. ما رنگ سبز صلح، رنگ سپید رهایی و رنگ سرخ مقاومت هستیم و آن ها سیاه ترین جماعت دوران هستند. ما 22 خرداد، ما 25 خرداد در خیابان آزادی، ما 26 خرداد کریمخان، ما 28 خرداد توپخانه را آفریدیم. ما 30 خرداد 88، آن روز زیبا که تمام دستگاه کودتا یک تنه در برابر مردم ایستاد را آفریدیم. و همین ما در 18 تیر پیام زنده بودن مان را به گوش مردگان زمان رساندیم.
این چنین بود که دشت های ایران زمین، جنگل های سبزش، کوهستان های شکست ناپذیرش و دریاهای وسیعش یک سر مقاومت شدند. این است که ما نیز به پاس مردم ایران و در همبستگی با این جنبش بزرگ رهایی بخش، نامی بهتر از «در دشت های مقاومت» برای سری برنامه های تحلیلی- خبری خود نیافتیم. این برنامه ها هدیه بسیار کوچک ما همراهان مردم ایران در آن سوی مرزهای سرزمین بزرگمان به شما دلیرانی است که امید، اتحاد، اخلاق و آزادی خواهی را به همه بازگرداندید. باشد که در سپیده دم رهایی، دستان سبز و سپید و سرخمان، خورشیدی را که تنها کوردلان به انکارش نشسته اند، از پس کوهساران ایران زمین بالا آورد تا با تابش جاوید آن بر آسمان این فلات، همه سیاهی ها و هر آن چه که رنگ دروغ و ریا و تزویر دارد بسوزد و دیگر نشانی از این همه نماند.

دامنه های بحران

2009-03-08T15:45:00.000+03:30

در هفته گذشته، آماری منتشر شد که جامعه اقتصادی ایالات متحده را تکان داد. نرخ بیکاری در پیشرفته ترین کشور جهان به رقم 8.1 % رسید . چنین رقمی در طول 25 سال اخیر بی سابقه بود. تنها در طول یک ماه فوریه، بیش از ششصد هزار نفر شغل خود را از دست دادند. در حالی که کارشناسان معتقد بودند بحران در سه ماه سوم سال جاری به پایان خواهد رسید، اما شواهد دال بر آن دارد که در حال حاضر تنها بر سرعت و دامنه این بحران افزوده می شود. در حالی که اقتصاد دانان راست گرا همچنان بر طبل عبور از بحران در آینده ای نزدیک می کوبند، اما منتقدین عمق بحران را گسترده تر از این ها می دانند. بحرانی که تمام شواهد از عمق گسترده تر آن نسبت به بحران 1929 دارد، چگونه می تواند در مدت کوتاهی احیا شود، در حالی که بحران 1929، نزدیک به پنج سال ادامه داشت.
بحران 1929، ایالات متحده را به اروپا نزدیک کرد. چرچیل و روزولت همکاری مشترکی برای حل بحران داشتند. با این وجود شعله ور شدن آتش جنگ جهانی دوم و سپس ورود ایالات متحده به جنگ، جایگاه ویژه ای به این کشور بخشید که سقوط اقتصادی آن را به مدت بیش از 60 سال به تاخیر انداخت. مساله این است که اقتصاد جهان چنان در دوران پس از جنگ در هم تنیده شده که این بار کاری از دست اقتصاد در حال رکود اروپا برای نجات بحران اقتصادی جهان غرب بر نمی آید. اقتصاد ژاپن خیلی پیش تر از این ها دچار رکود شده بود و اقتصاد مبتنی بر صادرات چین نیز دچار آنفلوآنزا شده است. دکتر مرتضی محیط اقتصاد دان چپ و نظریه پرداز مارکسیست، معتقد است دامنه این بحران سبب تغییرات عمیق سیاسی و اجتماعی در ساختار ایالات متحده خواهد شد. مساله این است که این بار جنگ نیز به یاری آمریکا نمی تواند بیاید، چرا که اصولا یکی از دلایل عمق این بحران هزینه چندین هزار میلیارد دلاری ایالات متحده در جنگ افروزی در گوشه گوشه جهان بوده است.
به هر روی، دامنه بحران شاید تنها محدود به کشورهای غربی نباشد. از هم پاشیدگی اقتصاد کشورهای جبهه مقابل غرب نظیر ایران، ساختارهای سیاسی و اجتماعی این کشورها را نیز هدف قرار خواهد داد. بحران اقتصادی جهانی، نرخ بالای تورم در ایران را افسار گسیخته خواهد کرد و همین امر سبب گسترش اعتراضاتی خواهد شد که هم اکنون به صورت پراکنده در بخش هایی از کشور جریان دارد. سیاست های غلط اقتصادی در دوران بیست ساله پس از جنگ ایران و عراق به استثنای دوره محدودی از سال های اصلاحات، اقتصاد ایران را چنان آسیب پذیر ساخته که کوچک ترین بحرانی در اقتصاد می تواند به از هم پاشیدگی ساختار اجتماعی کشور بینجامد.
چنین بحرانی گریبان کوبا را نیز گرفته است. کوبا پنجاهمین سال پیروزی انقلابی را جشن می گیرد که برای سال ها نشان امید و آرمان اردوگاه چپ بود. انقلابی که حیاط خلوت ایالات متحده در آمریکای جنوبی را کوچک و کوچک تر کرد. انقلابی که برای مردم کوبا بالاترین نرخ سواد و بهداشت جهانی را به ارمغان آورد. انقلابی که بهترین شیوه کشاورزی غیر شیمیایی را به جهان هدیه داد. از طرف دیگری انقلابی که ده ها نفر را به چوبه دار آویخت و آزادی سیاسی را از بین برد و کوبا را به یکی از مراکز توریسم جنسی جهان تبدیل کرد. این روزها در نتیجه بحران اقتصادی، درآمد کوبا از توریسم کاهش شدیدی یافته است و کشور هنوز از آثار طوفان سال گذشته نیز رنج می برد.
همان طور که در بالا گفته شد، احتمالا بحران اقتصادی فعلی در جهان، سبب تغییرات عمیقی در ساختارهای سیاسی و اجتماعی بسیاری از کشورهای جهان شود. با این حال، به نظر نگارنده این بحران بیشترین تاثیر خود را بر روابط سیاسی جهانی گذاشته و تغییرات ژئوپلیتیکی را موجب خواهد شد. رفتارهای غرب در نزدیک شدن به تهران، در عین حال وحشت شدید اعراب از این نزدیکی یکی از مهمترین این تغییرات است. بر خلاف آن چه برخی از اصلاح طلب ها در ایران بیان می کنند، غرب با خاتمی یا بدون خاتمی ناچار به نزدیکی به ایران است. آن ها خیلی دوست داشتند که ایران را به کره شمالی دیگری تبدیل کنند. با این حال، موقعیت بی نظیر جغرافیایی ایران و مرکزیت ناگریز آن در منطقه استراتژیک انرژی جهانی، غرب را ناگزیر به پذیرش نقش ایران کرده است. همکاری ایران با غرب در برقراری آرامش در عراق نخستین نشان از چنین معامله نانوشته داشت.
با این وجود، حاکمان جمهوری اسلامی نباید از یاد ببرند که بحران های داخلی ایران عمیق تر از آن است که نزدیکی آن ها به غرب چاره ساز مشکلات شود. آن ها نباید از یاد ببرند که شوروی در حالی از هم پاشید که در دوران بهترین روابط سیاسی با غرب به سر می برد. آن چه ایران را از بحران های اقتصادی و سیاسی نجات می دهد صرفا روابط سیاسی با غرب و همکاری با آن ها در اشغالگری نیست. راه چاره ایران، برقراری آزادی و به مشارکت جستن تمام نیروهای داخل و خارج از کشور برای ساختن الگویی نوین در سطح جهانی است.

تصمیمات اوباما

2009-03-02T13:19:00.001+03:30

در هفته های گذشته، اوباما رئیس جمهور جدید ایالات متحده دو تصمیم مهم سیاسی درباره خاورمیانه اتخاذ کرد که می تواند سرنوشت دولت او در چهار سال آینده را تعیین کند. نخستین تصمیم اعزام نیروهای بیشتر نظامی به افغانستان برای مقابله با طالبان و القاعده و بالاخره دومین تصمیم، خروج بخش عمده نظامی های ایالات متحده از عراق تا اواسط سال 2010. در حقیقت، هردوی این تصمیم ها توسط او بارها در دوران تبلیغات ریاست جمهوری اعلام شده بود. به هر روی، تصمیم دوم اوباما از پشتیبانی وسیع جهانی در داخل و خارج آمریکا محسوب می شود و بسیاری از عراقی ها نیز این تصمیم را ستایش کرده اند. در عین حال، با توجه به گسترش نسبی امنیت در عراق، ایالات متحده احساس می کند با پیروزی نسبی پس از شش سال جنگ، عراق را ترک می کند. اگر چه مشخص نیست با خروج نیروهای آمریکایی از عراق، وضعیت امنیت این کشور به چه صورت درآید، اما می توان حدس زد که این فرصت را به عراقی ها می دهد تا مستقلانه تر درباره کشورشان تصمیم گیری کنند و گروه های وابسته به کشورها خارجی را از قدرت خارج کنند.
با وجود درستی تصمیم اوباما برای خروج از عراق، اعزام نیروهای نظامی بیشتر به افغانستان، می تواند نتایج فاجعه باری داشته باشد که ایالات متحده را با مشکلاتی بزرگ تر از بحران اقتصادی فعلی مواجه خواهد کرد. تصمیم ایالات متحده درباره افغانستان نشان می دهد که آن ها در طول نه سال گذشته، هم چنان از شناخت منطقه خاورمیانه و خصوصا افغانستان بازمانده اند. همین عدم شناخت بود که ایالات متحده در روزهای اول حمله به افغانستان دچار مشکل اساسی شد و در صورتی ایران وارد جنگ نمی شد، چه بسا جنگ افغانستان با تلفات بزرگی که برای نیروهای ائتلاف به ارمغان می آورد، مردم ایالات متحده را به مقابله می کشاند و منطقه درگیر جنگ فرسایشی طولانی مدت فعلی نمی شد. خاتمی، رئیس جمهور وقت ایران در برنامه مستند بی بی سی، «ایران و غرب» بیان می کند که ایران در آن زمان احساس کرد در افغانستان با ایالات متحده منافع مشترکی دارد و در نتیجه برای سرنگونی طالبان در پشت پرده وارد جنگ شد. مذاکره کننده آمریکایی در امور افغانستان در آن زمان نیز تاکید می کند، ایالات متحده پس از یک ماه با بمباران هوایی یک کشور قبلا ویران شده، به هدفی دست پیدا نکرد. یک روز مقامات ایرانی با آن ها تماس می گیرند و خواهان همکاری با نیروهای ائتلاف می شوند. یک مقام امنیتی ایران وارد اتاق شده و نقشه ای را جلوی آمریکایی ها باز می کند و به آن ها می گوید این ها اهدافی هستند که شما باید بزنید.
به هر روی، آقای اوباما می داند که دارد نیروهایش را به سرزمینی ارسال می کند که نیروهای مسلح آن سابقه 30 سال جنگ های نامنظم داشته اند. او می داند که تنها سه سال پس از اشغال افغانستان بود که نیروهای طالبان مجددا بخش های از کشور را اشغال کردند و قوانین سرسخت اسلامی را در آن بخش ها برقرار کردند. حقیقت این است که افغان ها همواره برای استقلال خود اهمیت زیادی قائل بوده اند و این تنها به نیروهای مخالف ایالات متحده محدود نمی شود. ایران کشوری که برای قرن ها، افغانستان را بخشی از خاک خود می دانست، هیچ گاه تسلط کاملی بر آن منطقه نداشت و افغان ها منطقه خود را به صورت خودگردان اداره می کردند. سران نظامی سابق ارتش شوروی نیز با بیانه ای به ایالات متحده هشدار دادند که این افزایش نیروها، سرنوشتی مشابه آن چه شوروی در افغانستان با آن مواجه شد را برای آمریکا به ارمغان خواهد آورد.
در حقیقت تصمیم اوباما برای اعزام نیروهای بیشتر به افغانستان از یک طرف و موافقت او برای ابقای قانون عدم شمول زندانی ها متهم به تروریسم در چارچوب حقوق زندانیان، اگر چه شاید برای ساکت کردن جناح های افراطی در ایالات متحده گرفته شده باشد، اما می تواند سرنوشت دردناکی برای اوباما داشته باشد. سرنوشتی که او را در کنار بوش قرار خواهد داد و بر تصمیمات درستی چون خروج از عراق و تلاش برای صلح خاورمیانه سایه سنگینی خواهد انداخت.

انتخابات در اسرائیل

2009-02-23T11:43:00.000+03:30

پس از جنگ غزه که بالاخره با کشتار بیش از هزار و چهارصد فلسطینی و سیزده اسرائیلی به پایان رسید، این سرزمین ها در آرامشی نسبی به سر بردند تا انتخابات اسرائیل برگزار شود. یکی از دلایل عمده حمله به غزه برای توقف موشک اندازی گروه های فلسطینی مخالف صلح، نگرانی احزاب میانه روتری نظیر کادیما و کارگر از شکست سنگین در انتخابات بود. آن ها با برانگیختن این جنگ می خواستند به شهروندان اسرائیلی نشان دهند که جایی که پای امنیت اسرائیل در میان باشد، آن ها حتی از نتانیاهو و حزب لیکود هم سخت گیرتر هستند. علی رغم آن که محبوبیت کادیما پس از جنگ بهبود نسبی یافت، اما نتایج انتخابات اسرائیل حکایت از گردش عمیق آرای اسرائیلیان به راست افراطی داشت. حزب کارگر که زمانی تنها حزب قدرتمند اسرائیل بود، در این انتخابات با دستیابی به 13 کرسی حتی در برابر حزب کوچکی نظیر اسرائیل بیتنو که 15 کرسی پارلمان را به دست آورده است، شکست خورد. در این میان، نباید از یاد برد که حزب کادیما نیز توسط آریل شارون تاسیس شد، فردی که افراطی ترین نخست وزیر تاریخ اسرائیل بوده است و به نظر نگارنده کادیما را در بهترین حالت در راست میانه می توان طبقه بندی کرد.
بدین ترتیب، نتایج انتخابات اسرائیل حاکی از شکست سنگین هواداران صلح است. همان طور که در اساسنامه حماس از نابودی اسرائیل و حمله به یهودیان سخن رفته است، در اساسنامه برخی از احزاب راستی که پیروز انتخابات اسرائیل بودند، عقاید نژادپرستانه ای علیه اعراب دیده می شود. به هر حال، احزاب راست گرای اسرائیل به رهبری لیکود توانستند ائتلاف 61 نفری در پارلمان را به دست آوردند و در نتیجه بنیامین نتانیاهو به نخست وزیری اسرائیل برگزیده شد. دولتی که در آن علاوه بر خود نتانیاهو، آویگدر لیبرمن، رهبر حزب اسرائیل بیتنو نفر دوم محسوب می شود. از یاد نبریم که لیبرمن از هواداران سرسخت حمله نظامی به تاسیسات هسته ای ایران بوده و دیپلماسی را ابزاری ناکارا در برخورد با تهران می داند. لیبرمن که طبق اسناد تازه منتشر شده زمانی در سازمان های افراطی مسلح صهیونیستی عضویت داشته، از مخالفان سرسخت مذاکرات صلح با اعراب نیز محسوب می شود.
بنیامین نتانیاهو پیش از برگزیده شدن به نخست وزیری، به شدت از آغاز مذاکرات صلح فلسطین و اسرائیل انتقاد کرده بود. او از مخالفین تشکیل کشور مستقل فلسطینی هم محسوب شده و خواهان سرعت بخشیدن به گسترش شهرک های یهودی نشین در کرانه باختری رود اردن است. همین مساله سبب نگرانی جهانی از روی کار آمدن لیکود شده است. در صورتی که جهان بخواهد برخورد منصفانه ای داشته باشد، ضرورت دارد تا دولت لیکود با محدودیت های دیپلماتیکی نظیر آن چه حماس با آن مواجه است، مواجه شود. این امر پیش از این در زمان نخست وزیری اسحاق شامیر در سال های 1986 تا 1992 نیز رخ داد. اسحاق شامیر نیز از مخالفین سرسخت صلح با اعراب بود. اما دولت بوش پدر به دلیل شرایط منطقه ای و جهانی آن زمان، تلاش بسیاری می کرد تا سازمان آزادی بخش فلسطین را به پای مذاکره با اسرائیل بکشاند. در نتیجه فشارهای دیپلماتیک علیه شامیر شدت یافت تا اینکه وی مجبور شد در 1991 با کنفرانس صلح مادرید موافقت کند و این سرآغاز مذاکراتی شد که تا امروز بی نتیجه مانده است.
در مجموع جهان تا کنون واکنش مثبتی به ورود نتانیاهو نشان نداده است و به همین دلیل وی تلاش می کند تا کادیما را نیز به ائتلاف خود وارد کند، بلکه از فشارهای دیپلماتیک کاسته شود. به هر روی، تا آن جایی که به صلح مربوط می شود، هیچ کدام از احزاب اسرائیلی چندان پایبند محسوب نمی شوند. همه آن ها به خوبی می دانند که چاره صلح خروج کامل از مناطق اشغالی 1967 و موافقت با تشکیل کشور مستقل فلسطینی، برچیدن دیوار حائل و توقف گسترش شهرک های یهودی نشین است. هیچ کدام از این شرایط توسط هیچ دولتی در اسرائیل به طور جدی دنبال نشده است، در نتیجه تا آن جا که به صلح فلسطینیان و اعراب مربوط می شود، نتیجه انتخابات اسرائیل چیزی را تغییر نخواهد داد، چرا که اساسا سال هاست پس از ترور اسحاق رابین، چیزی به نام مذاکرات صلح معنای بیروی نداشته است. با این حال، می توان به این امیدوار بود که سیاست های افراطی دولت نتانیاهو سبب شدت یافتن فشارهای دیپلماتیک به اسرائیل شده و صلح را گامی به پیش برد. از یاد نبریم که پایدارترین پیمان صلح اعراب و اسرائیل در زمان حاکمیت مناخیم بگین از حزب لیکود، میان مصر و اسرائیل امضا شد. در هر حال، مواضع نتانیاهو در برابر ایران و برنامه هسته ای تهران بسیار جای نگرانی دارد. وی در نخستین سخنان خود پس از انتخاب به نخست وزیری، ایران را تهدید اصلی علیه موجودیت اسرائیل نامید. سخنی که چند روز پیش از آن نیز توسط ارزیابی وزارت دفاع اسرائیل بیان شده بود. شرایط چنان نشان می دهد 30 سال پس از انقلاب ایران که زنگ خطر را برای اسرائیل به صدا درآورد، امروز دو کشور می روند که به طور جدی در برابر یکدیگر قرار گیرند. برخوردی که دو راه بیشتر پیش رو ندارد، جنگ یا به رسمیت شناختن قدرت ایران در منطقه از سوی اسرائیل و قرار دادن مساله خاورمیانه و سرنوشت اسرائیل در «معامله بزرگ» ایران و ایالات متحده.

مصر گندش را در آورده است

2009-01-04T16:46:00.002+03:30

من در این مدت بسیار از حماس و جمهوری اسلامی انتقاد کردم. اما نمی توانم نفرت خود را از مقامات مصری هم که این چنین بی رحمانه چشم بر کشتن برادران فلسطینی خود بسته اند، ببندم. واقعا شرم آور است اگر حقیقت داشته باشد که شما در حال دادن اطلاعات به اسرائیل هستید. بیچاره مردم خاورمیانه که اسیر شما دیکتاتورهای فاسد شده اند. مثلا برای آن که ایران را شکست دهید به جان فلسطینیان افتاده اید در کنار اسرائیل؟؟؟!!! واقعا شرم آور است. ایران و مصر و آمریکا فلسطین و جان مردم مظلوم را محل نبرد خود کرده اند.
حال که این جنگ اتفاق افتاده و اسرائیل حمله زمینی را شروع کرده، دیگر نمی توان نشست و به حماس انتقاد کرد، من امیدوارم مقاومت خانه به خانه مردم فلسطین، غزه را به استالینگراد اسرائیل تبدیل کند. بابا این ها انسان هستند که این طور دارید با سلاح های پیشرفته مسموم به اورانیوم می کشید.

Shadmehr Aghili - Taghdir

2009-01-03T15:49:00.001+03:30

مردم قربانی سیاست مداران

2009-01-02T16:09:00.002+03:30

خبر دار شدم که دستگاه های اطلاعاتی کشورهای عربی و همچنین بخشی از مردم غزه به ارتش اسرائیل در سرکوبی حماس کمک می کنند. می توان الان مانند برخی دوستان لب گشود و فحش داد. این افراد کاری جز این بلد نیستند و متهم کردن دیگران به الواتی و خوش گذرانی. اما قضیه این هست ببینید کار به کجا رسیده است که مردم فلسطین دارند حماس را لو می دهند. آقایان در آن جا چه کرده اید؟؟؟ یاد ایران می افتم که برخی مردم با حمله ایالات متحده به تهران موافق بودند. تاسف می خوردم از حماقتشان اما از خودم می پرسیدم، ببین جمهوری اسلامی با مردم چه کرده که چنین حرف هایی را می شنوی ازشان. این عاقبت تمام آن هایی هست که راه دیکتاتوری و حذف را انتخاب می کنند. کار جهان چنان می شود که نزدیک ترین هایتان همکار دشمن وحشی می شوند.
آری عزیزانی که ضد مقاومت حماس را لباس زیبای مقاومت می پوشانید، این حاصل حکومت 4 ساله حماس در غزه است. مردم جانشان به لب رسیده که اطلاعات حماس را به اسرائیل می دهد. نپذیرید، واقعیات را نپذیرید. حرف هایتان را هم در ملحفه زیبا نپیچید، نه آقایان حماس هیچ نسبتی با مقاومت توصیفی میشل بن سایق ندارد. حماس امروز با رهبری خالد مشعل، هیچ نسبتی با ابوعمار، ابوجهاد،ابوایاد و لیلا خالد ندارد. رهبران حماس باید به سزای دیکتاتوری و حذف مجازات شوند.

Palestinian girl: Hamas responsible for war

2009-01-01T17:39:00.001+03:30

در روزهای اخیر دوستی مرا مورد لطف خود قرار داده بود به سبب انتقاداتم به حماس. ببینیم مردم قربانی در غزه چه نظری راجع به حماس دارند.

محنت فلسطین

2008-12-29T01:19:00.000+03:30

می دانستیم چنین خواهد شد. این سوی جهان کریسمس را جشن می گیرند، آن سوی خون می ریزند. نمی توان این متن را به عنوان تحلیل نوشت، چه چیز را باید تحلیل کرد، درندگی در عصر هوشیاری و بیداری. یک گروه به اصطلاح مقاومت، غزه را در حصار گرفته، به زمین های اسرائیل موشک های دست سازی را ارسال می کند که نه دقتی دارند و نه توانایی تخریبی چندانی. اما توانایی آن را دارند که بهانه لازم را به اسرائیل بدهند، تا حمله ای مرگ بار به غم زده ترین منطقه جهان انجام دهد و محنت را صد چندان کند. وضع "مقاومت" حماس به همان وضع خنده دار گروه هایی تبدیل شده که نه شرایط زمان و نه مکان خود را قابل به تشخیص هستند و حقوق مردم تحت سلطه خود را قربانی اهداف قدرت های دیگر کردند. کار را با آن جا رساندند که دولت اسرائیل، وزیر خارجه خود را به مصر ارسال کند و به آن ها بگوید که حمله دفعی به غزه انجام خواهد داد و موافقت ضمنی آن ها را نیز گرفت.

در غزه هم حملات به گونه ای بود که نشان از مطالعه دقیق مواضع حماس در طول شش ماه آتش بس داشت. اکثر قریب به اتفاق کشته شده ها، نظامیان متعلق به گروه حماس و جهاد اسلامی بودند. در طول دو دهه گذشته، چنین حملاتی به چنین دقت و سرعتی از سوی اسرائیل بی سابقه بود. اسرائیل نشان داد توانایی نابودی کامل نیروی نظامی حماس را به هر قیمتی دارد، آن هم زمانی که این گروه قدرت تشخیص شرایط را ندارد.

می توان نشست و مانند همیشه فحاشی به اسرائیل را شروع کرد و تظاهرات علیه اسرائیل کرد، اما آیا در طول سالیان اخیر از اسرائیل کسی جز این را دیده است. اسرائیل نشان داده که پاسخ کلوخ را با توپ و تانک و حمله هوایی می دهد. اسرائیل دوست داشت تا بهانه ای به دست آورد و مرزهای غزه را ببندد تا مقاومت فلسطینی را یارای پیشرفت و به روز رسانی نباشد و حماس به خوبی این خواسته را فراهم کرده است. در این بین سئوالاتی متوجه حماس است، از بیش از 200 موشکی که به نگف ارسال کردید چه چیزی جز کشتن دو دختر بچه فلسطینی بی گناه به دست آوردید؟ اما این بهانه را به اسرائیل دادید تا اهداف دقیق خود را به صورت ضربتی به انجام برساند. هر ناظری در تعجب می ماند، جنبشی که در آرایش مقاومت قرار دارد، چطور اکثر نیروهایش در پایگاه پلیس جمع شده بودند؟ این کودکانی که در موقع حملات مدارسشان تعطیل شد، هیچ پناه گاهی نداشتند. وقتی همه چیز در آستانه جنگ بود و خود هم مشغول آتش باران اسرائیل، مدارس غزه چرا باز بوده اند. از کودکان سپر انسانی در برابر یکی از بی رحم ترین ارتش های دنیا ایجاد کردید؟ آقایان مسئول در غزه، در طول این چند سال در نبرد نظامی با اسرائیل چه چیزی به دست آورده اید. تعداد افرادی که در نبرد با جنبش الفتح از برادران فلسطینی خود کشته اید، بیشتر بوده یا تعداد سربازان اسرائیلی؟ چرا شرایط را به جایی رساندید که کشورهای عرب نیز حامی حملات اسرائیل به غزه باشند؟ آقای خالد مشعل، رهبر در تبعید، خوش در سوریه نشسته اید و ملتی را در شهرها به قربان گاه برده اید. گیرم در نتیجه فساد مقامات الفتح زمانی شما از سکوی دموکراسی بالا رفته اید اما وقت آن نرسیده که دوباره انتخاباتی برگزار شود؟ شاید مردم غزه نخواهند که شما به این روند ادامه دهید.

حملات اسرائیل به غزه بار دیگر نشان داد که اسرائیل به آسانی تن به صلح نمی دهد و همواره به دنبال بهانه ای است تا زیر همه چیز بزند. علاوه براین، نشان داد که راه حل عملا مرده دو کشور، رویایی دست نیافتنی است. مدت هاست روشنفکران جهان پیشنهاد تشکیل یک کشور به نام اسرائیل یا هر نامی با حقوق کامل اعراب برابر یهودی ها داده اند. اسرائیل به زیر بار این پیشنهاد نمی رود، چرا که در آن صورت ظرف مدت کمی مجبور به ترک ماهیت یهودی خود می شود و عملا دولت یهود از بین می رود. اما در صورتی که فلسطینیان بازی دو کشور را رها کنند و به جای سلاح در شرایط حال حاضر به سوی مقاومت مدنی حرکت کنند، می توانند چنین پیشنهادی را عملی کنند. گروه های فلسطینی اگر در حقیقت دنبال حقوق مردم فلسطین هستند، بهتر است بیش از آن که به فکر تشکیل دولتی برای سلطه گری خود باشند، به فکر تامین حقوق اجتماعی و سیاسی مردم خود باشند. اعراب با ارائه طرح صلح عربی و پیشنهاد به رسمیت شناختن اسرائیل، گامی بزرگ را برداشته اند. آیا زمان آن برای گروه هایی نظیر حماس فرا نرسیده تا حداقل با پشتیبانی از چنین طرح هایی زمینه کاهش محنت مردم فلسطین را فراهم آورند؟ تندروی های گروه های فلسطینی تنها جبهه راست افراطی جهانی را تقویت می کن، نه مقاومت فلسطین را.

Ofra Haza Yerushalaim Shel Zahav (Jerusalem of Gold) subbed

2008-12-24T22:17:00.001+03:30

از ماست که بر ماست

2008-12-15T12:09:00.001+03:30

در هفته ای که گذشت، مقامات ایران لحن بسیار تندی علیه ایالات متحده و کشورهای عربی در صحبت های خود اتخاذ کردند. پس از آن که هاشمی در سخنرانی عید قربان، اوباما را نصیحت کرد تا نسبت به سیاست های هسته ای ایران انتقاد نکند، لاریجانی با لحنی که ته مایه ای از توهین نیز در آن بود، اوباما را کوبید و کشورهای منطقه را به دلیل مخالفت با سیاست های حماس، به باد انتقاد شدید گرفت. در ادامه این سخنرانی های شعارگونه، خاتمی، امام جمعه تهران نیز به دیگران پیوست. تغییر لحن دولت تهران، آن هم به دنبال یک سری از دیدارهای نه چندان مطابق عرف دیپلماتیک از کشورهای منطقه، دلیل بر چیست.
محمود احمدی نژاد و راست گرایان در طول سه سال گذشته سیاست خارجی پیچیده و غیر شفافی را ارائه کردند که نتوانسته اعتماد هیچ کشوری در جهان غیر از دوستان رئیس جمهور نظیر هوگو چاوز و مورالس را جلب کند. احمدی نژاد در طول سال گذشته بارها اقدامات غیردیپلماتیکی کرد که شان سیاست خارجی ایران را پایین آورد. حضور در اجلاس هایی که دعوت رسمی از ایران نشده بود، مهمان خودخوانده شدن در دیدارهایی که حاصلی نداشته و قول و وعده هایی که در عمل به آن ها پشت شد. به نظر می رسد، غیر از مساله هسته ای که محافظه کاران در زمان احمدی نژاد سیاست هماهنگی داشتند در سیاست خارجی چنین نبودند. البته ایجاد در هم ریختگی سیاسی و اقتصادی به اصطلاح برای گیج کردن طرف مقابل، سیاست استراتژیک احمدی نژاد بوده است، اما حامیان ایشان یک نکته را فراموش کردند و به قولی کدو را ندیدند. اگر که می توان در سیاست داخلی با ایجاد بحران و چراغ خاموش قدرت را دست گرفت، در سیاست خارجی با این همه دستگاه های گسترده اطلاعاتی، نمی توان چنین کرد. به هر روی سیاست خارجی احمدی نژاد نه تنها اعتمادی را برنینگیخته که روز به روز کشورهای عربی را از ایران دور کرده و به اسرائیل نزدیک کرده است. کار به آن جا کشیده که دولت های عربی آرزوی آشتی ایران و اسرائیل را می کنند.
کشورهای عربی، از دخالت های دولت ایران در سیاست های داخلی کشورهای عربی بسیار ناخرسند هستند. افزایش ناگهانی بهای نفت، شکست ایالات متحده در عراق، پیروزی حزب الله لبنان در جنگ های سی و سه روزه، سبب قدرت گیری مقطعی ایران در منطقه شد. شانسی که همچون بسیاری از فرصت های دیگر در طول سی سال گذشته و به خصوص سه سال اخیر از دست رفت. ایران به جای آن که به سوی تعامل با کشورهای منطقه نظیر عربستان و مصر حرکت کند، با سیاست های یک جانبه گرایانه خود، به سرنوشت مشابهی نظیر سیاست های یک طرفه ایالات متحده دچار شد. در حقیقت، همان طور که یکی از سران موساد گفت، ایران کاری را برای اسرائیل انجام داد که شاید کسی هیچ گاه تصور آن را هم نمی کرد. پادشاه عربستان سعودی، پالوده خوردن با شیمون پرز را به گفتگو با ایران که تهدید اصلی خاورمیانه از دیدگاه آن ها شده است، ترجیح می دهد.
حال در چنین شرایطی است که سیاست ناهمگون خارجی ایران، به یکباره تهاجمی می شود. کارگزارن بسیج دانشجویی، به سفارت ها و دفاتر هواپیمایی کشورهای عربی حمله می برند، مقامات ایران پا را از انتقاد درازتر کرده اند و فحاشی می کنند. حقیقت این است که انتخاب اوباما و امید به پیشرفت مذاکرات صلح خاورمیانه که کلید حل مشکلات خاورمیانه است، علاوه بر دوری گزینی کشورهای منطقه از ایران، خشم تهران را برانگیخته است و گویا آن ها تصمیم گرفته اند به قول خودمانی، حالا که ما در بازی نیستیم پس بازی خراب. اما جمهوری اسلامی از یک نکته غافل است، تهاجم به کشورهای عربی آن ها را نمی ترساند به گونه ای که به آغوش ایران بیایند، بلکه بر عکس به همان سویی خواهند رفت که ایالات متحده می خواهد. مخالفت اعراب با برنامه هسته ای ایران و نظامی خواندن ایران، برای جمهوری اسلامی به مثابه فاجعه ای در سیاست خارجی خواهد بود که تنها دو گزینه را پیش روی ایران خواهد گذاشت، معامله ای بزرگ با اعراب که با منافع ملی ایران سازگاری ندارند یا ادامه سیاست های یک جانبه گرایانه خود و در نتیجه، اتحاد اسرائیل و اعراب علیه ایران و در نهایت جنگ خواهد بود.جمهوری اسلامی باید بپذیرد، سیاست های ایران در سه سال گذشته سبب بی اعتمادی اعراب شده است. کشورهایی که در زمان خاتمی می جنبیدند تا یکی زودتر از دیگری با ایران پیمان ببندد، امروز چنان به تهران بی اعتماد هستند که حاضرند هرچه سریع تر با اسرائیل پیمان صلح دائمی ببندند. مقامات ایران هم بهتر است به جای جیغ و داد، یک بار برای همیشه سیاست همگونی در امور خارجه در پیش گیرند تا کشورهای جهان این گونه به جمهوری اسلامی بی اعتماد نباشند.

حمله به بمبئی

2008-12-01T12:09:00.002+03:30

حمله به بمبئی توسط چند مهاجم مسلح، جهان سیاست را تکان داد. جوانانی که با کشتی به سواحل بمبئی نزدیک شده، سپس سوار بر قایق های تندرو به شهر می رسند و دو هتل و مرکز یهودیان شهر را برای چند روز اشغال می کنند. در این فاجعه خونین 200 انسان کشته شدند که تنها 16 نفر از آن ها توریست های خارجی بودند. حادثه شبیه به فیلم های هالیوودی بود بیشتر تا یک عملیت خارق العاده. چنین به نظر می رسد، این گروه از غفلت دستگاه های امنیتی هند استفاده کرده و با گروگان گیری چند صد نفر به کار خود ادامه دادند. عده ای، حمله به بمبئی را با 11 سپتامبر مقایسه می کردند. به هر روی حادثه به پایان رسید و یک گروه اسلام گرا مسئولیت عملیات را پذیرفت.
تحلیل ها درباره این حادثه بسیار است و نمی توان یک نظر قطعی داد. عده ای سعی می کنند پای القاعده را به وسط بکشند، اما سئوال این هست، القاعده در هند دنبال چه بوده است. هند نه در جنگ افغانستان حضور داشته و از مخالفین حمله به عراق هم بود، نیرویی برای مبارزه با القاعده به جایی ارسال نکرده و پایگاهی در اختیار نیروهای ایالات متحده نگذاشته بود. عده ای پای درگیری بین مسلمانان و هندوها در هند را به وسط می کشند. این تحلیل نیز پخته نیست، چرا که هدف عملیات نشان می دهد، آن ها قصد ایجاد وحشت در بین توریست های خارجی را داشته اند. به استثنای مرکز یهودیان، هیچ محل مذهبی دیگری هدف حملات نبوده است. البته اطلاعات ما بسیار ناقص هست از این حادثه و می تواند هریک از این فرض ها هم درست باشد، اما در نگاه اول چنین نمی نماید.
روز گذشته، تنها مهاجم دستگیر شده این حادثه، امیر کاسیب، اعتراف کرد که تنها هدف مهاجمین، مبارزه با یهودیان به تلافی کشتار فلسطینیان بوده است. اما سئوال این است که آن 200 نفر که 194 نفرشان هندی بودند، چه ربطی به یهودیان داشتند. جدای از این که مسلما کشتار یهودیان مستقر در مرکز فرهنگی نیز عملی شرم آور بود، اما به نظر می رسد تروریست ها با چنین اعترافاتی قصد تحریک احساسات مذهبی در جهان عرب را دارند تا عملیات نفرت انگیز خود را توجیه کنند. تروریست هایی که با دقتی چنین، عملیاتی را طراحی می کنند که چند روز جهان را تکان داد، نمی توانند یک دارودسته تبه کار عادی باشند.
همزمانی این عملیات با نتایج مطالعات موسسه ملی اطلاعات ایالات متحده مبنی بر افزایش قدرت چین و هند در 20 سال آینده و نزول قدرت آمریکا نیز بسیار جالب بود. هند کشوری است که پس از استقلال از انگلستان، سیاست موازنه منفی را در پیش گرفت و در ظرف 50 سال گذشته با دست یابی به بزرگ ترین دموکراسی جهان، دستاوردهای گران بهایی در علم و دانش بشری داشته است. هند توانسته الگویی قابل اتکا از دموکراسی به شرق نشان دهد. هیچ انستیتوی تحقیقاتی دنیا نیست که این روزها در هندوستان دفتری نداشته باشد. این کشور مشکل فرار مغزها را با گسترش مراکز تحقیقاتی و تشویق متخصصان هندی به بازگشت و همین طور کسب دانش از متخصصین هندی دانشگاه های بزرگ دنیا، حل کرده است. هند، با اتکا به دانش متخصصین خود، گسترش آزادی های مدنی و سیاسی، در پیش گرفتن سیاست های اقتصادی معقول و جذب اعتبارهای جهانی، به قدرتی بزرگ در عرصه علمی و فرهنگی و همین طور قدرت نظامی دفاعی دست یافته است. در این بین، تروریست ها به چنین کشوری حمله می کنند و هدیه ناخواسته در دست تندروهای آن سوی اقیانوس آرام می گذارند. اگر که نئوکان ها، 11 سپتامبر را به مثابه هدیه ای ناخواسته قبول کردند و سیاست های جنگی خود را به پیش بردند، حمله به بمبئی، آغاز ناخوشایندی بر بحران هایی بود که پیش پای اوباما در 4 سال آینده خواهد بود. راست های افراطی در دو سوی جهان، خیلی زود کارشان را شروع کردند. هنوز باید نشست و دید که در سر این دیوانگان چه می گذرد.
حمله به بمبئی هر چه که بود؛ پیش از هر چیزی حمله ای به هند، به دموکراسی این کشور، به رواداری مذهبی آن و به قدرت علمی و فرهنگی هندوستان بود. حمله ای که باید امیدوار بود دولت هند را ناخواسته به ائتلاف به اصطلاح مبارزه با ترور اما در واقع گسترنده جنگ نکشاند.

رویا تحقق یافت

2008-11-11T13:38:00.001+03:30

این مطلب در شماره روز دوشنبه روزنامه صبح دانشگاه تهران منتشر شد.
-------------------------------------------------------------

مردم آمریکا در انتخابات 4 نوامبر جهان را نویدی تازه دادند. نوید دورانی نو با شخصیتی که از قلب تاریخی 500 ساله از درد و رنج رنگین پوستان در تمام سرزمین‌های غربی و سایر نقاط جهان آمد و بر صدر رهبری ایالات متحده و جهان نشست. صحنه‌های هیجان و شادی ملت‌های جهان در واپسین ساعت‌های روز انتخابات نشان داد که چقدر همه مردمان دنیا از اهمیت این تغییر آگاه هستند. شاید اگر حضور دائمی پلیس شهری در خیابان‌های تهران نبود، باز هم جوانانی در میدان محسنی جمع می‌شدند و می‌شد شور و شعف ایرانیان را نیز به نمایش گذاشت. مردمی که اگر نگوییم بیشترین سهم، اما بی گمان یکی از عمده ترین نقش‌ها را در این تغییر داشتند. مقاومتی که با رهبری مصدق در نخستین سال‌های دهه 30 آغاز شد. اگر چه زمانی سیاه جامگانی در لباس فرشتگان، پنهانی با دیگرانی در ینگه دنیا هم پیمان شدند و در این سو ندای مبارزه با آمریکا را سر دادند تا مقاومت مدنی عمده مردم ایران دربرابر نه تنها ایالات متحده، بالاتر از آن روسیه و شوروی در طول یک تاریخ 200 ساله را به سوی جنگ و خون رهنمون شوند تا منافع راست‌های افراطی آمریکا را تامین کنند، اما اکثر مردم ایران راه خود را رفتند. جنبش 2 خردادشان اگر در کشور خود راهی نگشود، اما ثمره هایش در ترکیه و به قول آن نویسنده بی بی سی به آمریکا رسید. چه خوش بود نوشته کریستین امان پور در روزنامه نیویورک تایمز وقتی که نوشت، صحنه‌های روز انتخابات 4 نوامبر او را به صحنه هایی برد که در نخستین انتخابات آفریقای جنوبی پس از سرنگونی آپارتاید و انتخابات 2 خرداد 76 ایران دیده بود.
آری، مردم آمریکا که معمولا میانه خوبی با صندوق‌های رای ندارند، از جوان و پیر، از زن و مرد، از سیاه و سفید، 4 نوامبر را به تاریخ پیوند زدند و شاید به جرات می‌توان گفت مسیر حرکت بشر در قرن بیست و یکم را تغییر دادند. بشری که در نخستین سال این قرن، فاجعه 11 سپتامبر را آفرید و در طول هفت سال پس از آن تا به امروز، آشوبی در دنیا به پا کرده که آرام کردنش سال‌ها وقت و انرژی می‌خواهد، اما خواهیم کرد و خواهیم دید مذهب گرایان افراطی چه در لباس اونجلیکال و چه در لباس اسلام گرایی بن لادن، طالبان و شیعه افراطی، به موزه‌های تاریخ سپرده خواهد شد.
روز 4 نوامبر، روز پیروزی ایدئولوژی بشر بود. وقتی که اشک‌های شوق و امید را در چشمان مردم می‌دیدی، ناخودآگاه یاد مقاومت تاریخی بردگان در «جهان نو» می‌افتادی. همه آمده بودند، فرزندان همان‌ها که از مزارع کنتاکی و ویرجینیا تا کارخانه‌های آتلانتا، در خون غلطیدند. همان‌ها که ضربات شلاق بر پیکره شان برای آن که قصرهای فرعون‌ها را برپا کنند، ذغال بر آتش کشتی‌های بریتانیا بریزند تا آن‌ها بردگان بیشتری را به سرزمین‌های جدید انتقال دهند یا نقش گاو را در شخم زدن مزارع بازی کنند، فرود می‌آمد. از روز 4 جولای 1776 که مردم ایالات متحده به عنوان نخستین جنبش مقاومت ضد استعماری، امپراطوری بریتانیایی را به زانو درآوردند و نخستین ضربه را به استعمار پیر زدند تا زمانی که رهبر تاریخی آمریکا، آبراهام لینکلن، قوانین برده داری ملغی کرد و تا به امروز، مردم آمریکا پرچم دار تغییرات بنیادینی در تاریخ بشر بودند. چه زیبا بود یادآوری تاریخی اوباما در سخنرانی پیروزی خود، از آن پیرزن 160 ساله آمریکایی که چه تاریخی از تغییرات را دیده است. مقایسه می‌کنی با تغییراتی که آن پیرزن پیر دیگر در شوروی دید. یکی تاریخ تکامل، تاریخ پیشرفت، تاریخ مقاومت و دیگری تاریخی سراسر وحشت. کاش اوباما یادی می‌کرد از تغییرات دیگری که آن پیرزن دید و سهمی به سزا در پیروزی او داشت. کاش اوباما می‌گفت که حاکمان کشورش در دهه 50 و 60 چگونه نابخردانه جوانه‌های دموکراسی را در خاورمیانه و آمریکایی لاتین از بین بردند تا نبرد 50 ساله دیگری از «مذهب علیه مذهب»، رنج جهانیان را سبب شود. کاش اوباما یادی می‌کرد از مصدق و آلنده، از مقاومت مردم ویتنام که به جنبش مقاومت مدنی ایالات متحده جان بخشید و آن را متبلور کرد. همان جنبشی که مسیر تغییر را از دهه 60 در آمریکا گشود و در چهره جیمی کارتر، نخستین رئیس جمهور دوران تغییر، ظهور کرد. کاش اوباما یادی می‌کرد از این رهبر ایالات متحده که اتفاقا عقایدی بسیار مترقی تر از اوباما داشت و دارد. درست است که مردم جهان امروز در پیروزی اوباما جشن به پا می‌کنند، اما می‌شد اگر دانشجویان ایرانی در 13 آبان 58، کمی دوراندیشانه فکر می‌کردند، جهان مجبور نبود 30 سال نئوکان‌ها را تحمل کند.
به هر حال، 15 سال پس از پایان جنگ سرد و فروپاشی امپراطوری وحشت، امروز فردی رهبری ایالات متحده را در دست گرفته است که حکایت چگونگی برپا کردن این جنبش توسط او، حکایتی بسیار آموزنده است. فارغ التحصیل دانشگاه کلمبیا که پیشنهادهای شغلی با حقوق بسیار بالا را در بهترین موقعیت‌های سیاسی رد کرد و در محله‌های فقیر شیکاگو با درآمد سالانه 13000 دلار (بسیار کمتر از یک کارگر عادی پاره وقت) به آموزش لایه‌های پایین اجتماعی پرداخت، بنیان قوی در لایه‌های پایین تشکیل داد تا این که گام به گام به ریاست جمهوری قدرت مندترین کشور جهان رسید. بسیارانی می‌گویند، اوباما توان تغییر زیادی ندارد. اما اساسا مگر ما خواهان تغییر نا گهانی هستیم؟ چگونه از جهانی که 5 میلیارد سال طول کشیده است تا آن چیزی باشد که اکنون هست، انتظار دارند یک شبه تغییر کند. پیام آن جوانان، زنان و اقلیت‌های جنسی که در پای صندوق‌های رای، تاریخ قرن بیست و یکم را به گونه‌ای دیگر ورق زدند، آن مردم صبوری که بیش از 200 سال، آجر بر آجر گذاشته اند و الگویی جهانی ساخته اند، نه تغییر گذرا هر چند بزرگ، بلکه تغییر بنیادین هر چند کوچک در مسیر بشر هستند. زندگی اوباما نشان می‌دهد لیاقت رهبری تغییر را دارد. باشد که جنبش‌های مقاومت که بی تردید در این سال‌ها نقش به سزایی در این تغییر داشته اند نیز تغییر کنند و با اقدامات اشتباه، به دست راست‌های افراطی، بهانه بحران آفرینی ندهند. دیگر همه از جنگ و خون ریزی خسته شده ایم، بگذارید مسائل به گونه‌ای دیگر حل شود.

آخرین هفته

2008-10-27T13:30:00.002+03:30

از آغاز سال تحصیلی جدید در ایران، به لطف دوستان روزنامه صبح دانشگاه تهران، ستونی هر هفته دوشنبه ها به نام از چهار گوشه جهان شروع به نوشتن کردم که نظرات من درباره مسائل سیاست خارجی و خاورمیانه هست. نوشته زیر آخرین نوشته من در این روزنامه هست که امروز منتشر می شود.
----------------------------------------------------------------------
رقابت های انتخاباتی در ایالات متحده به آخرین هفته خود وارد می شود، در حالی که دو کاندیدای انتخابات، به رقابتی سخت در ایالت هایی مشغول هستند که فاصله آرای نامزدها بسیار نزدیک است. مهمترین این ایالت ها، فلوریدا، جورجیا و کارولینای شمالی در ساحل شرقی و نوادا و کلرادو در غرب ایالات متحده، در حاشیه کوهستان های راکی هستند. فلوریدا و کارولینای شمالی، به خصوص برای دموکرات ها، ارزش بالایی دارد. با مروری به گذشته و نگاهی به انتخابات ریاست جمهوری 2000، به یاد می آوریم جنجالی که بر سر شمارش آرا در فلوریدا اتفاق افتاد و بوش به کاخ سفید راه پیدا کرد. اگرچه، اوباما بدون در نظر گرفتن این ایالت ها نیز از آرای الکترال کافی برای ورود به کاخ سفید در منطقه فدرال واشینگتن دی سی برخوردار است، اما هنوز بخشی از این آرا قابلیت تغییر در آخرین روزها را دارد. در حال حاضر، مناطق ساحل غربی ایالات متحده یعنی کالیفرنیا، ارگان و واشنگتن کاملا آبی پوش شده اند، که به تنهایی 73 رای الکترال را به خود اختصاص داده اند. ایالت های عمده شرق نظیر نیویورک، پنسیلوانیا، نیوجرسی و مریلند نیز آبی پوش شده اند تا آرای تضمین شده اوباما به بیش از 150 برسد. قرمزپوشان جمهوری خواه هم مهمترین ایالت جنوب، تگزاس را از آن خود کرده اند تا توزیع فکری، مذهبی ایالت ها نشان دهنده طرفداران عمده دو حزب بزرگ آمریکا باشد. نکته جالب این انتخابات همراهی مذهبی ترین ایالت آمریکا، میشیگان با دموکرات هاست که به نظر می رسد بیشتر به خاطر جمعیت انبوه سیاه پوست آن باشد. تاثیر رای سیاه پوست ها، به خصوص در کارولینای شمالی دیده می شود که پیشتر جز آرای جمهوری خواهان محسوب می شد. خلاصه آن که، توزیع ایالت های حامی دموکرات ها و جمهوری خواهان نشان می دهد، ایالت هایی که مراکز فرهنگی و دانشگاهی قوی دارند یکپارچه حامی دموکرات ها هستند به استثنای جورجیا و تگزاس که کاری از دست دانشگاه های بزرگی نظیر آستین، تگزاس ای ام و جورجیاتک بر نیامده و عامه مردم همچنان دل در گرو علایق مذهبی مک کین و سارا پیلین دارند.
نکته بسیار مهمی که از توزیع هواداران دموکرات ها در ایالت های مختلف نتیجه می شود، نیاز تاریخی ایالات متحده به تغییر است. آن چه تکاپوی جوانان و دانشجویان آمریکاست، برای ایرانیان یادآور روزهای پرشکوه دلهره و اضطراب پیش از 2 خرداد 76 است. تا آن جا که دست غیب و حامیان الهی سارا پیلین در کار نباشد، جهان در روز 4 نوامبر در انتظار جشن بزرگی خواهد بود. شرایط جهانی در چنان مرحله تاریخی قرار گرفته که پیروزی اوباما در انتخابات اگر درست درک شود، ارزشی برابر جشنی دارد که در واپسین روز جنگ جهانی دوم، سراسر گیتی را فرا گرفت. جنبش و خروش فعلی در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده یکی از با شکوه ترین و زیباترین لحظات مبارزه بشر برای آزادی، حقوق بشر و امنیت اجتماعی است. از کارگران کشتی سازی در اوهایو و ایندیانا تا دانشمندان و متخصصین ماساچوست، ویرجینیا و کالیفرنیا گرد هم آمده اند تا بورژوازی ملی ایالات متحده را از چنگال آریستوکرات های نئوکان نجات بخشند. مردمان جهان نیز آن ها را تنها نگذاشتند، 8 سال مقاومت، 8 سال نگارش، 8 سال اعتراض تا آن جا که امروز 80% جهانیان خواهان حضور اوباما در کاخ سفید و چه خوشمان بیاید و چه نیاید، رهبری جهان هستند. از کودکان رنجور کابل، هرات، قندهار و مزارشریف تا زنان آواره بصره، دیالی و بغداد و تا تمام ستم کشیده های جهان که درد هفتاد سال سیاست های ایالات متحده را بر دوش کشیدند و در هشت سال اخیر در بدترین موقعیت قرار گرفتند، منتظر تصمیم مردم دوست داشتنی، پاک دل و بی ریا ایالات متحده هستند و این مردم تا کنون پاسخ مثبتی به خواست جهانی داده اند. با این حال، این هفته پایانی از اهمیتی بزرگ برخوردار است، خصوصا در ایالت هایی که اوباما با حاشیه ای ضعیف پیشی گرفته است.
تلاش اوباما در این انتخابات برای پیروزی، حکایت کار عمیق و ریشه ای بود که به خصوص برای داعیه داران اصلاحات در ایران درس آموز است. جنبشی که به راه انداخت و دمیدن روح امید در مردمی که رنجور از سیاست های بوش به بی خیالی روی آورده بودند، کاری سخت بود که او کرد. چه سوسیالیست باشیم، چه لیبرال و چه اندیشه هایمان را از مذهب بگیریم، باید از آن چه او کرد یاد بگیریم، به خصوص افرادی که در ده سال اخیر دائما در ایران شعار تغییر داده اند، اما شعارشان جز گوش اندکی، بسیارانی را نوازش نکرده است.
-------------------------------------------------------------------
نوشته های قبلی:
آخرین مناظره
انتخاباتی برای جهان

Sharam - Patt, Party all the Time

2008-10-13T20:16:00.001+03:30

My girl wants to party all the time

خاطره ها

2008-10-08T00:40:00.002+03:30

ما مانده ایم و خاطره روزهایی که دم به دم دور می شوند، ما آدم دیگری می شویم و غریبه تر. تو گویی مهرماهی دیگر نیست که بروی و دانشگاه را شروع کنی. مهر ماه هشتاد بود، چرا این قدر نزدیک جلوه می کنه، نمی دونم. هنوز روز ثبت نام را به یاد می آورم، مسخره بازی های رجیستر کردن در دانشگاه... یاد تک تک بچه های آن موقع، بهترین هایشان الان هرکدام یک گوشه دنیا هستند... این ها قرار بود آن کشور را بسازند، برای آن کشور شدند خاطره، برای دنیای جدیدشان غریبه....
واقعا نشستن توی تریا و دود کردن یک سیگار به صدتا جایزه بهترین مقاله در فلان کنفرانس می ارزه... روزهایی که دیگر تکرار نخواهد شد و من مسئولینش را نه فراموش می کنم و نه می بخشم.

Maroon 5 - Wake Up Call

2008-10-01T01:00:00.001+03:30

Coldplay - Violet Hill

2008-09-23T01:03:00.001+03:30

Was a long and dark December
From the rooftops I remember
There was snow
White snow

Clearly I remember
From the windows they were watching
While we froze down below

When the future's architectured
By a carnival of idiots on show
You'd better lie low

If you love me
Won't you let me know?

Was a long and dark December
When the banks became cathedrals
And the fog
Became God

Priests clutched onto bibles
And went out to fit their rifles
And the cross was held aloft

Bury me in honor
When I'm dead and hit the ground
A love back home unfolds

If you love me
Won't you let me know?

I don't want to be a soldier
With the captain of some sinking ship
With snow, far below

So if you love me
Why'd you let me go?

I took my love down to violet hill
There we sat in snow
All that time she was silent still

So if you love me
Won't you let me know?

If you love me,
Won't you let me know?

Coldplay - Violet Hill (Dancing Politicians)

2008-09-23T00:53:00.001+03:30

چرا بنی صدر مساله شده است؟

2008-06-20T18:09:00.002+04:30

در ادامه پست قبل، دعواها درون نظام جمهوری اسلامی (از راست گرفته تا چپ) درباره مساله بنی صدر روند جالب و طنزآمیزی به خود گرفته است. پس از تقاضای سردار جزایری (از کسانی که گفته می شود در مافیای قدرت و ثروت ایران نقش دارد) برای استرداد بنی صدر از فرانسه، امروز در سالگرد 30 خرداد، آقای زیباکلام از همراهان پاک دل آقای رفسنجانی و جناب استاد جلال الدین فارسی (کاندیدای حزب جمهوری اسلامی در نخستین انتخابات ریاست جمهوری که به دلیل افغانی الاصل بودن مجبور به استعفا شد) در خبرگزاری فارس با هم به مناظره نشسته بودند. آقاس جلال الدین فارسی که تا آن جا پیش رفته اند که انکار نمی کنند حداقل در قلب خود خواستار ترور بنی صدر هم بوده اند، آن جا که می گویند در گروه فرقان نفوذ داشته اند. جای توضیح این که گروه فرقان گروه بسیار پیچیده ای در تاریخ جمهوری اسلامی است که با توجه به وقایعی که بعدها اتفاق افتاد، عده ای حتی از نزدیکی آن ها به جناح هایی در حاکمیت کنونی سخن می گویند. قضاوت درباره سخنان آقای فارسی بر عهده خواننده، به قدری این آدم که چندی پیش فردی را هم به قتل رسانده بود اما به لطف دستگاه قضایی نمی دانم چطور تبرئه شد؟ می شود کسی قاتل محرز باشد و تبرئه شود؟ خوب لابد می شود در دستگاه قضایی ما. به هر حال این آدم به قدری شنیع، بی ادبانه و مزخرف نوشته هست که اصلا جایی برای بحث ندارد و بهترین دفاع از بنی صدر محسوب می شود. دقیقا از جنس آن چه اکثر مخالفان بنی صدر برای کوبیدن او به کار می برند که شاه بیت نهایی آن هم این است، دیدید بنی صدر چگونه از ایران فرار کرد با لباس زنانه؟؟؟؟!!!! یکی هم نیست بگوید دوست عزیز اولا استتار کجایش ایراد دارد؟ مثلا در مورد همه شما که در زمان شاه مبارزه می کردید، اتفاق نمی افتاد با چادر زنانه بروید در جایی و حتی عملیاتی را هم طرح ریزی کنید؟ بعدش هم مسال اصلی در نگاه پست مردسالار شماست که از نظر شما بنی صدر حقیر است چون لباس زنان که حقیر است را پوشیده و فرار کرده است. من تا جایی که تحقیق کردم نشانی از درست بودن ادعای این افراد ندارم و سندی هم در این مورد که بنی صدر با چه پوششی از ایران مهاجرت کرده است، وجود ندارد. رضا گفت عکس هایش را دیده اما برای من که نفرستاد. عکسی هم که هست بنی صدر را با سبیل تراشیده نشان می دهد که من نمی دانم کجای این مساله ایراد دارد. این حرف هایی از جنس حرف های آقای فارسی فقط برای یک سری افرادی خوب است که با فرهنگ شارلاتان بازی از جنس ایشان خو گرفته اند.
اما آقای زیباکلام که خوب به دلیل پایبندی ایشان به گفتگوی دموکراتیک، باید بیشتر در سخنشان تامل کرد. شاه بیت حرف آقای زیبا کلام هم این است که بنی صدر باید با گروه های خط امام که آقای فارسی در آن زمان و آقای حسن آیت (از نزدیکان مظفر بقایی رهبر حزب زحمتکشان که خود در گفتگویی با خواهر زاده خود هم اعتراف کرده بود دستورهایش را از بخش هایی از حکومت بریتانیا می گیرد)، نمایندگان فکری شان بودند می ساخت. مثلا همان طور که آقای زیباکلام با آقای رفسنجانی ساخته است. اما آقای زیباکلام نمی گوید که منیتی که ایشان از بنی صدر یاد می کند، منیت بود یا دفاع از حق حاکمیت ملی؟؟ آقای زیباکلام به یاد می آورند مرحوم بازرگان در نطقی در مجلس در دفاع از رئیس جمهور و انتقاد از بهشتی گفتند که: «ملاقات با سفرای خارجی، ملاقات با وزیران خارجه کشورها، مذاکره بر سر گروگان ها، تعیین نخست وزیر، تعیین وزرا، دخالت در رادیو و تلویزیون و... شده است کار رئیس قوه قضائیه کشور و رئیس جمهور هیچ کاره» آقای زیباکلام از کدام میدان دادن به بنی صدر سخن می گویید؟ از این که اعتبار نامه همان اندک انسان هایی که علی رغم تقلبات گسترده حزب جمهوری اسلامی توانسته بودند به مجلس راه یابند، توسط دوستان خط امامی ردشان کردند؟ مساله اصلی این بود که بنی صدر بر سر دفاع از حق آزادی و حاکمیت ملت حاضر به معامله با جناحی نشد که همه چیز را برای خود می خواست. گروهی از افرادی که نقش موثری در روزهای قبل از پیروزی انقلاب نداشتند، اما به یک باره طالب همه چیز شده بودند. گروهی که از یاد برده بودند مبارزات مردم ایران ریشه در چه دارد و چه کسانی بن بست مبارزه را شکستند و... آقای زیباکلام! نه! بنی صدر تعقل سیاسی شما را نداشت تا هم کاسه آقای رفسنجای و دیگرانی شود که تاریخ نشان داد تا چه حد به آزادی، عدالت و حاکمیت مردم اعتقاد داشتند.
اما جدای از این ها چرا مساله بنی صدر مهم شده است؟ این سئوالی است که من در پی یافتنش هستم و دوستانم هم اگر نظری دارند ممنون می شوم. آیا بخش های عاقل جمهوری اسلامی به دنبال آلترناتیو برای روز مبادا می گردند؟ در روزهایی که دکتر یزدی هم از بازگشت به پیش نویس قانون اساسی سخن می گوید، حرفی که 27 سال پیش بنی صدر زد با حفظ نام جمهوری اسلامی که واقعا هم بهترین حالت ممکن تغییرات بی خشونت در ایران هست، چرا دوباره نام بنی صدر که می خواستند فراموش شود به زبان ها افتاده است؟ آیا نظرات اخیر بنی صدر در حوزه جدل روشنفکری دینی که بر نظرات دیگر روشنفکران دینی چربیده است، سبب ترس حکومت شده، سناریوهای زیادی می توان گفت که روزهای آینده شاید جواب بهتری بدهد، اما این بحث ها بودار هست.

دروغی برای 27 سال

2008-05-24T18:49:00.004+04:30

ابوالحسن بنی صدر، نخستین رئیس جمهور ایران خائن نبود. آقای صفوی و شمخانی فرمودند. 27 سال در مدرسه و کوچه و برزن و هر در و دیواری نام او را از صفحات تاریخ ایران حذف کردند، روزی او را جاسوس آمریکا خواندند، روزی همکار آمریکا در جریان عملیات طبس، روز دیگر خائن در جنگ و عامل فرمان عقب نشینی در روزهای آغاز جنگ. حتی فردی که امروز در رده های بسیار بالای نظام قرار دارد، در مجلس سوگند یاد کرد که بنی صدر در جبهه ها نبوده است حتی یک لحظه، حال آن که تمام اسناد و تصاویر موجود خلاف آن را ثابت می کرد.
حال پس از 27 سال، سران نظامی ایران اعتراف می کنند که در تمام این مدت دروغ گفته شده، بنی صدر خائن نبود، "اگر چه در دوران او هیچ عملیات موفقی انجام نشد" و چه کسی است که نداند در فردای آغاز جنگ چگونه با تدبیر او و سران ارتش ایران، 130 هواپیمای شکاری بمب افکن، اغلب از پایگاه همدان برچا خاستند و تمام مواضع دشمنی را که از سوی جهان حمایت می شد نابود کردند. چه کسی است که نداند اگر نبود این عملیات غرورانگیز که از صفحات تاریخ حذفش کرده اند، ارتش عراق سه روزه در تهران بود. سال ها به مردم گفته شد که مقاومت مردمی و سپاه و بسیج بودند که چه و چه... بدون آن که نقش این حرف ها کم باشد و از رشادت آن ها چشم پوشی شود، همه برای این بود که بگویند ارتش ایران هیچ نقشی در جنگ نداشت. این را بگذاریم در کنار بسیاری از پیروزی ها که به دست آمد و در گل نشاندن ارتش صدام که حتی به ایران پیغام داد که آتش بس کنند و به مواضع خود پشت مرزهایشان برگردند، اما سران ایران که جنگ را موهبتی برای سرکوب نیروی آزادی خواه جامعه می دانست، به آن وقعی ننهاد. البته در این دروغ پردازی حکومت تنها نیست، حتی هواداران جریان آقای منتظری هم در شکل گیری این پروپاگاندا نقش داشتند که باید روزی در برابر مردم عذرخواهی کنند. اگر درگیری های امروز در دولت ایران برای مردم جز فقر بیشتر نیاورده اما دارد به مرور حقایق را روشن می کند.
من بدون آن که از نظر اعتقادی با بنی صدر موافق باشم و یا نه، اما با تاریخی که خواندم و بررسی کردم از نظرهای مختلف، نه البته از روی سخنان احساسی و بی مطالعه، معتقد هستم که در تاریخ ایران به بنی صدر که واقعا فرد آزادی خواه و معتقد به دموکراسی بود، جفای بزرگی شد. در این زمینه صحبت های سعید شاهسوندی در سایتش هم موجود هست که اسناد بسیاری از این جفای تاریخی ارائه می کند.

-----------------------------------------------

اثر شاهنامه در تقویت روحیه نیروی هوایی ایران در نبرد علیه عراق همراه با عکس و تصاویری تاریخی.

mary hopkin - those were the days-68

2008-05-10T14:19:00.001+04:30

به یاد بزرگ پرچم داران می 1968 این بزرگ ترین انقلاب تاریخ

دست در دست هم بر ضد اوباما

2008-05-02T10:45:00.002+04:30

همه چیز به خوبی داشت پیش می رفت در اردوگاه دموکرات ها برای برگزیدن نامزد ریاست جمهوری و اوباما هم جلو بود با فاصله بسیار خوب. تا این که یک روز جناب استاد فراخان خود را ملزم دانستند که از اوباما حمایت کنند، یک روز دیگر احمدی نژاد صلاح را در این دانست، اما هیچ کدام مانند این پدر کلیسایی که اوباما به آن می رفته، یرمی رایت نبودند، بابا این آدم یا جاهل هست یا مانند اکثر کشیش ها قابل خرید. من کاری ندارم که یک شهروند آزاد هست که نظرش را بگوید یا نه؟! اما مسئولیت بیانش هم به عهده خودش هست، اصلا هم کار ندارم ایشان حرفشان حق هست یا نه، اما هر چه هست دارد به شدت از محبوبیت اوباما کم می کند و ول هم نمی کند، واقعا این ضرب المثل فارسی چه درست گفته که گاهی یک نادان چنان سنگی در چاه می اندازد که هزار عاقل از درآوردن آن ناتوانند. این آقای رایت شده است خوراک مناسبی برای سی ان ان و سایر رسانه های طرفدار کلینتون و از طرفی هم زمینه ساز شروع بحث انتخاب پذیر بودن اوباما برای ریاست جمهوری، آن هم در شرایطی که نگاهی به خود آمار این بحث را منتفی می کند که خوب گیرم اوباما انتخاب پذیرنباشد، کلینتون که آرای کمتری از او دارد، انتخاب پذیر است؟
کاش یک نفر پیدا می شد، این رایت را تا ماه آگوست یک جایی قایمش می کرد، یک چیزی هم گیر می آورد تا این کشیش عزیز تارک دنیا به آن مشغول باشند. جهانی خیالش راحت می شد.

سفر کارتر به منطقه

2008-04-20T12:54:00.003+04:30

سفر اخیر کارتر به منطقه و دیدار او با مشعل رهبر سیاسی حماس، مساله ای هست که نباید از آن سرسری گذشت. جیمی کارتر رئیس جمهور سابق آمریکا، رهبری است که در طول دوران ریاست جمهوری اش ثابت کرد برای آرمان دموکراسی، حقوق بشر و صلح ارزشی بیشتر از آن چه سایر روسای جمهور آمریکا مدعی بودند، قائل است. او بود که تنها معاهده صلح دائمی در خاورمیانه را به سال 1977 میان مصر و اسرائیل موجب شد. معاهده ای که اگر درست و نه از چشمان کوته بین ناظران سیاسی عربی آن زمان دیده می شد، پیروزی بزرگی برای جهان عرب و شکستی برای اسرائیل بود. غیر از این کارتر رژیم شاه را برای آزادی مطبوعات و رعایت بیشتر حقوق بشر تحت فشار گذاشت و همین امر کاتالیزوری در پیروزی انقلاب و سرنگونی شاه شد. اگرچه به واقع نه او و نه هیچ سیاست مداری در آمریکا با سرنگونی شاه موافق نبودند اما به تدریج و از آبان 1358 که سرنگونی شاه قطعی شد، آن ها از ترس کمونیسم به همکاری با نیروهای میانه رو و مذهبی در ایران هم دست زدند. عملکرد کارتر به هر روی نشان داد که می توان در آمریکا هم امیدوار بود، اما متاسفانه دستگاه در حال رشد نئوکان در آمریکا با پشتوانه ریگان به صورتی زیرکانه طرحی را ریخت تا این رئیس جمهور پیروز را از صحنه به در کند. طرحی که به دست دانشجویان پیرو خط امام، مو به مو از 14 آبان 1358 با اعلام ادامه حضور در سفارت آمریکا در 444 روز بعد و در ماجرای اکتبر سورپرایز به پایان رسید. کارتر به سبب شکست در آزادسازی گروگان ها در انتخابات شکست خورد و دانشجویان ضد امپریالیست حامی خط امام!!! درست در فردای پیروزی ریگان گروگان ها را آزاد کردند که به طنزی تلخ شبیه بود. نئوکان ها به صحنه سیاسی وارد شدند و تا به امروز دستگاه سیاست خارجی و جنگی ایالات متحده را در دست گرفتند. اما کارتر از راه باز نایستاد، او به مقاومت معقول و مرحله به مرحله خود ادامه داد، در توده آمریکایی نفوذ کرد به گونه ای که امروز با تمام توانی که صرف می شود، توان نادیده گرفتن او نیست.
سال گذشته کتاب «فلسطین، صلح نه تبعیض» او غوغایی در صحنه سیاسی جهان به پا کرد و نگارنده این سطور خلاصه هایی و مقالاتی درباره کتاب ترجمه کرد و این کتاب را به خواننده فارسی زبان معرفی نمود.
به هر روی «صدای یهودی برای صلح» پتیشنی را برای حمایت از کارتر و اعمال او برپا کرده تا به کاندیداهای ریاست جمهوری آمریکا داده و از آن ها بخواهند سیاستهای کارتر را مبنای سیاست خارجی خود اعلام کنند، من از همه تقاضا می کنم تا این پتیشن را امضا کنیم، تا قدرت توده ای بیشتر این سیاست ها نمایان شود.

خدانگهدار امه سزر

2008-04-17T23:01:00.005+04:30

امه سزر روشنفکر فرانسوی آفریقایی تبار درگذشت. خبر راحت است اما رفتنش سنگین. نگاه می کنی همه رفته اند همه آن ها که خوب می دانستند چگونه نه در اردوگاه امپریالیسم قرار گیرند و نه در اردوگاه فاشیسم. فرانتس فانون و ژان پل سارتر زودتر از این ها رفته بودند. چند سال پیش ادوارد سعید روشنفکر محبوب من رفت و این آخرین سوار، امه سزر. آن ها بودند که بنیان های تحلیلی پست کلونیالیسم را بر بنیاد اومانیسم بنا نهادند و اومانیسم استعماری در ردای انسان غربی را در پهنه جهان رسوا کردند و فریاد زدند افسانه شرق و غرب دیواری ساختگی است که بدون از میان برداشته شدنش هر آن چه از حقوق بشر و مدرنیسم و... گفته می شود، دروغی بیش نیست و سرابی در بیابان. این ها اما توگویی آخرین سوارانی هم بودند که به خوبی می دانستند اسیر فریفتگی ضد امپریالیستی اسلام سیاسی افراطی نشوند. چنان که بارها و بارها ادوارد سعید او که پیشروترین در نظریه پست کلونیالیسم بود، حکومت ایران در فردای انقلاب را به نقد کشید و هیچ گاه اسیر فریفتگی ضد امپریالیستی آن نشد. ضد امپریالیسمی که کشتی اش روزی در اکتبر سوپرایز، روزی در ایران گیت، روزی در قرار دادن پایگاه های هوایی ایران در اختیار آمریکا برای حمله به افغانستان و امروز در همراهی و گفتگوی پنهانی با آمریکا به گل نشسته است و تنها نادان هایی چون حسین درخشان هستند که باور می کنند که اگر نادان نیستند باید مطمئن بود خودشان بخشی از این پروسه های پشت سر هم ایران گیتی هستند.
به هر روی امه سزر چون تمام هم اندیشانش وجدان بیداری در جهانی بود که همه چیز را در اسلحه و یا درگیری بر سر نفت می پنداشت و به نام محدودیت منابع خون آفریقایی ها را در شیشه کرده بود. او انسان را نه انسان غربی که همه انسان ها دانست و بر شیشه کثیف شرقی و غربی سنگی بزرگ زد. امروز او نیز می رود، اما بی گمان آن اندیشه ها، به خصوص اندیشه های ادوارد سعید، بار دیگر پرتوان عرصه را خواهد گرفت، چراکه قانون تکامل این است و تکامل را هم سر باز ایستادن نیست. امپریالیسم و فاشیسم این دو بازوی وحشت به همراه همه ایدئولوژی هایی که به نام مذهب تقویت کننده و بر افروزنده ترور شده اند به نام انسان و آزادی او از میان خواهند رفت.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
مصاحبه مرجان ساتراپی با گاردین. در این مصاحبه مرجان از لذت می گه و اینکه هرکس لذت را پس بزند آدم بیماری است و چقدر هم صحیح گفته. آدم حق داره و اصلا به نظر من باید همه چیز را امتحان کنه و آن هم نه یک بار و دوبار، بلکه بارها و با رنگ های مختلف. الکل، شهوت، سیگار و... جهان سرمایه داری سبک آمریکایی وسرمایه داری مذهبی در ضدیت با لذت نقطه مشترکی دارند. آن ها روی بسته های سیگار می نویسند که خطر سرطان، آن ها کشیدن سیگار را در مکان های عمومی ممنوع می کنند، اما هیچ گاه نمی گویند، تعداد مرده ها به دلیل سیگار بیشتر است یا کشته شده های به دست بمب های صادراتی آن ها یا بمب گذاران انتحاری دیگری. مرجان دیدگاه های یک چپ پیشرو را نشان داده و اینکه چطور دنیای امروز روز به روز وحشی تر و درنده تر می شود. البته من آن را درد زایمان تاریخی در جهان می دانم.

چگونه ترور به وجود می آید

2008-04-10T11:48:00.002+04:30

همواره در ذهن من یکی از مشغولیت ها این بوده که چطور یک انسان به درجه ای می رسد که به روی کسی دیگر آتش گشوده و فردی را از هستی ساقط می کند. سخنرانی دکتر گرگانی را می خواندم در حسینیه ارشاد که واقعا با بیانی بسیط و نه از جنس راست مدرنی قوچانیستی تحلیلی بسیار جامع را ارائه داده اند و با نقدی بی رحمانه از خود نتایجی گرفته اند که واقعا جالب هست. چه می شد ما همه می توانستیم به این برسیم که به جای حمله به دیگران برای شخصیت بخشی به خودمان، به نقد بی رحمانه خود می پرداختیم و خود را محور عالم نمی دانستیم تا مساله ای مثل حذف و ترور هم پیش بیاید.

اسلاموفوبیا 3

2008-04-08T14:44:00.001+04:30

این مجموعه که در 11 بخش روی یوتوب قرار گرفته، مستندی هست از تاریخ اسلام در اروپا در پیش از قرن 15. مستند زیبا دلنشین و آموختنی هست. این فیلم دیدگاه اروپایی امروز را درباره روزگاری که اسلام در اروپای جنوبی حکمرانی می کرد نشان می دهد.

HEZBOLLAH JULIA BOUTROS(ahabaii)

2008-04-07T02:37:00.001+04:30

این آهنگ من را برد به فضای جنگ 33 روزه و تهاجم اسرائیل به لبنان که با مقاومت حزب الله، حزب کمونیست لبنان، سنی ها و دورزی ها به رهبری میشل عون شکست سختی خورد. جولیا بوترس خواننده مشهور لبنانی بود که در این آهنگ اتحاد لبنانی ها که به دست حزب الله حاصل شد را به نظم درآورده. واقعا انسان ها را گاهی باید با عملشان و نه با ایدئولوژی که شناختی از آن هم نداریم ارزیابی کنیم.

اسلاموفوبیا 2

2008-04-03T13:53:00.002+04:30

پرونده اسلاموفوبیا 1 شد بخشی از پست های قبلی. در ارتباط با فتنه، میزگردی از رادیو فرانسه را شنیدم در گفتگو با احمد سلامتیان، عبدالکریم لاهیجی و شهلا شفیق که بسیار پربار هست و هر سه از روشنفکران مطرح ایرانی در سطح بین المللی هستند.
در کامنت های پست مربوط به بررسی فتنه دوستی که سابقه آشنایی عمیقی هم با من دارند من را متهم به اسلام ستیزی کردند، در حالی که مشخص نکردند که کدام بخش آن نوشته اسلام ستیزی بود. به هر حال عادت من هست هیچ وقت در هیچ جزمیتی قرار نگیرم و همه معادلات را هم یک مجهولی نکنم، اگر بررسی صورت می گیرد صرفا برای این است که خواننده بتواند با زوایای مختلف یک موضوع برخورد داشته باشد. اما این دوست عزیز این موضع گیریش بسیار عجیب بود چون می داند که حرف او بار امنیتی هم برای من دارد و شاید در نظر نمی گیرد که می تواند با این حرفش بهانه به کسانی که منتظرند یکی از نزدیکان آدم چیزی بگوید تا پرونده بسازند، بدهد. من این جا رسما می گویم هیچ ضدیتی با هیچ دین و هیچ عقیده ای ندارم چه برسد به اسلام که بسیار هم اتفاقا در جاهای مختلف و در همین وبلاگ از انتقادهای بی پایه از آن پیش از هر مسلمان دیگری دفاع کردم. پس لطفا اگر از نقدی هم ناراحت می شوید، خوب ایمیل هم هست، حتما نباید نظر را داد زد و در این صورت آدم این شبهه برایش ایجاد می شود که شخص مزبور تعمدی دارد در کارش و قرار هم هست که پرونده ای برای آدم تولید شود الکی.

ABJEEZ DemoKracy

2008-04-01T20:41:00.001+04:30

سازندگان این آهنگ که دو دختر ایرانی هستند این ویدئو را به عنوان پاسخی در برابر فیلم فتنه انگلیسی مطرح کردند.واقعا این بهترین پاسخی بود که به این فیلم دیدم. ممنونم از سبیل طلا که از طریق وبلاگش با این گروه آشنا شدم.واقعا هم چگونه رسانه می تونه یک خشونت را بزرگ و خشونت دائمی وحشیانه یک دولت را پنهان کنه.

عراق و مقتدی صدر

2008-04-01T12:41:00.003+04:30

همه ما این جمله تکراری دولت آمریکا را شنیده ایم که تمام مخالفین خود را در عراق، افغانستان و فلسطین به دولت ایران نسبت می دهد و همه را هم حتی کسانی که فقط علیه اشغال کشورشان می جنگند که طبق عرف و قوانین بین المللی مشروع هم هست تروریست می داند. یکی از این افراد مقتدی صدر جوان شیعه عراقی است که علیه اشغال آمریکا مبارزه می کند و اخیرا ارتش آمریکا و دولت نوری المالکی با چراغ سبز ایران وارد نبرد با او شدند.
حقیقت این هست که خوب مقتدی صدر یک شخصیت ناسیونالیست عراقی است و گروهی هم که تشکیل داده حول مساله ملی عراق هست نه مساله ای شیعی (این را حتی جدیدا کارشناس های آمریکایی صدای آمریکا هم تایید می کنند) در عین حال او مشخصا با ایران مرزبندی داره و هرگز اجازه نداده که ایران در کارهای گروه او دخالت کنند. طوری که اخیرا نشریه اینترنتی بازتاب هم به شدت از او به خشم آمده بود. یکی از مواردی که او به شدت با آن مخالف است قانون نفت عراق است.
جالب هم هست که قانون نفتی عراق هم ظاهرا دو طرفدار دارد اون هم آمریکا و دولت نوری المالکی و متحدین اون. به هر حال نیروی المالکی و انقلاب اسلامی عراق و سپاه بدر نیروهایی هستند که اساسا ایران تربیت کرده و پنجره پشتی ایران در عراق همین ها هستند. غیر از این انتخابات مجلس عراق نزدیک هست و دولت الان عراق می خواد اکثریت رو به دست بیاره تا قوانین دیکته شده آمریکا از جمله قانون نفت عراق را تصویب کنه، به همین دلیل این ها یک نبردی رو شروع کردند با نیروهای مقاومت طرفدار صدر در بصره که مهمترین شهر نفتی عراق هست، به این بهانه که بله این جا گروه هایی هستند که جان و مال مردم را غارت می کنند، تو گویی بقیه جاهای عراق مردم در امنیت کامل هستند. خوب اون ها حمله کردند و بعد از این که آمریکا دید نیروهای عراق نمی تونند پیروز بشند به بمباران هوایی پرداخت که در اون ها اکثرا زن ها و کودکان رو کشت، جالب بود که همزمان جنتی در نماز جمعه تهران رسما علیه صدر موضع گرفت و از مالکی حمایت کرد، که نشون می ده تهران هم به وضوح چراغ سبز به نیروهای خودش داده، بعد از سه روز این ها با این مساله مواجه شدند که به جای اون که نیروهای صدر بیان اسلحه ها رو تحویل بدند، نیروهای امنیتی عراق می رفتند اسلحه هاشون رو به نیروهای مردمی می دادند، ازطرف دیگر مالکی دیکتاتوری خودش را با برقراری حکومت نظامی در بغداد و سایر شهرهای عراق به دنبال تظاهرات های مردمی علیه خودش، تکمیل کرد. حاصل این چند روز نبرد 300 کشته برای مردم و درگیری درون شیعیان بود.صدر که آدم باهوش و ملی مثل نصرالله هست (بر عکس حماس در فلسطین) طرح رو خوند به نظر من، که باز هم فکر می کنم از ایده اولویت وحدت ملی نصرالله این رو یاد گرفته بود (با گروه داخلی وارد فاز نظامی نمی شود اما به طور مدنی در برابر آن مقاومت می کند)، و تقاضا داد که نیروهای طرفدار او از درگیری ها کنار بکشند و این کار رو هم بدون اطلاع دولت عراق کرد، درست هست که الان اون ها دارن اعلام پیروزی می کنند اما دولت عراق چند هدف داشت در این حمله که به نظر من شکست خورد:
1- محبوبیت مالکی، متحدینش، حزب دعوه و نیروهای پشت حکیم کاهش پیدا کرد.2- نیروهای ارتش عراق نشون دادند که زیاد هم خط ار فرماندهان نمی خونند و آمریکا واسه همین وارد شد.3- بصره از کنترل نیروهای صدر خارج نشد.4- تاکنون نیروهای صدری به طرح خلع سلاح تن در ندادند، و اگر هم بدهند بازهم حاصلش اجتماع آن ها در نیروی عراق هست که نشون داد حاضر نیست در برابر مردم وایسته.با توجه به صحبت رسمی هم که صدر بر علیه دخالت های جمهوری اسلامی در عراق کرد، به نظر می رسه یک پیروزی دیگر حاصل شد براش که بتونه بیشتر طرح وحدت ملی ضد اشغال رو پیش ببره و این که شکست طرح امنیتی آمریکا در عراق رو هم که زیاد در بوغ و کرنا کرده بودند رو نشون داد.
در زمینه قانون نفت عراق و طبعات آن به این جا مراجعه کنید.
------------------------------------------------------------------------------------------------
من کم کم به دلیل اهمیت موضوع اسلام در اروپا و مقاومتی که ایجاد شده علیه اسلامیزه کردن اروپا فیلم هایی که به نظرم خوب می آیند را می گذارم این جا تا همه بتوانند از آن استفاده کنند. امیدوارم همه بتونند به یک جمع بندی بی طرفانه، غیرمغرضانه و علمی برسند، به دور از تحلیل های غیر علمی مبتنی بر نیت خوانی یا برچسب زنی های مختلف، که واقعا ما ایرانی ها به شدت به آن دچاریم و من در تحلیل های افراد درباره فیلم فتنه بسیار دیدم.
نخستین فیلم، گزارش شبکه سی بی ان هست به نام مساله اسلام در اروپا، یکی از فکت های جالب این فیلم این هست که چهل درصد مسلمانان بریتانیایی خواهان حضور شرع در قوانین حقوقی بریتانیا هستند از قبیل سنگسار و...
در همین زمینه متن سخنرانی تقی رحمانی برای انجمن قلم دانمارک و انجمن جهانی قلم را بخوانید، در این مقاله تقی تقریبا تحلیل من را درباره فهم دلیل مقاومت اروپایی ها در برابر اسلامیزاسیون اروپا تایید کرده. خوب تقی خودش مذهبی بسیار مومنی هم هست و شاگرد دکتر شریعتی هم بوده و برای آدم هایی که با نگاه مذهبی نگاه می کنند هم مفید هست. دلم برایش تنگ شده، روزهایی که دفتر چشم انداز می آمد و دریایی دانش و فکت می ریخت و ما جمع می کردیم. یاد باد آن روزگاران یاد باد.
همین طور حمایت حزب چپ اروپا از جنبش های اجتماعی ایران و فشار بر حکومت ایران بر خلاف استراتژی جنگی آمریکا هم به نظرم جالب بود.

فیلمی انتقادی یا فیلمی نژادپرستانه

2008-03-28T13:44:00.005+04:30

بالاخره پس از چند ماه بحث و گفتگو، فیلمی که خرت ویلدرس نماینده پارلمان هلند درباره قرآن ساخته بود، روی اینترنت ظاهر شد. من پیش از انتشار این فیلم به چند دلیل با اجازه پخش آن موافق بودم:
1- آزادی بیان مطلق هست، هیچ کس را نمی توان به سبب آن که حرفی را هنوز نگفته مجازات کرد.
2- در همان قرآنی که خرت ویلدرس به صورت گزینشی اقدام به بیان آیات کرده، آیاتی نیز وجود دارد که مخالفان را دعوت به تحدی کرده و از آن ها می خواهد که از قرآن انتقاد کنند. البته این نکته ای هست که تقریبا اکثر مسلمانان هم فراموش کرده اند.
3- من به تحلیل اوضاع جهان علاقه دارم و خوب هر تحلیلی نیاز به مصالحی. واکنش مسلمانان در برابر این فیلم می تونه به من نشون بده که آیا در طول این دو سال پس از انتشار کاریکاتورهای دانمارکی تغییری در میزان تحمل آن ها ایجاد شده یا نه؟ شاید این دلیل خودخواهانه باشد، اما هر تحلیل گر دقیقی نیاز به آزمایشگاهی دارد که خوب فرقش این است که در دنیای سیاست انسان ها ابزار آزمایشگاهی هستند و راهی هم برای گریز از این تجربیات برای شناخت ظرایف دنیای امروز نیست.
4- سالهاست در غرب شدیدترین انتقادها به مسیح (البته کسی جرات ندارد به موسی چیزی بگوید؟!!) می شود و کاتولیک ها و ارتودکس ها و پرتستان ها تحمل می کنند، کم کم مسلمان ها هم باید عادت کنند که هاله قدسی را از تن به در کنند. به قول عزیزی که قرآن شناس است و 50 سالی را با این کتاب سر کرده و درس زندگی اش نیز از همین کتاب است، تنها چیز مقدس خود خداست در اسلام آن هم به این معنی که همه انسان ها خدا را قبول دارند،پیش از آن که اسلام بگوید.
5و 6و7-...
خوب فیلم منتشر شد و بر اساس آن چه من دیدم، چیزی به نام نژادپرستی در آن دیده نمی شد، این که شخص ویلدرس چه اظهاراتی در گذشته کرده یا نه! خود فیلم یک سری فکت ها و گفته ها را انتشار داده و شاید اگر کاریکاتور اولی فیلم حذف می شد، دیگر چیز خاصی در آن نبود. یک سری تصاویری بود که حتی من هم در گذشته ندیده بودم. به هر روی پاسخ دادن به این فیلم از موضع اسلام از عهده هر کسی که اندک آشنایی با اسلام داشته باشد بر می آید.
جدای از این که این فیلم یک مذهب را به طور کلی محکوم کرده و نظر مسلمانان مدرن را اصلا نشان نداده اما تا حالا فکر کرده اید چرا یک گروه یک نفره پارلمان هلند در عرض چهار سال به کسب 9 کرسی از 75 کرسی پارلمان هلند دست پیدا می کند؟
کشور کوچک هلند دارای بخش های متنوعی هست. قسمت مرکزی، جنوب غربی و غرب هلند متشکل از آمستردام، اوترخت، لایدن، رتردام، دلفت و هارلم، بخش صنعتی، مدرن و رو به رشد هلند یا قانستاد را تشکیل می دهد. بخش شمالی و شمال شرقی هلند خرونینگن و ... مزارع هلند و بخش دهقانی این کشور را تشکیل می دهند. قسمت جنوبی و جنوب شرقی شامل ماستریخت، آیندهون و سرتخن بوش مراکز کارمندی و به نسبت متوسط هلند هستند. مهاجرین به خصوص مهاجرین عرب و ترک (که ویلدرس از آن ها به عنوان مسلمان یاد می کند) عمدتا در قانستاد با تمرکز بیشتر در رتردام زندگی می کنند. بندری و تجاری بودن رتردام توجیه مناسبی برای مهاجر پذیر تر بودن این شهر است و درصد مسلمان های این شهر از همه جای هلند بیشتر است، به گونه این که در پایین شهر آن را راه می روی از هر 10 نفر می توانی 7 نفر را با حجاب یا ریش اسلامی ببینی طوری که احساس می کنی در یک کشور مسلمانی مثل مصر یا ترکیه راه می روی و نه در کشوری که آزادترین کشور جهان لقب گرفته است. تا این جا خوب شاید بگوییم خوب شهروند هستند و آزاد. اما این تمام حقیقت نیست، یک دختر مینی ژوب پوشیده هلندی جرات ندارد از این محله ها رد شود، چرا؟ چون برادران ترک و عرب شروع می کنند:«جنده، چقدر می گیری با ما باشی، کافر و...». اگر هم خیلی مدرن باشند می روند و یک دامن بلند به این دختر هدیه می دهند و عمل ارشاد خویش را به انجام می رسانند!! خود را جای آن دختر هلندی بگذارید، فرض کنید دارید در کشوری زندگی می کنید که 1000 سال است مال شماست. کشوری که هر سال به دلیل زیر سطح دریا بودن، سیل جاری می شده و شما با علم و دانش بشری بر این ضایعات طبیعی فائق آمده اید و کشوری زیبا و پیشرفته ایجاد کرده اید با فرهنگی پویا و آزاد و رو به تکامل. حال یک خارجی آمده و شما هم به او خوش آمد گفته اید و حال نمک دان می شکند، پاسخ شما چیست؟
فرض کنید که سال ها تلاش کرده اید، قوانین ترافیک و حق عبور و مرور را تعریف کرده اید و به آن احترام گذاشته اید و یک مراکشی آمده، از امکانات شما استفاده کرده و بنزی خریده و به دلیل داشتن بنز احساس می کند در ساعات اوج ترافیک، این حق اوست که قانون را بشکند و گره ترافیکی ایجاد کند، چنین فردی ممکن است از ایران هم آمده باشد، فرقی نمی کند.
از این مشکلات در کشور 16 میلیونی هلند که اعراب و ترک ها یا مسلمانان هلندی ایجاد می کنند می توان کتابی نوشت. بسیاری از مردم آگاه هلند هنوز معتقدند که خوب این ها هم به مرور خوب می شوند و قانون شهروندی می آموزند اما آیا روند این را نشان می دهد؟ آمار نشان می دهد احساسات ضدغربی در بین جوانان نسل دوم مسلمان هلند در حال افزایش هست. اگر در بریتانیا یا فرانسه دلیلی برای این مساله داشته باشم، درباره هلند نمی توانم دلیلی بیاورم. چرا که این عزیزان کوچک ترین تبعیضی علیه شان اعمال که نمی شود هیچ از تمام مزایای یک داچ برخورداند و قشنگی قضیه هم این است که بعضا شهروند هلند هستند اما داچ بلد نیستند؟!!
آری! تحلیل گر هوشمند، منصف و واکاو همه جوانب را می بیند، فکت ها را کنار هم می گذارد و... تحلیل های کلی چون برچسب زدن های لنینستی چون نژادپرست بودن ویلدرس، پاک کردن صورت مساله هست. حقیقت این است که جدای از دولت هلند عده هلندی هایی که با انتشار این فیلم و آزادی بیان ویلدرس موافق بودند بسیار بیش از مخالفین بود. حقیقت این است که در تظاهرات برگزار شده آمستردام علیه ویلدرس که تبلیغات بزرگ و کوچک آن در تمام دانشگاه ها، ادارات و... هلند منتشر شده بود، اندکی بیش از 1000 نفر شرکت کرده بودند و 80 درصد آن ها هم مسلمانان بودند. اما حقیقت دیگر هم این است که اکثر مردم هلند با وجود قبول حق آزادی بیان ویلدرس معتقد نیستند تمام مسلمانان از قشر بن لادن هستند. آن ها بخش عظیم ایرانی ها را هم می بینند که تحصیل کرده ترین جامعه مهاجر هلندی هستند و به خوبی با فرهنگ این کشور خو گرفته اند.
شاید بهتر باشد به جای اسلام که یک دین است به سراغ انتقاد از فرهنگ ها رفت، برای ما ایرانیان که قرن هاست رنج نفوذ فرهنگ عربی را در کشور خود کشیده ایم، درک اروپایی ها بسیار راحت است، آن ها حق دارند نگران باشند، اما بهتر است به ریشه این امر و اصلاحات فرهنگی از طریق پذیرش مسلمانان در جامعه بپردازند تا این که با کاریکاتوریزه کردنشان توان مظلوم نمایی جهانی را به آن ها بدهند.
در پایان هم باید به راست گراهایی مثل ویلدرس گوش زد کرد که آزادی امروز هلند مرهون تلاش های 50 ساله سوسیال دموکرات های هلند در ایجاد جامعه ای آزاد، با کمترین محدودیت و برابر بوده است و گرنه هنوز مخالفت راست ها با قوانین آزادی همجنسگرایان در اسناد تاریخی موجود است.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
این مطلب جالب را در وبلاگ سبیل طلا دیدم درباب اعتقاد عمیق آمریکایی ها به این که خدا با ماست. واقعا این آمریکای شمالی هم هیچ فرقی با ایران نداره فقط اونجا حجاب آزاده، ایران نیست. جون سینا نگین الان که نه اونجا دموکراسی هست و این حرفها من ماه گذشته یک بار خوب بالا آوردم الان حسش نیست.

عیدی من به شما و مردم رنجدیده عراق

2008-03-21T23:39:00.002+04:30

این روزها به سالروز اشغال عراق توسط ایالات متحده نزدیک می شویم. این روزها نوروز است، اما در همین روزها دختران زیبا و جوان عراقی در فاحشه خانه های سوریه و عراق خود را عرضه می کنند. همین روزها که ما نسبتا شاد هستیم، روزی 50 نفر در روز قربانی می شوند، چرا که در یک روز بهاری سال 2003 ایالات متحده تصمیم گرفت که عراق را اشغال کند. من در این جا عمومی اعتراف می کنم که در آن زمان از جنگ عراق حمایت کردم. ما که در آن زمان همه چیزمان تح تاثیر دشمن دشمن من دوست من تعریف می شد، ایالات متحده را مدینه فاصله جهان می دانستیم و احساس می کردیم که بزرگ ترین دموکراسی جهان است. ما فکر می کردیم آمریکا از روی اشتباه کودتای 28 مرداد را مرتکب شده است و ما فکر می کردیم آمریکا چه کار خوبی کرد که با کمونیست ها جنگید، اما نتایح جنگ عراق را که دیدم، نرم نرمک فهمیدم که این مدینه فاضله کشور عقب مانده ای است، که انسان ها در آن مجبورند صبح تا شب کار کنند چرا که آن ها ابزار تولید تکنولوژی برتر آمریکایی هستند و نه تکنولوژی مایه آسایش آن هاست و همین نظام سرمایه داری بسیار عقب مانده است که آمریکا را برای تصاحب انرژی و به نام دموکراسی و آزادی به عراق می کشاند.
زمانی که ایران بودم، دکتر ابراهیم یزدی گزارشی را ارائه کردند که توسط یکی از سازمان های مشاور سازمان ملل به نام مجمع جهانی سیاست تهیه شده بود. این گزارش را ترجمه کردم در 12 فصل. دو ماهی طول کشید، در این دوماه بارها به یاد کودکان عراق، زنان آواره آن سرزمین و مردانش که قربانی کین شدند، اشک ریختم. ویژه نامه عراق چشم انداز که چندی پیش به گزارش دوستان نایاب شد، اکنون روی وبسایت هست و من اون رو از اینجا به مردم عراق، به تمام آن هایی که با صداقت برای آزادی، برابری و صلح در جهان فعالیت می کنند تقدیم می کنم. به گزارش گرانی که بی طرفانه و برای روشنگری می جنگند و ابزار دست قدرت ها نمی شوند و نشان می دهند که می توان خبرنگار و فعال و... بود اما وابسته به قدرت نبود. توصیه می کنم از روی حوصله این گزارش را مطلعه کنید.
باشد که سال نو قدرت های آمریکا وایران دست از سر مردم عراق بردارند و بگذارند که آرامش به این کشور رنجدیده بازگردد.

شماره جدید نشریه چشم انداز

2008-03-21T14:58:00.003+04:30

خوب لطف الله میثمی عیدی ما رو که داد. این شماره نشریه چشم انداز بسیار پربار و پرملات هست به اصطلاح. سرمقاله آقا لطفی به استثنای اون بخش که گفتن سکولاریسم کارایی اش را در غرب از دست داده به نقل از محسن کدیور و معلوم نیست از کجا محسن کدیور به این نتیجه رسیده (من فکر می کنم منظور رشد تفکرات مذهبی ضد اسلامی بوده)، راهبردی هست و با استناد به خود منابع حکومتی راه برون رفت مناسبی را از چرخه باطل شورای نگهبان نشان داده است.
مصاحبه سعید شاهسوندی هم درباره شکل گیری و علل انحراف سازمان مجاهدین خلق بسیار خواندنی است. سازمانی که توانست آوانگاردترین جوان تاریخ ایران یعنی محمد حنیف نژاد را در خود بپروراند اما بعدها به جایی رسید که... البته سعید مجموعه مناسبی هم از مصاحبه با رادیو صدای ایران (پربارترین رسانه ایرانی خارج و داخل ایران به زعم من) داره که در سایتش می شه پیدا کرد و بسیار آموزنده است.
گفتگوها و مقالات دیگر مجموعه هم از جمله اسنادی هستند که برای تحقیق ماندگار خواهند بود.
همین طور جلد سوم خاطرات مهندس میثمی هم که در دست تهیه بود، روی وبسایت هست که می تونین بخونین.
-------------------------------------------------------------------------------------------------
عزیزی در جایی با اسمی ناشناس از من انتقاد کرده بود که تو تخریب شخصیت می کنی. اولا من همواره گفتم که شخصیت همه افراد حتی بوش! هم محترم هست، اما عقاید افراد اگر در جهت نابودی انسانیت، شرافت، کرامت ذاتی انسان و... باشد اصلا هم محترم نیست و باید با سخت ترین شکل باهاشون برخورد کرد. دیگر این که ما ایرانی ها هم باید کم کم یاد بگیریم صریح حرف بزنیم، من ادعا نمی کنم که خیلی بلدم شاید گاهی هم توهینی بشه، اما به هر حال تمرین هست دیگر. شما نگاهی به نشیان 40 سال پیش فرانسه بکنید چه حملاتی به هم می کردند.
مساله دیگر هم این ست که اصولا با ناز و نوازش محض انسان ها تغییر نمی کنند، باید گاهی تلنگرهای محکمی هم بخورند. در کل هم من دو شخص را هدف سخت ترین حملات قرار داده و می دهم، اون ها هم گنجی و سازگارا هستند، چرا که هردو خود را نماینده مردم ایران می دانند و دایما از طرف آن ها حرف می زنند. من هم به عنوان یک ایرانی حق دارم بگویم این ها نماینده من هستند یا نه؟
خلاصه زبان ما گزنده هست و صد البته خودمان هم می خواهیم که باشد و از زبان گزنده شما هم ناراحت که نمی شویم هیچ، ارزش بیشتری پیدا خواهید کرد.

نوروز ما جاودان باد

2008-03-19T13:52:00.003+03:30

باردیگر زمین جوشش آغاز می کند و بهترین و علمی ترین تقویم جهان که هیچ رنگی از نژاد و مذهب و... در آن نیست، آغاز می شود. این نوروز را که همواره به انسان یادآوری می کند که چقدرعزیز است و چقدر باید به جامعه آزاد و بی طبقه که روزی با آرزوی آنارشیسم بر جهان مستولی خواهد شد و بشر به دامان بنیادین خود باز خواهد گشت، امیدوار بود، به همه تبریک می گم. سال نوی خورشیدی یادآور می شود که اگر چه سنگ ها سخت هستند اما ریشه درختان استوارتر. یادآور می شود که به رویای دروغین هیچ عقیده فراگیری که میان انسان ها خط می کشد اعتقاد نداشته باشیم و هم از این روست که افراطیون مذهبی همواره در صدد نابودی نوروز هستند.
باشد که نوروز این پیوند ما به نیاکانمان و این دست یاری ما به جهانیان همواره جاودان باشد و آن سرزمین عزیز نیز باردیگر در مسیر تکامل خویش قرار گیرد، اگر چه قرن هاست که خواسته اند از مسیر منحرفش کنند. عید همه مبارک باشه.
-------------------------------------------------------------------------------------------------
ما که عیدی نوروزی خود را گرفتیم، از تابستان می رم فیلیپس که خوب بزرگ ترین و پیشرفته ترین انستیتو تحقیقات اروپا و جز 10 شرکت اول صنایع الکترونیک جهان است. خبر دوم هم که عیدی است آزادی مکرمه ابراهیمی است که به مدت 11 سال به دلیل رابطه به فردی غیر از همسر خود در زندان بوده است.

Anathema - Lost control

2008-03-16T03:06:00.001+03:30

Elize - Into your system

2008-03-03T13:46:00.001+03:30

الیزه خواننده پاپ جدید هلندی است که به سرعت در حال معروف شدن هست. از ویژگی های آهنگ های اون یکی اینه که کاملا تفاوت زن اروپایی به ویژه هلندی با زنان دیگر به خصوص زن آمریکایی دیده می شه. در حالی که اون از کنترل زن بر احساسات جنسی خودش می گه و نقش اکتیوی به زن می ده، در اکثر ترانه های آمریکایی حتی اگر خواننده زن باشه، نقشش پسیو هست و دنبال جذب و نه تصاحب. این البته به جو جامعه هلند هم بر می گرده که واقعا زن درش به برابری بی نظیری رسیده که من در میان زنان دیگر اروپایی هم ندیدم.

نامه دکتر یزدی به ستاره درخشش

2008-02-27T16:26:00.002+03:30

برگ های تاریخ هیچ گاه حق را لگدمال نمی کند. 30 سال پیش در چنین روزهایی چپ نماهای ایرانی حملاتی دروغین و ناجوانمردانه را علیه مهندس بازرگان و دکتر یزدی شروع کرده و آن ها را آمریکایی خواندند. مهندس عباس امیرانتظام، معاون نخست وزیر و مسئول گفتگوها با سران سابق ارتش برای اعلام بی طرفی، در نتیجه دروغ پردازی های حزب توده، فدائیان خلق و ... به حبس ابد محکوم شد. این فقط چپ های دیروز نبودند، چپول های امروز دانشگاه تهران که هم اکنون برخی شان هم در زندان هستند و امیدوارم هرچه زودتر آزاد شوند، سال گذشته در تظاهراتشان یزدی را آمریکایی خواندند. این دوست من هم همواره بدون هیچ دلیل و مدرکی یزدی را آمریکایی خوانده بود.
نامه دکتر یزدی به ستاره درخشش در این شرایط نشان داد که چه کسانی واقعا در خط آرمان استقلال هستند و چه کسانی نیستند. در سال روز انقلاب صدای آمریکا برنامه ای داشت که بسیاری در آن شرکت کردند، از سازگارا گرفته و متاسفانه برای اولین بار دکتر بنی صدر هم با این شبکه مصاحبه کرد که بارها تقاضای آن ها را بی پاسخ گذاشته بود. آیت الله منتظری هم اتفاقا این کار را کرده بود. اگر چه آیت الله منتظری و بنی صدر بر آرمان گرایی خود هم در این مصاحبه ها تاکید کردند ولی به نظر من بهتر بود، این مصاحبه را انجام نمی دادند، چرا که صدای آمریکا تبدیل شده به محل کوتوله های بریده از مردم و نا امیدی که تنها امیدشان به آمریکاست برای اعمال تغییرات. این روزها من مصاحبه های برخی افرادی را می بینم در این شبکه که بسیار دردناک هست و به هر حال حتما این عزیزان هم دلیل خود را دارند.
به هر روی، من فکر می کنم که در شرایطی که دبیر فدائیان خلق، که آن روزها یزدی را آمریکایی می خواند، با آمریکایی ها همنشین شده است، حزب توده که آن سرنوشت را پیدا کرد، چپ های ایرانی جدید هم که یک به یک با صدای آمریکا مصاحبه می کنند، پرده بر می افتد و نشان داده می شود که چه کسانی حرکت داخلی را به دولت خارجی پیوند زده اند.
این نامه راکه خوانم فهمیدم بی دلیل نبود که در شب سال روز انقلاب چرا صدای آمریکا، چنان هجمه ای را علیه شخص دکتر یزدی به راه انداخته بود و به دروغ پردازی های سال های اخیر خود ادامه می دادند. در این زمینه سازگارا از همه با مزه تر بود که خود زمانی عضو نهضت آزادی بود، بعد که نهضت از حکومت جدا شد، رفت به دامان حکومت و معاون بهزاد نبوی شد، در دوران اصلاحاتهم سودای رسیدن به قدرت را داشت که این بار تیرش به سنگ خورد و بعدها تحلیلش این بود که آمریکا به ایران حمله می کند و لابد او می شود رئیس دولت انتقالی...آقای سازگارا نمک خورده بودی در طول این سال ها خوب نمک دان شکستی، او هم در صدای آمریکا به تکرار دروغ ها علیه دکتر یزدی ادامه داد.
زمستان می رود و روسیاهی برای زغال می ماند. آن هایی که همواره هدف سخت ترین انتقادها بودند، اما توفان زمانه را تاب آوردند، سربلند از آزمون تاریخ بیرون خواهند آمد. نداشتن رسانه دلیل نمی شود که آدم به هر کس و ناکثی آویزان شود.

خاورمیانه جدید

2008-02-24T15:10:00.003+03:30

در هنگامه جنگ 33 روزه حزب الله علیه اسرائیل، کاندلیزیا رایس سخنی گفت که معنی عمیقی داشت: «این جنگ سرآغاز شکل گیری خاورمیانه جدید است.»

جفری گلدبرگ، روزنامه نگار مشهور آمریکایی مقاله جدیدی در نشریه آتلانتیک، نزدیک به محافظه کاران سنتی حزب جمهوری خواه نوشته که جزئیات این طرح را با ظرافت بی نظیری روشن کرده است. در این مقاله چگونگی شکل گیری نقشه خاورمیانه جدید نشان داده شده است. همان طور که می بینید بر مبنای این طرح، کردستان، بلوچستان، خوزستان و... از ایران جدا شده، بخش های فارسی نشین افغانستان و بحرین به ایران پیوسته و پارس را تشکیل می دهند.

این طرح وحشت ناک و ارتجاعی که بر مبنای تقسیم بندی نژادی بنیان نهاده شده، به بهترین شکلی امپریالیستی بودن طرح های نئوکان ها در خاورمیانه را نشان می دهد، حتی اگر اکبر گنجی از به کار بردن این کمه ابا داشته باشد. به نظر من این مقاله روشن می کند که چرا باید عماد مغنیه ترور شود، چرا که مانعی بزرگ در سر راه اجرای این طرح بود و این که چرا مقاومت در برابر نئوکان های کاخ سفید وظیفه انسان امروز است.

بازداشت آزادی

2008-02-20T13:08:00.002+03:30

دکتر محمدی گرگانی استاد حقوق بشر دانشگاه علامه به زندان می رود. آقای ایرانی به قدر کافی از سجایای دکتر نوشته اند. اما برای من که در این دورها هستم و از دوستان دور، غمی شاید دو چندان باشد. فقط در یک کلمه می گویم او واقعا شاگرد مکتب پدر بود. یادم می آید، رمضان سال گذشته بود و همه در منزل مهندس میثمی جمع می شدیم. دکتر تفسیر قرآن می کرد. همین بس که آدمی مثل من که نه اعتقادی به دین داشت و نه روزه بود، در آن جمع حاضر بودم و کسی هم یک بار حتی از من نپرسید که اصلا تو دین داری یا نه و... برای من الگویی شد که همیشه به این امید داشته باشم که می شود در کشور من روزی الگوی رواداری حاکم شود.
یادم می آید آن روزها یک افراطی مسلمان در پاسخ به سخنان پاپ، یک راهبه را در کشوری که یادم نمی آید کشته بود. دکتر به قدری از این مساله ناراحت بود، که آدم معنی دقیق آن حرف علی را نقل می کنند درک می کرد. او با استناد به قرآن گفت، سخنان پاپ، کاریکاتورهای دانمارکی، یک نقد هست و باید با آرامش جواب داد. تو گویی همین منش دکتر جواب آن انتقادات بود. منشی که از پدر طالقانی آموخته بود.
باز یادم می آید، در یکی از همین جلسات، من شوخی کردم و بحث مهندسی و حقوق پیش آمد و خلاصه مزاحی شد و ما شکست خوردیم. چقدر این روزها دلم هوای دفتر چشم انداز را کرده است. یاد میثمی، یاد دکتر، ندیده ام در میان هیچ مذهبی و سکولاری که به مانند این دوتن مصداق بارز آزادی باشند.
دکتر تو این اخلاق را نداری که به کسی حمله کنی و بسیار فروتنی اما من دارم متاسفانه و خوشبختانه، دکتر گرگانی سال ها زندان شاهنشاهی را تجربه کرد و بیشترین شکنجه های رژیم را و اکنون هم به آرامی به زندان می رود و مقاومت می کند. از زندان ه که بیرون آمد همان کار قبلی خود را می کند. هنوز هم با این که زانوی پایش درد می کند تا همه بالا ننشسته باشند، بالا نمی نشیند.
خلاصه آن که دکتر محمدی گرگانی که امروز به زندان می رود، تو گویی که پدر طالقانی را به زندان می برند از نظر من و من از درون فرو می ریزم.

داستان تکراری پنهان کاری

2008-02-16T13:25:00.002+03:30

از چندی پیش که به دنبال آغاز مذاکرات ایران و آمریکا در عراق، موج سرکوب داخلی شدت بیشتری گرفت، در عین حال فشار شورای امنیت بر دولت ایران نیز کاهش یافت، می شد حدس زد که دوباره جمهوری اسلامی، به سیاست مذاکرات پشت پرده روی آورده است. سال های دهه شست بود، همه ماجرای ایران گیت و مذاکرات پنهانی ایران و نماینده ایالات متحده، مک فارلین را به یاد می آورند، بسیاری معتقدند چپ های ایرانی در زندان و بخشی سازمان های آزادی بخش فعال در جهان قربانیان این مذاکرات بوده اند. جمهوری اسلامی بارها نشان داده که بر خلاف تحلیل های احمقانه آدم هایی مثل مهندس سازگارا، اکبر گنجی و سایر شاگردان عزیز دکتر سروش، نه تنها ایدئولوژیک نیست، بلکه کاملا منفعت طلب و معامله گر هست. خوب این خبر که اکنون پس از 23 روز فاش می شود، نمونه ای از ابعاد گسترده مذاکرات پشت پرده ایران و آمریکاست. مذاکراتی که هیچ گاه به نفع آزادی در ایران نبوده است. این خبرهای البته تحلیل های احمقانه دیگری را هم رسوا می کند، تحلیل های آدم هایی مثل حسین درخشان که در خیال خام خودفکر می کنند جمهوری اسلامی ذره ای در سیاست مقابله با سلطه طلبی جهانی آمریکا، صداقت دارد. که اگر داشت، به جای صرف هزینه های گزاف برای مهمات نظامی، به زیرساخت های مملکت و توسعه پایدار می پرداخت، آزادی را گسترش می داد و الگویی مدرن به جهانیان عرضه می داشت.
اما مساله ای که امیدوارم از این قبیل خبرها درسی بشود برای آدم هایی مثل افشاری، گنجی، سازگارا و... این که هیچ سازمان و نهاد بین المللی و هیچ دولتی عهد اخوت با دموکراسی خواهان ایرانی نبسته است. همان طور که دیکتاتوری و فناتیسیسم عربستان سعودی پذیرفته شده و در روابط بین الملل هم از آن به عنوان حکومت میانه رو!!! یاد می شود، با یک معامله جمهوری اسلامی و آن چه می کند، از بازداشت مخالفین گرفته تا رد صلاحیت دوستان دیروز هیچ اهمیتی برای دولت های جهان نخواهد داشت. حالا برویم دلمان را خوش کنیم که وای امروز فلان دولت از ما حمایت کرد، وای فلان سازمان به فلان کس جایزه داد، که چی؟!!! متاسفم که بگویم بسیاری از فعالینی که من در ایران می شناختم، تنها هدفشان برای فعالیت، جایزه گرفتن از این و آن (البته جایزه گرفتن بد نیست، اما این که هدف این باشد، ...)، گرفتن بورسیه تحصیلی و فرصت مهاجرت بود. چرا که این عزیزان عمدتا از سواد بالایی برخوردار نبودند که با پای خود بتوانند جایی بروند، برای همین رانت های ویژه قربانیان نقض حقوق بشر باید پشتوانه شان می شد.
خوب بدین ترتیب، با معاملات پشت پرده دولت ایران و البته جایزه های رنگارنگی که فعالین عزیزم می برند، در آینده ای نزدیک دموکراسی، رفاه و برابری در ایران حاکم خواهد شد. یادش بخیر دورانی که مثلا دانش آموز ممتاز یا دانشجوی ممتاز می شدم و جایزه ای می آمد، به این فکر می کردم که چی؟ برای چی به من جایزه می دهند؟ مگر تغییری توانسته ام در وضع موجود بدهم؟
اما ناامید نیستم، چرا که می شناسم بسیارانی را که اهل قیل و قال و سر و صدا نیستند، آن قدر اعتماد به نفس و سواد دارند که جیره خوار خارجی نشوند و به جای هی حرف زدن، گام هایی محکم بر می دارند. در دنیای مهندسی مثلی هست که می گوید کاری که ارزش دارد، منتشر نمی شود. همین را به جهان مبارزه برای آزادی تعمیم دهیم، کاری که ارزش دارد، آن قدر بنیادین است که به چشم کوته نظران نمی آید.
خلاصه آن که امیدوارم این درس های تاریخ، تلنگری برای همه از جمله خودم باشد.

Bridge to Iran 1

2008-02-03T03:24:00.001+03:30

سری شش گانه اعترافات سعید حنایی. مستندی بسیار پردرس و تکان دهنده از انسان هایی که وجدان خودشان را به ایدئولوژی های بر آب بر باد داده اند....

پایان امیدها؟

2008-01-25T17:14:00.000+03:30

این نتایج بررسی صلاحیت ها که آمد خیلی ها سخن گفتند، یک عده که خوب معروفند به تحریمی، مثل همیشه گفتند، مگر ما نگفتیم که اصلا شورای نگهبان اجازه انتخابات را هم نمی دهد و یک عده که معروفند به شرکتی هم باز مثل همیشه فرمودند که این صندوق چه انتخابات تنها جایی است که از آن دموکراسی بیرون می آید و آگاهان هم گفتند خوب گیرم دموکراسی از آن بیرون آمد، رفاه اقتصادی، برابری و برخوردای مردم از حداقل امکانات هم فراهم می شود؟ برابری حقوقی و غیر حقوقی زنان و مردان تامین می شود. مثلا فردا که برویم توی خیابان نمی بینیم که پدری دائما به دخترش تذکر بدهد که این ور برو آن ور نرو. آیا در این دموکراسی یک سوسیالیست یا از آن طرف یک لیبرال واقعا از دسترسی برابر برای انتخاب شدن برخوردارند یا نه انتخابات شبیه شوی تلویزیونی خانم کلینتون و آقای اوباماست. آیا تفکر نقاد، نقدپذیری و نقد کردن به جای تعریف و تمجید می نشیند؟
جالب هست که هردو طرف این معادله مردم ایران را گوسفندانی فرض می کنند که آقایان برایشان باید تصمیم بگیرند و تو گویی هر دو صندوق رای را چونان موهبتی می دانند که از درون آن یا سرنگونی حکومت و یا دموکراسی در می آید.
حالا یک وضع جالب پیش آمده، اصلا همه رد شده اند. تکلیف 196 صندوق روشن است از الان. اما من کاری به این ندارم که می بایست در انتخابات شرکت کرد یا نه و نه اصلا خودم را در جایگاهی می دونم که برای مردمی که دارن از نزدیک رنج می کشن تصمیم گیری کنم. اما به هر حال در این دوره خیلی ها واقعا می خواستند شرکت کنند، احساس می کردند می توانند رنگ را از سیاهی به خاکستری میانه تبدیل کنند. فکر می کردند، شاید کشورشان را از پرتگاه تباهی یک چند کیلومتری دور کنند. اما نگذاشتند. من از این بسیار بیشتر از هر چیزی ناراحتم. من از این ناراحت نیستم که افرادی مانند هادی غفاری رد شده اند، آن ها تاوان کارهایی را می دهند و محصولی را برداشت می کنند که خود کاشته اند. یادم نمی رود آن صحنه را که هادی غفاری کفشش را در آورد و بر سر بازرگان کوبید آن هم زمانی که بازرگان از آزادی انتخابات دفاع می کرد. اصلا این صحنه عین خجالت تاریخ است. اصلا کار ندارم که بازرگان چقدر عظمت داشت و چقدر آزاده بود، همین که یک آدم که معلوم نبود اصلا کجا درس خونده؟ کی بوده؟ بیاد به یکی از بهترین اساتید آن وقت ما، یک آدم روشنفکر چنین کند واقعا دردناک هست. چیزی که متاسفانه جز فرهنگ ما شده و آن هم بی احترامی به نخبگان برای آن که بگوییم ما طرف مردم هستیم. به هر حال من ذره ای احساس نارحتی نمی کنم، که محسن آرمین، جلایی پور و سایر عزیزان رد صلاحیت شده اند، آنها قربانی همان روندی هستند که خود آغازگرش بودند و نطفه اش از تسخیر سفارت خانه آمریکا بسته شد. اما من از این ناراحتم چرا به امید میلیون ها آدمی که تنها کورسوی امیدشان برای نجات از فلاکت این انتخابات بود بی اعتنایی شد؟
ملتی به یک چیز امید می بندد، و بعد همان تک امیدش هم از او گرفته می شود؟ می دانید نتیجه این امر چیست؟ نتیجه بازی با احساس مردم؟ کاش نمی دانستید و چنین می کردید، اما می دانید و عمدا می کنید که چه بشود؟ واقعا می پرسم از خودم گاهی این آدم های دیکتاتور منش را که می بینم، این هایی که خود را محور عالم می دانند، فقط حاکمیت هم نیست، همین نزدیک خودت، بهترین دوستت می بینی که فقط تو را تا وقتی می خواهد که بله قربان گویش باشی، مباد که انتقادی کنی. واقعا چرا؟ من در فهم دیکتاتورها واقعا عاجزم؟
-------------------------------------------------------------------------------------------------
یک نشریه فمینیستی خوب دیگه جدیدا ظاهرا شروع به کار کرده و واقعا هم پر پیمان هست. من این مطلب خانم نوشین خراسانی را خوندم که واقعا عالی هست و به همه پیشنهاد می دم که بخوننش.

پاریس پس از آزادی از دست آلمان نازی

2008-01-22T00:41:00.001+03:30

آخرین دقایق مقاومت مردم فرانسه پس از آزادی در برابر نازی ها و خائنین. فیلم های بسیاری درباره جنگ جهانی دوم و مقاومت اروپایی ها در برابر این جنگ در یوتوب هست که واقعا بهترین اسنادی هستند که از این جنگ مونده. من متاسفم که اگر بخوای یک سند درباره ایران پیدا کنی نمی تونی. به هر حال همین فیلم نشان گر این هست که چگونه مقاومتی می تواند آزادی برای یک ملت به ارمغان آورد. آزادی بهایی دارد، کسی که نمی خواهد بهایی بپردازد، بهتر است دم از آزادی خواهی هم نزند.

In the Year 2525

2008-01-19T16:23:00.001+03:30

در سال 2525 اگر انسانی بر زمین باقی بماند، خواهد دید که...

Conversations with History - Trita Parsi

2008-01-12T18:10:00.001+03:30

تریتا پارسی به داشتن دیدگاه های واقع بینانه در سیاست خارجی مشهور است. او استاد روابط بین الملل دانشگاه جانزهاپکینز و رئیس شورای روابط ایران و آمریکا است. از او آثار بسیاری در زمینه سیاست خارجی منتشر شده است. وی پروژه دکترای خود را زیر نظر پروفسور فرانسیس فوکویاما انجام داده است که به عنوان یکی از تئوریسین های نظریه نومحافظه کاری محسوب می شود. اما به هر حال در پس به گل نشستن کشتی جنگی آمریکا در عراق، او عقاید پیشین خود را رد کرد. تریتا پارسی در کنار ولی نصر از ایرانی های تاثیرگذار در سیاست خارجی ایالات متحده محسوب می شود. این مصاحبه حاوی نکات بسیاری است برای افرادی که می خواهند نگاهی واقعی به مسائل خاورمیانه داشته باشند.

------------------------------------------------------------------------------------------------

مصاحبه چند زن نویسنده، پژوهشگر و طنزپرداز ایرانی با برنامه مشهور همه زنان شبکه الجزیره، مصاحبه های دلنشینی هست و به نظر من جالب بود که از زاویه دیگری به زنان ایرانی نگریسته شده و نه فقط مصاحبه با فعالین زن و افرادی که بیشتر کار می کنند، بلکه آدم های خیلی ساده ای که من اسم بعضی هاشونو تا حالا نشنیده بود. ممنونم از دوست عزیزم رضا امیدی بابت این فایل ها.

حلقه دوستان

2008-01-12T16:47:00.000+03:30

بدون شرح!!

Dont make your arab friend angry, he has backup!

2008-01-12T03:58:00.001+03:30

وقتی عرب ها قات می زنند :دی

Pink Floyd - High Hopes

2008-01-09T19:32:00.001+03:30

مهران قاسمی پرکشید

2008-01-08T21:49:00.000+03:30

چقدر تلخ است دور از دوستانت باشی و بعد هم بری و مثلا ببینی که در نیو همپشایر چه می گذرد و بعد ببینی بهترین سردبیر بخش بین الملل مطبوعات امروز ایران درگذشته استآن هم در چه سنی!!!
به عنوان کسی که چند صباحی و به میزانی بسیار اندک در سیاست خارجی کار کرده بود، همیشه صفحه بین الملل اعتماد ملی را با دید دیگری می خواندم، ترجمه ها چقدر دقیق و وزین انتخاب می شد و چقدر به روز. کادر جوان اما پر تلاش بین الملل اعتماد ملی دینی بر گردن سیاست مداران ایرانی دارند، با تحلیل هایی دقیق سیراب می کردند، کشوری را که از فقر اطلاعات و تحلیل صحیح رنج می برد، کشوری که بازیگران سیاسی اش سیاست خارجی از دریچه جمهوری اسلامی نگاه می کنند و اصولا با هر که جمهوری اسلامی خوب است آن ها بدند و بالعکس و همین هم باعث شده که همیشه در تحلیل ها اشتباه کنند و عرصه را ببازند. اما مهران قاسمی تغییری ایجاد کرده بود، او جدای از این که سوسیالیست بود، اما تسلیم بازی مسخره دشمن دشمن من دوست من و دوست دشمن من، دشمن من است نشد، او در عصری که رسانه ها روز را شب و شب را روز نشان می دهند، در پس گوشه رسانه ها می گشت و درست را از نادرست بیرون می کشید. مجموعه مصاحبه هایشا روزنامه نگارن افغان از یادم نمی رود. در این چند ماه هم همواره صفحه 4 و 11 اعتماد ملی را می خواندم، غزیزی از دست رفت، باشد که بازماندگان جایش را پر کنند.
مهران قاسمی درگذشت. عصر ایران
مهران قاسمی درگذشت. از سر بی حوصلگی
برای تو. سارا معصومی
بر سه شنبه برف می بارد. گاوخونی
در امتداد سکوت. کاوه شجاعی
مهران خط آخر را نوشت

سرمای تهران

2008-01-07T04:02:00.000+03:30

این روزها هلند خیلی گرم شده نسبت به کریسمس، البته واقعا باید گفت در این جا تاثیرات زیست محیطی آلودگی های صنعتی کاملا دیده می شود، تا 20 سال پیش در این روزها هلند عمدتل دمای زیر صفر10 درجه را تجربه می کرده و الان دما حدود 3 یا 4 بالای صفر هست. الان دمای تهران رو چک می کردم زیر صفر 10 هست و دمای محسوس آن (دمایی که احساس می شود و نه دمای نسبی) زیر صفر 18 چیزی شبیه ادمونتون کانادا. من امیدوارم همت مردمی ایران سریع این روزهای سخت رو که خوب واقعا هم هیچ دولتی در ایران نمی تونسته پیش بینی کنه پشت سر بگذارد. من دیدم گروه های سیاسی بدشان نمی آید از این فرصت برای زدن حریف استفاده کنند، حالا همین گروه ها هم می توانند حداقل به مردم پیوسته و کوچه ای و راهی را برف روبی کنند. گروه های امداد مردمی در خیابان ها باشد، این کاری است که دانشجویان می توانند بکنند تا به آسیب ها سریع رسیدگی شود و امیدوارم در این روزهای برفی نیروی انتظامی هم بی خیال چکمه خانم ها شود. به هر حان فکر می کنم با این روند دمای هوای تهران به پایین تر هم برسه. حالا عوضش پیست توچال امسال بیشتر برف می گیره و اسکی بیشتر می کنن مردم. من که هواشناسی بلد نیستم ولی امیدوارم این وضعیت تغییر جوی در ایران ادامه پیدا کنه.

فهرست شیندلر

2008-01-06T01:25:00.000+03:30

با یکی از عزیزترین دوستانم که صحبت هولوکاست رو می کردیم و این که هولوکاست حقیقت غیر قابل انکار و بحث هست به من پیشنهاد داد تا فیلم فهرست شیندلر را نگاه گنم الان چند دقیقه ای هست که فیلم تمام شده و اشک من هنوزخشک نشده است. افسوس که ایرانی ها نمی توانند این فیلم را ببینند، وگرنه متوجه می شدند چرا وقتی رئیس جمهورشان هولوکاست را نفی می کند، جهان به صدا در می آید. این فیلم به نظر من بهترین فیلمی بوده که در عمرم دیدم و جای پدر خوانده را برای من گرفت. بارها و بارها و فریم به فریم باید این فیلم را دید و وحشت و امید و مقاومت را در جای جای آن لمس کرد. واقعا وقتی می بینم که غرب چه مقاومت بی نظیری کرده و چه هزینه هایی برای آزادی امروز به این نتیجه می رسم که واقعا شاید ما لیاقت آزادی نداریم. مایی که نه حاضریم هزینه ای بدهیم و صد البته همه چیز هم می خواهیم. دهنمان را با حقوق بشرشیرین می کنیم و می خواهیم که دموکراسی در کشور ما برقرار شود، اما نه خونی نه عرقی و نه... همین یهودی ها را می بینم که بر سر آرمانشان 6 میلیون کشته داده اند. اما ما می خواهیم که سازمان ملل و دیگران برای مان آزادی بیاورند. غرب حق دارد که مغرور باشد، آن ها برای آن چه دارند سالها هزینه داده اند. جای جای اروپا، خیابان به خیابان که می روی، نقشی است از زنی یا مردی که به راه رهایی جان داد، برای آزادی تلاش کرد. من در این ها چیزهایی دیده ام که در کشور من از آن خبری نیست. اتحاد، تشکیلات، نظم، تداوم و انتقاد و حفظ نیرو و... خوشحالم که به جای کانادا یا ایالات متحده فرصت درس خواندن در اروپا را یافتم که مهد و اصل پشرفت بشری است. تو گویی رنج سالها مقاومت بر چهره هر اروپایی نشسته است و شاید هم برای همین است وقتی مراکشی ها، اعراب یا ترک ها می خواهند این فرهنگ غنی را تغییر دهند، واکنش نشان می دهند. چنین هم هست که اصولا ایرانی هایی که به اروپا آمدند نظیر مصدق، بازرگان، سحابی، ریشه و عمق آزادی، استقلال و هویت را درک کردند. کمتر ایرانی در سایر کشورها دیده ام که چنین دید عمیقی پیدا کرده باشد و حداکثر در تعریف مالیات و انتخابات و سیستم حمل و نقل و ...مانده است. البته مردم ایالت متحده نیز هزینه های بسیاری داده اند، اما زایمان تاریخ در جای دیگری بوده است. جایی که هر سنگ فرشش ناگفته های بسیار دارد و جای کشف.
فهرست شیندلر را ببینید و درک کنید که آزادی بهایی گزاف دارد.

satisfaction

2007-12-29T18:16:00.001+03:30

ما هم گاهی از چه آهنگایی خوشمون می یادها :))

Amy Winehouse Back to Black (امی واین هاس)

2007-12-27T15:34:00.001+03:30

از آلبوم ری هاب این آهنگ منو یاد کلاسیک های 50 و 60 می ندازه.

Lara Fabian - Caruso

2007-12-26T21:41:00.001+03:30

یکی از اون آهنگای پراحساس که من خیلی دوست دارم. تقدیم به مامان گلم

اروند جز جدایی ناپذیر خاک ایران

2007-12-26T17:04:00.001+03:30

جلال طالبانی که سال ها در ایران به سر برده بود و از پول مردم ایران تپل شده بود، دهان کثیفش را باز کرده و چیزهایی گفته که یک دولت قوی ایرانی می بایست ضمن قطع سریع روابط با عراق خواهان عذرخواهی رسمی این فرد از مردم و دولت ایران شده و حتی آرایش قوی نظامی ایران را در سواحل اروند برقرار کند. آری! طالبانی دیروز حرفی زد که صدام در سال 1980 زده بود و ادعا کرد که اروند کاملا متعلق به عراق هست. کسی هم نیست بگوید کشوری که تاریخ استقلالش به 100 سال نمی رسد در خاورمیانه غلط اضافی نکند. حال باز هم بگویید دشمن اصلی ایران در منطقه اعراب نیستند. من ضمن اینکه نژاد پرستی علیه اعراب را رد می کنم اما به هر حال ما با این ها مشکل تاریخی داریم. افسوس که جمهوری اسلامی و حتی بسیاری از گروه های اپوزیسیون مذهبی در تشخیص دشمن منطقه ای ایران چقدر به خطا هستند.
این روزها همه دارند از بی کفایتی دستگاه اجرایی کشور سواستفاده می کنند، حتی کشوری که هنوز نتوانسته روی پای خودش بایستد و پس از 4 سال هنوز در اشغال ایالات متحده هست. آقای طالبانی در شرایطی این حرف را می زند که بی کفایتی دولت عراق تا آن جاست که شمال عراق شبیه چراگاه ارتش ترکیه شده است بدون آن که اندک مقاومتی صورت گیرد.
به هر حال ما دومیلیون کشته، هشت سال جنگ و هزاران میلیارد دلار خسارت نداده ایم که امروز دوباره سر خانه اول بازگردیم، دولت ایران باید واکنش محکمی به این تهدید علیه منافع ملی ایران نشان دهد.
حالا برای این که یک عصبانیت بخوابه یک ویدیو از فرانک سیناترا نگاه کنید.

برای امیرانتظام

2007-12-19T21:07:00.001+03:30

« در اقامت طولانی خود در زندان بارها و بارها با انسان هايی مواجه شدم که سرافرازانه مرگ شرافتمندانه را به بودن به هر جهت ترجيح داده و هنر چگونه زيستن را به من آموختند. من آموختم که درد و رنج ناشی از دوری، و ايستادگی در مقابل رفتارهای توهين آميز و شکنجه زندان بانان بخشی از هزينه هايی است که برای حفظ ارزش های انسانی بايد آن را پرداخت»
بارها و بارها خواندم جملات عباس امیرانتظام را از پس 28 سال مقاومت پایدار در برابر استبداد. این روزها مسیر تاریخ سرزمین من روندی دیگر آغاز کرده است. اندک اندک نورسته ها و تازه به دوران رسیده های بازمانده دوران اصلاحات که افشاری نماد بارزشان هست کنار می روند و چهره مبارزان راستین ایران بارز می شود. در حالی که در دوره اصلاحات یک عده بچه سردمدار شده بودند، یک عده که حتی از پاس کردن یک درس خود ناتوان بودند اما در ادعا بسیار، امروز دوباره خونی تازه در رگ ها جاری شدن آغاز کرده است. یادم می آید که چند سال پیش موسسه ای می خواست به امیرانتظام جایزه ای دهد و او با سربلندی ضمن احترام به آن موسسه گفت کشورم را ترک نمی کنم چرا که ممکن است دیگر نتوانم برگردم. حالا این را مقایسه کنید با گنجی که با هیاهوی رسانه های اصلاح طلب (خشونت طلبان دهه 60) به عنوان مقاوم شناخته می شد. مقاوم پایدار کیست؟ کسی که از روز اول در برابر هر انحرافی ایستاد و ضمن آن که بر اصول خود ایستاد ره به خارج نپیمود یا این جوانان تازه به دوران رسیده ای که پس از یک دوره کوتاه بازداشت و اعتراف به هر چیزی که بازجویان می خواستند له له مصاحبه با این و آن و این جایزه و آن جایزه را می زنند.
زمانی مصلحت این بود که این چیزها گفته نشود ولی الان وقت مرزبندی است. یا این طرف یا آن طرف. مسیر مشخص است به قول امیرانتظام ماندن در جنبش ملی مدنی یا افتادن در زباله دان تاریخ. آخر خجالت هم خوب چیزی هست آقای گنجی. شما در دهه 60 می دانستید در نهادهایی مثل سپاه چه می گذرد، چطور همکاری کردید. نه عزیزان ببخشید و غلط کردم نشد جواب. باشد اگر واقعا آدم شده اید پس بروید پشت سر مبارزین ملی بایستید نه اینکه ادا و اطوار رهبران را در بیاورید و یک عده بچه و وبلاگ نویس بی تجربه را هم دنبال خودتان راه بیندازید.
خوب به هر روی از این نوشته امیرانتظام بسی بهره بردم و آموختم که نماد زنده مقاومت است و آزادگی. شاید ما نیز یاد بگیریم و بر توان خود بایستیم نه برای تحصیل در خارج و اقامت را آن حاضر به همکاری با موسساتی که علیه کشورما فعالیت می کنند. من می دانم که بسیاری از دوستان از این نوشته ناراحت می شوند، اما حقیقت را نمی شود بیش از حدی فدای مصلحت کرد.
------------------------------------------------------------------------------------------------
زیدآبادی مطلب جالبی درباره ضرورت تغییر در ملی گرایی منفی ایرانی و تبدیل آن به ملی گرایی مثبت بود آورده است. برای من هم جالب است افرادی که این چنین از غرب ستیزی جکومت نالانند که به نظر من این غرب ستیزی هم فقط شعار است، چگونه خود عرب ستیز و روس ستیز هستند؟!!!
علی رغم اختلاف دیدگاه هایی که با احمد داشته و دارم اما واقعا او هم یکی از افرادی بود که هر وقت زندان بود مقاومت بی نظیری از خودش نشان می داد و صد البته مثل بعضی ها شارلاتان بازی هم نمی کرد. البته شارلاتان بازی خاص جوانان بلوز به روی شلوار انداز دهه 60 و روشنفکر امروز!!!! است. کاریش هم نمی شه کرد.

ارتش سری و جنبش ملی مقاومت دانشجویی

2007-12-10T03:22:00.000+03:30

این روزها سرزمین من، دانشجویان عزیز باهوش و توانای آن دیار پیر جنب و خروشی دوباره آغاز کرده اند. بگذار قوچانی ها، زیدآبادی ها و سایر راست های مدرن عزیز پیر احمدآباد را پوپولیست بخوانند، اما هنوز هم این روح اوست که در رگ های جنبش دانشجویی ایران روان است. بچه ها می گفتند بیش از هر چیز عکس های بازرگان و مصدق در دست ها بوده است. روزگارتان خوش باد نسل نوین سرزمین من. نسل خوش اندیش نه آن نسلی که روزگاری کرباسچی را امیرکبیر ایران خواند و برایش در همین دانشگاه تهران مراسم گرفت و امروز صبح و شبش در صدای آمریکا و در توجیه دخالت نظامی یا غیرنظامی خارجی می گذرد. شما امروز در دانشگاه تهران در علم و صنعت عزیزم نشان از رویش نوین مقاومت و نه اربده سرایی و هوچی گری دادید. آنان که روزگاری سخن می چیدند از دیگران، همان آقای دموکراتی که عشقش شده از این و آن جایزه گرفتن و تو گویی خود خجالت نمی کشد که چه بسیارانی در این سال ها رنج کشیده اند چون عباس امیرانتظام و هیچ گاه برای دریافت این جایزه ها به این جا و آن جا نرفتند. امروز برایم روشن شد که پای محکم اگرچه هویدا نیست اما جای پایی عمیق دارد. امروز در جنبش مقاومت دانشجویی ایران نه کسی یادی از گنجی کرد و نه سایر سخن سرایان عصر اصلاحات. سخن از صف شکنانی بود که تابوی زندان را شکسته اند دلیرانه می ایستند. آری! امروز باردیگر این مبارزه ملی بود که پیروز شد. آقای گنجی که قوره نخورده مویز شده ای، آن روز که قلم برداشتی و برانتقاد آن پیرمرد عزیز سخن سراییدی و نفی استقلال کردی هیچ نگفتم وصبر کردم تا موقعی مناسب. تو عاجزانه پی این و آن باش تا شاید آمریکا یک بیانیه علیه بازداشت های اخیر بدهد که نداد. که با گزارش جدید اطلاعاتی اش دارد راه را هم هرچه بیشتر به نزدیکی به دولت ایران می گشاید. اما جوانان نوین ایران راهی دگر گزیدند. من با بسیارانی از آن ها هم عقیده نیستم اما در یک چیز مشترکیم ما می دانیم که برای آزادی تنها خودمان شرط لازم و کافی هستیم.
از امروز دیدن سریال ارتش سری که نمایان گر مقاومت علیه نازیسم است را شروع کردم، دوباره. باشد که تجریه مقاومت جهانیان در شکوفایی مبارزه ملی ایرانیان استفاده کنیم. همان طور که مصدق و همراهانش از مقاومت فرانسه درس ها گرفته بودند.

آن که مظلومانه در بند است

2007-11-19T01:11:00.000+03:30

صورتک یکی از وبلاگ هایی بود که همیشه دوست داشتم بخوانم. نوعی احساس روان بی آلایش بدون حذف و اضافه های رایج ایرانی در آن بود. صاحب وبلاگ را از طریق فرناز می شناختم. مریم حسین خواه اکنون در زندان است. به هیچ جرم ناکرده ای. کسی که شاید از هر خبرنگار دیگری که می شناختم مظلوم تر و محتاط تر بود که مبادا کسی را بیازارد. او از معدود کسانی بود که خبر بازداشتش می توانست مرا از سر کار و درس که این روزها آوار می شود بر سرم باز کند.
فقط می توانم بگویم که ایمان دارم او هیچ گناهی ندارد، نه حتی از آن گونه جرایم خودساخته دستگاه قضایی ما. او را گرفته اید؟ دختری که من همیشه با دیدن او به یاد مظلومیت فاطمه امینی می افتادم. او نیز همچون فاطمه استوار است و پایدار. اما آنان که ستم می کنند کف روی آبی که زود بخار می شوند و محو.

ما جنگ نمی خواهیم

2007-10-21T15:52:00.000+03:30

لاریجانی مذاکره کننده ارشد هسته ای از سمت خود استعفا داد. خبر به همین سادگی بود اما آن چه در فردای آن خواهد آمد به قدری پیچیده است که هیچ کس نمی تواند پیش بینی کند. هم اکنون احمدی نژاد یک تنه در برابر تمام جهان قرار گرفته است. همان طور که بر خلاف منافع ملی ایران رفت و در دام دانشگاه کلمبیا گرفتار آمد. همان طور که علی رغم توصیه تمامی افراد رفت و نه خود که ملتی را هدف توهین و تحقیر رییس یک دانشگاه معتبر جهان قرار داد. امروز هم احمدی نژاد با تمام بی تجربگی و خامی سیاسی در برابر جهان قرار گرفته است. آن هم در خطیرترین شرایط تاریخ ایران. رهبر آن قطب علم و تکنولوژی جهان به صراحت می گوید که جنگ جهانی سوم را به راه خواهد انداخت و چه غریب است که آن چه جهانیان فکرش را هم نمی کردند می رود که به وقوع بپیوندد.
تردیدی نیست که پوتین پیامی برای ایران آورده بود. پوتین با مسئولین فرانسوی آلمانی و رایس دیدار کرده و سپس رهسپار ایران شد. روز پس از بازگشت هم نخست وزیر اسراییل به دیدارش شتافت. حهان به نقطه صفر نزدیک می شود. بر خلاف افرادی که می گویند لاریجانی کنار گذاشته شد من فکر می کنم که لاریجانی دقیقا با پای خود بیرون رفت. شاید او هم حاضر نبود یا قدرت آن را نداشت تا پاسخ گوی مسولیت تاریخی خود باشد.
یه هر روی امروز افرادی به طور کامل بر مساله هسته ای ایران سوار می شوند که روز و شبشان را با این رویا به سر می برند که امروز بهترین زمان برای رویارویی نظامی با آمریکاست. ایالات متحده بیش از پیش تضعیف شده است رویای برتری آمریکایی در بیابان های بغداد و مزارع خشخاش افغانستان تبدیل به شام تار شده است. ایران توانایی آن را دارد که در دقیقه 11000 موشک به مواضع دشمن ارسال کند. ایران از عمق استراتژیک در خاورمیانه برخوردار است و چه بسا آمریکای لاتین. خلاصه آن که زمان اوج گیری امپراطوری اسلامی ایران فرا رسیده است.
با کناره گیری لاریجانی ایران پیام روشنی برای غرب ارسال کرد که اگر جنگ می خواهید ایرادی ندارد ما مرد جنگیم!!!!
دیگر روزنامه های جهان هم نای مقابله با تبل جنگ را ندارند. همه به انتظار نشسته اند تا ببینند کدام طرف نخستین شعله این جنگی را که می تواند جهان را به کام مرگ و تباهی بکشاند روشن خواهد کرد. نودیوانگان بار دیگر نقشه خاورمیانه بزرگ را به روی میز پهن کرده اند. از یک طرف بار دیگر نمایش صلح می خواهند به پا کنند آن هم در شرایطی که به گمانشان گروه های فلسطینی در ضعیف ترین موقعیت قرار دارند. از طرف دیگر هم زمان ایران را به عنوان مسول شکست این نمایش صلح از پیش معرفی کنند. شکستی که مانند همیشه از قبل برنامه ریزی شده است.
کناره گیری لاریجانی این پیام را برای جهانیان داشت که باید ایران هسته ای را بپذیرند و حال این جهان است که باید تصمیم بگیرد. هم زمان نیروهای مخالف در ایران هم بازداشت می شوند و فشار بیش از پیش می شود. جهان اگر ایران هسته ای را بپذیرد این یعنی شکست آمریکا و پایان پروژه آمریکای قرن جدید پروژه ای که ابرقدرتی ایالات متحده را در فاز نظامی تعریف کرده بود و مشخص است که آمریکا نیز شکست را نمی پذیرد. شاید راه اصلی دارد روشن تر می شود. راهی که به دویل ایران و آمریکا ختم می شود.
آیا فرقی می کند که برنده این نبرد کدام یک از این دو حکومت هستند. عزیزانی که جنگ را می خواهند بالفرض در کتاب های تاریخ شما برنده باشید. اما پاسخ خون های ریخته شده مردمی که در تصمیم گیری های شما نقشی نداشته اند چه می شود؟!!!!
صبح که به دانشگاه می آمدم کودکانی را دیدم که به دنبال پدر خود شاد و خرامان دوچرخه سواری می کردند. آن هفته در رتردام بودم بندری که در جنگ حهانی دوم کاملا نابود شد. صدای زندگی می داد. جهان تاوان جنگی دیگر را ندارد. جهان دوست دارد صدای آندرا بوچلی و هلی وسترنا را بشنود نه صدای گلوله جنگ طلبان را. می دانم صدایمان به گوشی نمی رسد. اما می توانیم در برابر این ماشین جنگی که روز به روز به ما نزدیک تر می شود فریاد بکشیم.

چشم انداز شماره 45 منتشر شد

2007-10-15T00:57:00.000+03:30

بالاخره بعد از کش و قوسی دو ماهه، چشم انداز شماره 45 هم ظاهرا درآمده است و الحق هم مثل همیشه پرپیمان است. من دو مطلب زیر را توصیه می کنم واسه خواندن، خصوصا دانشجوهای علوم سیاسی یا مطالعات بین الملل، اطلاعات بسیاری می توانند در آن ها پیدا کنند. یکی سرمقاله هست درباره قانون نفت عراق، که من وقتی ایران بودم از نزدیک شاهد بودم که چه کار مطالعاتی عمیقی روی آن شد. تقریبا تمام مقاله هایی که در این رابطه منتشر شده بود، مطالعه شد و... و به هر حال حاصل 4 ماه کار و البته تجربیات ارزنده مهندس میثمی شد این سرمقاله که البته احتمالا بحث درباره آن ادامه پیدا خواهد کرد. قانون نفت عراق در حال حاضر یکی از استراتژیک ترین مسائل این کشور و خاورمیانه هست.
مطلب دیگر که من آماده کرده بودم، درباره اهمیت استراتژیک انرژی سبز هست که خوب جایزه نوبلی که به الگور امسال داده شد، یک جور مزد معنوی برای من بود که در این رابطه کار کردم.

تولدی به فاصله دو روز

2007-09-30T16:17:00.000+03:30

روز جمعه هفته پیش تولد دوست هلندیم وینسنت بود. فکرش را بکنید یک فارسی زبان با انگلیسی دست و پا شکسته قاطی یک عده داچ چه می کشد :)) ولی خوشبختانه داچ ها آدم های خوبی هستند و مهمان نواز :دی. آخر شب خواهر وینسنت آمد با دوست پسرش. وقتی وینسنت می خواست دوست پسر خواهرش را معرفی کند او را «برادر قانونی من» خطاب کرد. خوب جدای از اینکه در هلند این رابطه یک رابطه حقوقی است و دختر کلی حق دارد مثل نصف اموال پسر (مثل حقی که همسر در ایران دارد!!!!!!) برایم بسیار جالب بود که خواهر وینسنت یک کمی فارسی بلد بود. مثلا ترانه «دیوانه شو دیوانه شو» منصور را بلد بود و اعداد را از «یک» تا «ده» می شمرد. البته دوست افغان او از خیرش نگذشته بود و دو تا فحش «کونی» و «کس ده» را هم به او یا داده بود. من هم برای او توضیح دادم که این حرف ها معادل «گی» نیست یا «پراستیتیوت» و این ها یک جور بی احترامی به این آدم هاست.

به هر حال شب بسیار خوبی بود و این که در جمع هلندی ها آدام احساس راحتی می کند و واقعا موارد بسیار بسیار معدودی از تفاوت بین زن و مرد دیده می شود. مثلا خواهر وینسنت خیلی راحت تامپون خودش را درآورد و رفت در توالت عوض کرد. فکر کنم هیچ کس هم غیر من به این مساله توجه نکرد. جای همه هم خالی بعدش رفتیم دیسکو و حسابی رقصیدیم.

اما امروز در شهرزاد نیوز این خبر را دیدم خیلی ناراحت شدم. در کشوری که شاید نخستین کشوری بوده که مساله بکارت در آن حل شده یک عده مهاجر بخواهند به این فرهنگ آزاد گند بزنند. من که امیدوارم همین دارو هم ممنوع شود و نه فقط ترمیم پرده بکارت یا به نظر من ویرانی احساس زن.
------------------------------------------------------------------------------------------------

خوب من امروز ۲۴ ساله شدم و این اولین تولد من در غربت هست. دیگه نه مامانی هست که من را ببوسه و نه بابایی... ولی حس خوبی دارم بالاخره ۲۴ سالگی هم یک جور بلوغ نو هست. گذر از روابط زود گذر و گه گاهی و جستجوی روابط عمیق و پایدار و نه البته راکد. امیدوارم سال بعد یک کم نوتر از امسال باشم. آمینننن

می رویم، اما باز می گردیم

2007-09-27T21:51:00.000+03:30

آن قدر همه چیز سریع اتفاق افتاد و آن قدر کارهای من در روزهای آخر زیاد بود که بسیارانی را ندیدم ، اما امیدوارم این بسیاران را برای یک بار دیگر هم که شده در زندگی ببینم. خوب دیگر تقریبا همه می دانند که من مدت یک ماهی هست که برای ادامه تحصیل!!! (کسی از آینده هیچ نمی داند) به دانشگاهی آمده ام که به ام آی تی اروپا معروف است. آمدیم که بیاموزیم آن چه را که مرزهای تکنولوژی می نامند و شاید ما نیز کیلومتری از این مرز را نگاهبان باشیم.
خوب حرف های قلمبه سلمبه بس است. این روزها نامه گنجی به علاوه 300 روشنفکر دیگر جهان خطاب به سازمان ملل بحث برانگیز شده است. این نامه دو جنبه دارد:
1- مخالفت با هرگونه حمله نظامی به ایران.
2- اعمال فشار به ایران برای رعایت حقوق بشر.
گنجی انسان محترمی است و مبارزی کوشا بود (زمان افعال اهمیت دارند). اما حقیقت این است که او دیگر در صحنه ایران و مبارزه برای آزادی نقشی ندارد. صد البته این حرف برای افرادی که در نوستالژی گذشته ها سیر می کنند گران می آید. الان گنجی همان قدر نقش دارد که من دارم و سایر افرادی که کشور را ترک کردند. حالا اصلا بی خیال گیرم که نقش دارد. من نفهمیدم این سازمان ملل که نه درش پیداست و نه پیکرش و اصولا هم هیچ کاری غیر از علایق ایالات متحده نمی کند، چه کاری در زمینه حقوق بشر در ایران می تواند بکند. برادر من تو یا نمی دانی یا نمی خواهی بدانی واقعیت های دنیا چیست؟!! کدام حقوق بشر در دنیا رعایت می شود و آن هم کشورهای عضو سازمان ملل؟ مثلا عربستان باید به حکام ایران فشار بیاورد یا امارات یا اصلا خود آمریکا؟!!! آب در هاون می کوبی؟!!! می رفتی حمایت روشنفکران جهان را از یک حرکت داخلی کسب می کردی نه آن که بزر بر بار بیفشانی.
اما این چند پارگی فکری را می خواهم بیش از این پاره کنم و به آن ها که آمده اند یک توصیه دوستانه می کنم. ، نه اهل نصیحتم نه اصولا خودم به نصیحت گوش می دهم، ما کوچک ترین کاری نمی توانیم بکنیم که به نفع کسی باشد لطفا جاده را سنگین نکنیم.

خلاصه آن که رفتم ولی باز می گردم..........

مردم فلسطین، قربانی قدرت طلبی ها

2007-06-23T11:02:00.000+03:30

بالاخره، آمریکا، اسرائیل، ایران، اردن، تا حدی مصر و کشورهای اروپایی، دست به دست هم دادند، تا جنگی داخلی در فلسطین را تقویت کنند. البته مسلماً هیچ تغییری از خارج قابل القا نیست، مگر آن که انسجام داخلی از بین رفته باشد. از طرفی حماس مدعی بود عوامل اسرائیل و آمریکا خواهان تنش و خشونت هستند. سئوال این است که پس چرا شما در این دام افتادید. از طرف دیگر فتح در طول این یک سال و اندی هرگز نخواست شکست سنگین خود در انتخابات پارلمانی فلسطین را بپذیرد. از روز اول ساز ناکوک زد و تشکیلات امنیتی موازی درست کرد تا کشتی حماس را به گل بنشاند. اما در این بین چیزی که مغفول مانده بود حقوق مردم فلسطین بود.
مردمی که به حماس رأی داده بودند، نه علاقه خاصی به ایدئولوژی اسلامی این گروه داشتند و نه چندان از چشم و ابروی مقاومت مسلحانه این گروه خوششان می آمد. در انتخابات ها و نظرسنجی های مختلف نشان داده شده بود که اکثر مردم فلسطین با عملیات های خشونت باری که منجر به فشار بیشتر اسرائیل علیه فلسطینیان می شود، مخالفند. در ضمن در فلسطینی که بارها بیش از 70% مردم گفته بودند، مسأله آنها با اسرائیل ملی است، به یک باره نمی شود مردم تغییر ایدئولوژی داده باشند. پس چرا حماس رأی آورد؟ خیلی راحت است، علاوه بر آرای اختصاصی این گروه، عمده آرایی که به صندوق حماس ریخته شد، نتیجه فساد گسترده مالی و اخلاقی در دستگاه اداری حکومت خودگردان و فتح بود. علاوه بر این شعارهای حماس در انتخابات هم از بین بردن فساد و آوردن رفاه برای مردم بود و نه مثلاً ادامه مقاومت مسلحانه.
در درگیری های قرون وسطایی که هفته گذشته در فلسطین رخ داد و با استقبال عجیب اسرائیل، بخشی از حاکمیت ایران و آمریکا مواجه شد، آن چه از بین رفت کم ترین حقوق مردم بود. امروز مردم فلسطین از فتح می پرسند چرا به دموکراسی و آرای ما احترام نمی گذارید و از طرف دیگر قشرهای مترقی فلسطین از ضدیت حماس با سکولاریسم در غزه نگرانند. همچنین کلیه مردم فلسطین هم چنان ناچارند از فقر و گرسنگی رنج ببرند. اما بیش از همه این زنان و کودکان فلسطین قربانی هستند، چرا که کوچکترین نقشی در درگیری های و منازعات نابخردانه فتح و حماس نداشته اند.

سوم خرداد

2007-05-24T11:32:00.000+03:30

این ماه خرداد عجب ماهی هست توی تاریخ ایران. 2 خرداد، 3 خرداد، 4 خرداد و... البته در بین این سه برای من سوم و چهارم روزهایی بسیار ارزشمندتر هستند. چهارم خرداد سال روز تیرباران جوان اولان تاریخ ایران، محمد حنیف نژاد، سعید محسن، علی اصغر بدیع زادگان بنیان گذاران سازمان مجاهدین خلق ایران اولیه است. آن سه اسوه آزادی و برابری که خونشان به پای ورود نیکسون در چیتگر ریخته شد. آنها بودند که شور شهادت در راه آزادی را به راه انداختند تا این که هیمنه ترس و وحشت از پهلوی و ایالات متحده در این کشور فرو ریزد. آن فرزندان پاک دل مصدق و بازرگان و طالقانی، چنین راهی گشودند که هیمنه پرشکوهش هم چنان تن دشمنان آزادی و برابری را به لرزه می آورد. من بر سر این ادعا هستم که میان شهادت این سه هم پیمان عشق و آزادی خرمشهر با خون شهیدان راه وطن، رابطه ای مستقیم برقرار است.
روزهای پرشکوهی را می گذرانیم، روزهایی که در آن شادم و اغلب از شادی اشک می ریزم.
سوم خرداد و چهرام خرداد بستری است جاری در تمام تاریخ 40 ساله اخیر ایران، تا اینکه به یاد بیاوریم آزادی و برابری راهی است دشوار و سخت و خون و عرق می خواهد، نه دست و کف و سوت به تنهایی. از طرف دیگر آزادی بدون استقلال و حفظ تمامیت ارضی ایران (لیبرال های جدید و مارکسیست های اولترا چپ با شماها هستم) بزرگ ترین دروغ تاریخی است. بیگمان ثمره سوم و چهارم خرداد در آینده ای نزدیک، ایرانی آزاد، برابر، سرشار از صلح و مستقل خواهد بود. البته همواره جریاناتی سعی دارند این دو روز را متعلق به خود بدانند. گروه مافیایی وابسته رجوی در عراق، خود را میراث دار بزرگان چیتگر می داند، و البته هم نمی گوید چه نسبت است میان حنیف نژادی که به هنگام تیربار فریاد «مرگ بر امپریالیستش» فضای چیتگر را پشاند و او که روزی در آغوش صدام و اینک در رختخواب بوش قرار گرفته است. سوم خرداد این روز ملی متعلق به همه ایرانیان هم توسط دارودسته ای تمامت خواه مصادره شده است. اما وظیفه روشنفکر امروز ایرانی این است که با نقد این جریانات ضد آزادی، نهال مقاومت پیروز صلح آمیز ایران در فردای انقلاب بهمن 57 را هر چه بیشتر تنومند سازد. ایدون باد.

شماره جدید دو ماهنامه چشم انداز ایران

2007-05-14T18:25:00.000+03:30

شماره جدید دو ماهنامه سیاسی استراتژیک چشم انداز ایران، بسیار پر پیمان است و برای علاقه مندان پر مطلب. مصاحبه های 30 خرداد این شماره به خصوص مصاحبه محمود دردکشان دارای اطلاعات عمیقی از این فاجعه تاریخی است. من مطالب زیر را برای خواندن حتماً توصیه می کنم؟
تغییر مسیر/ سیمور هرش/ ترجمه: سینا مالکی
سرمقاله: ایران و تهاجم آمریکا/ لطف الله میثمی
مانیفستی برای رئیس جمهور آینده/ دیوید ایگناتیوس
ترور شخصیت در نتیجه جنگ علیه ترور/ برژینسکی
توسعه، دموکراسی و بورژوازی ملی/ کمال اطهاری
و...
لطفاً با مقالات نشریه برخورد فعالی داشته باشید، به خصوص مقاله تغغیر مسیر، سرمقاله و دو مقاله مربوط به کتاب جدید برژینسکی. کتاب جدید او به نام «فرصت دوم» در دست ترجمه است که به زودی به دستتان خواهد رسید.

انتخابات دور اول فرانسه

2007-04-23T12:54:00.000+03:30

سارکوزی و رویال رفتند بالا. اگر ایدئولوژیک به قضیه نگاه کنم دوست دارم دور دوم را رویال ببرد، اما خوب من به عنوان یک ایرانی از دید منافع ایران مسأله را بررسی می کنم. رویال مواضع بسیار تندی علیه ایرانیان دارد. او آنها را مرتجع می داند و معتقد است باید به هر شکل جلوی دستیابی ایران حتی به انرژی صلح آمیز هسته ای نیز گرفته شود. اما سارکوزی علی رغم آنکه خواهان نزدیکی بیشتر روابط فرانسه و ایالات متحده است، اما نسبت به ایران مواضع ملایمی دارد. با جنگ مخالف است و مهمتر معتقد است ایران باید به انرژی صلح آمیز هسته ای دست پیدا کند. چپ بودن یا راست بودن کاندیداها به مردم فرانسه مربوط است، تا آنجا که به من مربوط است و سرنوشت من و ایران من دوست دارم سارکوزی برنده شود که این طور هم به نظر می رسد. او 31% رأی آورده که با 11% لوپن در دور دوم می شود 42%، مسلماً همه طرفداران بایرو به رویال رأی نیم دهند و چه بسا اکثریتشان به سارکوزی رأی دهند. به نظر من سارکوزی در دور دوم با اختلاف 4 تا 5% پیروز شده و از این بابت تقریباً خیالم از جانب رویال و سیاست های ضد ایرانیش راحت می شود.

زنستان 22 نشانی از ادامه مقاومت زنان

2007-04-08T15:13:00.000+03:30

خیلی وقت بود این تنها نشریه اینترنتی که من می خوانم روی دکه تارنمای بین المللی ظاهر نشده بود. دلم تنگ شده بود، دست مریزاد می گویم به همه بچه های زنستان که علی رغم تمام بحران هایی که در این چند ماه به خصوص در این روزها داشته اند به کار خود ادامه داده اند. این مقاومت باید پاس داشته شود. من اما به این شماره زنستان یک جور دیگر نگاه می کنم، نشان از این که بچه های جنبش زنان پایدار و مقاوم به حرکت مسالمت جویانه خود ادامه می دهند و این در کشوری که اصولا دیگ ها زود به جوش می آید بسیار مهم است. به هر حال مطالب غنی هم در این شماره زنستان بسیار است که بی گمان همه از خواندن آن لذت می برند.

مقاومت زنانه

2007-04-04T14:36:00.000+03:30

یک قانون در جهان وجود دارد که هیچ دیکتاتور و ستمگری دوست ندارد که به آن توجه کند. زمانی که شما شی را بخواهید از شکل ذاتی خود خارج کنید آن شی در برابر این تغییر نا خواسته مقاومت می کند. حال این قانون را تعمیم بدهیم به انسان و سایر موجودات هستی. اگر بخواهید یک گربه را هم بکشید از خود واکنش نشان می دهد نه؟ آیا شما واکنش گربه را با بازداشت او پاسخ می دهید؟ فرقی نمی کند چه سرزمین تان اشغال شده باشد مانند فلسطینیان، چه حقوق تان زیر پا گذاشته شود. در هر صورت مقاومت می کنید نه؟ البته سلطه گران از مقاومت می هرساند چرا که مقاومت تمام تلاش های آن ها برای نابودی ذات شی تحت تسلط را از بین می برد.
حال برگردیم به مساله زنان ایرانی. این زنان در پیوند با سایر زنان جهان امروز فشار بیش از چند هزار سال تاریخ مردسالارانه را بر گرده های خویش احساس می کنند. هر یک فشار را در نقطه ای بیش تر احساس کرده و در نتیجه مقاومت خود را در آن نقطه نشان می دهد. یکی می خواهد حق طلاق آزاد داشته باشد، دیگری می خواهد رابطه جنسی آزادی را با شریک جنسی خود اختیار کند و... حال شما که می خواهید او را از شکل ذاتی خود خارج کنید طبعا باید با مقاومت او مواجه شوید این خیلی طبیعی است. پس چرا روزی می گویید دشمن می خواهد از شما سو استفاده کند روز دیگری در حال امضا جمع کردن بازداشت می شود و...
هر جا رفته ام دیده ام تلاش این دختران جوان کشورم را که با چه اخلاص و دردمندی به تکاپو برای امضا جمع کردن و گفتگو با مردم بر سر حقوق خود هستند. این پایین ترین سطح مقاومت آن هاست. این مقاومت آن ها را به سایر هم جنسان و البته سایر مقاومت های جهان پیوند می زند و دستگاه سلطه نیز از همین می هراسد.
اما چه بخواهید و چه نخواهید چه افراد را بازداشت کنید و چه نکنید این مقاومت شکل گرفته است و شما نیز چاره ای جز تن دادن به خواست های مقاومت ندارید.

در هم و برهم

2007-03-13T16:38:00.000+03:30

اولا که لطفا این بیانیه را امضا کنید.
-----------------------------------
ظاهرا قوچانی در پی درآوردن هفته نامه شهروند که من یکی نفهمیدم واسه کی درآورده؟؟؟!!!! می خواد به شرق برگرده. با دفاعیات بسیار شجاعانه مدیر مسئول این روزنامه محافظه کار بالاخره هیات منصفه رفع توقیفشان نمود. ولی خوب آقای قوچانی بد نیست یک سری به چشم انداز بزنند تا بفهمند نشریه چگونه باید دربیاید. آخر یکی نیست به این کودک بگوید بابا پسرم بخش خصوصی ایران کجاست تا تو نماینده اش باشی؟ تو کدام استراتژی را برای تقویت بخش خصوصی داری؟ فکر کردی با حلوا حلوا کردن ژورنالیستی می توانی ازادی بیاوری؟ تو اصلا به آزادی معتقدی؟؟!!!!
----------------------------------------
اما هم برای آن که امثال قوچانی و سایر اصلاح طلبان (محافظه کاران مدرن) بفهمند چگونه باید درباره سیاست بنویسند و عمل کنند، شماره جدید ماهنامه چشم انداز منتشر شده. من مطلب زیر را که در ترجمه آن دستی داشتم را توصیه می کنم حتما بخوانید:
نبردی برای ارزش های جهانی- تونی بلر
سرمقاله آقای میثمی هم به نظر من بسیار پرنکته است که از دست ندهید:
دو تجربه راهبردی

شاهدي براي ارسال تسليحات وجود ندارد

2007-03-11T09:02:00.000+03:30

مطلب ترجمه شده من که در روزنامه همبستگی منتشر شد. توصیه می کنم علاقه مندان به بحث اختلافات ایران و ایالات متحده حتما بخونن این مقاله را:
«در طول 18 ماه گذشته، مقامات رسمي دولت بوش، همواره ايران را متهم به ارسال سلاح براي چريك‌هاي ضد نيروهاي ائتلاف در عراق، كرده‌اند. پيش از اين مقامات ارشد دولت واشنگتن، همواره گفته بودند كه هيچ شاهد موثقي براي اين ادعاي خود در دست ندارند. ولي اكنون، به نظر مي‌رسد، اين گفته‌هاي خود را فراموش كرده‌اند. كاندوليزا رايس وزير خارجه ايالات متحده، در سفر اخير خود به خاورميانه (اواخر دي 1385) به خبرنگاران گفت: شواهد بسياري وجود دارد كه نشان مي‌دهد، مقامات ايراني با شبكه هاي تروريستي كه جان سربازان ما را در عراق، به خطر انداخته‌اند، همكاري دارند. اين افراد به تروريست‌ها، در ساخت سلاح‌هاي انفجاري قوي(‌ied‌) كمك مي‌كنند و وظيفه ما اين است كه با آنها برخورد كنيم. با اين وجود رايس نتوانست، شواهدي مبني بر دخالت رسمي ايران در عراق ارايه كند. آن چه پيش تر توسط مقامات بريتانيايي يا آمريكايي گفته مي‌شد، اين بود كه دخالت دولت ايران در تامين سلاح‌هاي نفوذ كننده به وسايل نقليه نظامي آمريكايي، تنها نتيجه منطقي است كه مي‌توان با استفاده از واقعيت‌هاي موجود به آن رسيد. اما هنگامي كه از اين مقامات، شاهدي براي ادعاي‌شان خواسته مي‌شد، تاييد مي‌كردند كه چنين شاهدي را در دست ندارند...»
------------------------------------------------------------------------------------------------
این مطالب را درباره وضعیت زنان در خاورمیانه نیز حتما بخوانید. بسیار نکته دارد.

کمربندها را مثلا سفت کرده اید؟

2007-03-07T13:00:00.000+03:30

چند روزی به دلیل کارهای در ارتباط با تجمع آموزشی در دانشگاه علم و صنعت، نتوانستم به بازداشت اخیر زنان بپردازم. حوصله تحلیل های آن چنانی ندارم. تابلو است که چون جنبش زنان در حال رسیدن به یک اجماع عمومی بود ترسیده اند. روزنامه کیهان که واقعا دماغش سوخته بود و هی این چند روز سخن پراکنی می کرد. کاملا انتظار این برخورد در دوره نوجوانی جنبش زنان را داشتم. دقیقا همان کاری که در خرداد 82 با جنبش دانشجویی کردند. امیدوارم زنان مان در این زندان ها نبرند و به راه مسالمت جویانه خود ادامه دهند. فرناز آخرین خبرها را در وبلاگ خود آورده است.
اما روی سخن با کسانی که حقوق مردم را تضییع می کنند. مثلا فکر کرده اید زور دارید و کمربندهای سرکوب را سفت کرده اید؟ زهی خیال باطللللللللللل.
------------------------------------------------------------------------------------------------
لطفا برای باطل کردن حیله جدید سرکوب گران حقوق زنان در تجمع فردا شرکت کنید.

بيانيه مركز فرهنگي زنان

2007-03-05T08:18:00.000+03:30

در حالي كه جنبش هاي اجتماعي ايران روندي نوين را آغاز مي كنند، بايد بگويم اين بازداشت نشان از رشد غير قابل تحمل جنبش زنان و ترس از تجمع گسترده در 8 مارس دارد به نظر من. اما بيانيه زير كه از سوي مركز فرهنگي زنان منتشر شده، حاوي نكات قابل توجهي است:
دستگیری سی و سه نفر از فعالان جنبش زنان در13 اسفندماه، نشان از توجه ویژه قانونگذاران و مجریان نسبت به حقوق و مطالبات زنان در آستانه روز جهانی زن دارد.
ضرب و شتم نیروهای انتظامی به تجمع مسالمت آمیز زنان در مقابل دادگاه انقلاب انتظامی وانتقال دستگیرشدگان به بازداشتگاه مبارزه با مفاسد اجتماعی خیابان وزرا و سپس زندان اوین رویکرد خشونت بار مسئولین را نسبت به جنبش برابری خواه زنان برملا ساخت.
ازسوی دیگر انتشار اطلاعیه مشترک وحضور طیف های مختلف جنبش زنان در اعتراض به روند دستگیری و بازجویی فعالان جنبش زنان باردیگر نیرویی تازه در کالبد جنبش زنان دمید .ازاولین دقایق انتقال دستگیرشدگان به بازداشتگاه وزرا ، جمع زیادی از خانواده ها ، فعالان زنان و فعالان دانشجویی در محل جمع شده و پس از 3 ساعت ونیم حضور در خیابان و پیاده روی مقابل ، علیرغم ممانعت نیروهای انتظامی وارد محوطه شده وممصم شدند که تا روشن شدن وضعیت دستگیرشدگان خارج نشوند. سرانجام در ساعات آغازین شب علیرغم اعتراض و حضورگسترده افراد در مقابل در پارکینگ و خیابان وزرا ، تمامی دستگیرشدگان با دو مینبی بوس به زندان اوین منتقل شدند .
«مرکز فرهنگی زنان» ، ضمن اعتراض به دربند شدن یاران فعال جنبش در کنار شش عضو متعهد و کوشایش( نوشین احمدی خراسانی، پروین اردلان، ناهید جعفری، مریم حسین خواه، ناهید کشاورز و مریم میرزا) و با توجه به نامعلوم بودن وضعیت پرونده آنان ،در آستانه روزر جهانی زن ، خواهان آزادی تمامی یاران و دوستان دربند خویش و متوقف کردن روند احضارها ، دستگیری ها ، و تهدیدهایی است که نسبت به اعضای جنبش زنان صورت می گیرد.

بازداشت 50 زن به جرم اعتراض به نقض حقوق

2007-03-04T20:20:00.000+03:30

گويا زناني كه امروز در جلوي دادگاه انقلاب جمع شده بودند، در بازداشت به سر مي برند. بسيار عالي است جانيان و فاسدان اقتصادي در اين كشور آزادند و يا مي توانند فرار كنند، اما فعالان فرهنگي كه ضد چنين جنايت كاران و فاسداني هستند در بازداشت به سر مي برند.
اخبار در اين زمينه در وبلاگ فرناز

ولايتي: احمدي نژاد رو ول كنين، يه چي مي گه

2007-02-22T10:42:00.000+03:30

ولايتي، وزير خارجه دولت هاي مير حسين موسوي و هاشمي رفسنجاني و همين طور مشاور امور بين الملل آقاي خامنه اي، در مصاحبه اي با لوموند گفته كه تنها كسي كه مسئول سياست خارجي در ايران و مسائل استراتژيك است، مقام رهبري است و شما كاري به ديگر گفته ها نداشته باشيد. به راستي اين حرف به چه معناست؟
در شرايط حال حاضر كه رئيس جمهور جديدا زيست شناس مان كه تنوانسته توليد كننده ايدز در جهان را هم به همه مردم هستي معرفي كند، حرفش خريدار نداشته باشد، من هم موافقم. البته هم طبق قانون فعلي دست ولايت فقيه كاملا باز است. اگر چه در ايران فقط قدرت حقوقي تعيين كننده نيست كه بيش تر از آن دست نيروي حقيقي را بايد به ميان آورد. اما به هر حال، اگر رئيس جمهور يك كشور نتواند حتي در ديپلماسي خارجي دستي داشته باشد كه بابا ول معطل است.
حقيقت اين است كه در هيچ جاي قانون اساسي هم نيامده كه رهبر مسئول سياست خارجي نيز است. در اين زمينه او تنها مي تواند مباني كلي را مشخص كند. اما اين قدر احمدي نژاد در امور ديپلماتيك وارد بود كه در نهايت همه خوشحال مي شوند اگر سياست خارجي را شخص رهبر در دست بگيرد.
حالا همه اينا به كنار واقعا اين احمدي نژاد خيلي اعتماد به نفسش بالاست. موتلفه و هاشمي و ولايتي و اصلاح طلب و برانداز و... همه مي گويند كه بابا يكم بيش تر دقت كن و او نه تنها كوتاه نمي آيد كه هر روز هم اكتشاف علمي جديدي از قبيل اين ادعاي زيست شناختانه جديد را ارائه مي كند.

زاهدان در آتش

2007-02-16T22:50:00.000+03:30

بار ديگر دقايقي پيش يعني ساعت 10 شب، بمبي در زاهدان منفجر شد. تا دقايقي بعد نيز صداي رگبار و برخورد مسلحانه شنيده مي شد. اين هم خبر ايرنا در اين باره. آمريكا بي ترديد در آموزش و طرح ريزي اين اعمال تروريستي با اين حجم پي در پي دست دارد. ديگر براي من ترديدي باقي نمانده است. او جنگ امنيتي خود را شروع كرده است. اين ها نشانه هاي روشني براي ايران به جهت اعمال سياست هاي جديد آقاي بوش و تيم مربوطه است.
------------------------------------------------------------------------------------------------
در حالي كه برخي از احتمال حمله با آر پي جي به كلانتري 19 و بعد درگيري مسلحانه دارند. خبر بازتاب ضمن اشاره به تلفات بالاي آن، آن را بمب گذاري احتمالي در حوالي كلانتري اما در يك مجتمع مسكوني دانسته است.
خبر فارس
خبر مهر
------------------------------------------------------------------------------------------------
خبر تكميلي بازتاب
خبر تكميلي فارس

يك زن رئيس دانشگاه هاروارد مي شود

2007-02-10T15:22:00.000+03:30

دانشگاه هاروارد 371 سال قدمت دارد. اين دانشگاه بزرگ ترين و بهترين دانشگاه جهان بر طبق تمامي شيوه ها و روش هاي رنكينگ است. بسياري از نوابغ تاريخ علم و فرهنگ جهان از اين دانشگاه برخاسته اند. خلاصه اين كه مهم ترين مركز علمي و فرهنگي جهان است و مي رود كه يك زن براي نخستين بار رئيس اين دانشگاه شود. اين خبر بسيار مسرت بخش را در نيويورك تايمز به صورت كامل بخوانيد.

فتح، حماس و زنان و كودكان فلسطيني

2007-02-07T11:46:00.000+03:30

خوب بالاخره تحريم هاي غرب كار خودش را كرده است. فتح و حماس به جان هم افتاده اند و تا كنون صد نفر در جريان اين منازعات داخلي جان باخته اند. اين تعداد فكر كنم برابر حداقل ده عمليات تروريستي انتحاري باشد. اما در كنار اين رويدادها كه جهان دائما به آن مي پردازد و در شرايطي كه فتح و حماس در مكه در حال مذاكره بر سر تشكيل دولت وحدت ملي هستند. ديروز تلويزيون الجزيره گزارشي از غزه نشان داد كه در آن كودكان و زنان فلسطين عليه اين درگيري ها شعار مي دادند و شيوه هاي رفتاري حماس را مسئول آن مي دانستند. آن ها مي پرسيدند كه حماس در يك سال گذشته براي ما چه كرده است؟ ما از گرسنگي، بيماري و... مي ميريم و آن ها تنها به قدرت طلبي خود فكر مي كنند. همين حرف ها يك سال پيش درباره فتح گفته مي شد. اين نشان مي دهد كه چقدر مردهاي حاكم در احزاب فلسطيني، سكولار و مذهبي، از خواسته هاي حقيقي كودكان و زنان خود دورند. زنان غزه در شرايط بسيار بدي روزگار مي گذرانند. رنج از دست دادن شوهر، برادر و... در كنار حاكميت وحشيانه مردسالاري فلسطيني به رنج گرسنگي و رنج سير كردن شكم كودكان و... اضافه شده است. در ايم ميان مردان فتح و حماس رنجي تازه براي ان ها آفريده اند و ان هم عدم امنيت است. امروز زن فلسطيني تنها در پست هاي بازرسي اسرائيلي جان نمي بازد او حتي در خيابان ها غزه تحت حكومت هم ميهنان خود نيز امنيت ندارد.

طغياني در برابر نظم نوين نئوليبرال

2007-02-06T17:03:00.000+03:30

گارتن استاد دانشگاه ييل در مقاله زير به بررسي مشكلات نوين نظام سرمايه داري نئوليبرال از ديدگاه ‍ژوزف استيگليتز رئيس سابق بانك جهاني و مشاور تيم اقتصادي بيل كلينتون است. كمي پس از برگزاري مجمع جهاني اقتصاد در داووس بد نيست اين را هم بخوانيد.
طغیان مقتدرانه
نیوزویک بین المللی، جفری گارتن

بزرگان اقتصاد جهانی، همچنان با اجماعی کوته نظرانه، معتقدند که پروسه جهانی سازی (Globalization) بسیار موفق بوده است. به عنوان مثال در روزهای اخیر، هنری پالسون، وزیر خزانه داری ایالات متحده، بن برنانک رییس اداره تغذیه و گردون براون، وزیر خزانه داری بریتانیا، به نفع جهانی سازی سخن گفته اند.
اندیشمندانی همچون مارتین ولف و جادیش باگواتی، همانند بسیاری از شرکت کنندگان همايش صندوق بین المللی پول (IMF) و بانک جهانی در هفته اخير، معتقدند که جهانی سازی بیشتر پاسخی به مساله فقر و تهدید محیط زیست می باشد. به همین دلیل توجه به صحبت های ژوزف استیگلیتز استاد منتقد، برنده جایزه نوبل، عضو سابق موسسه مشاوران اقتصادی در زمان بیل کلینتون و رییس بخش اقتصاد بانک جهانی که نگاهی متفاوت به این مساله دارد، ارزشمند می باشد.
وی در کتاب جدید خود «کارامد کردن جهانی سازی» که در این هفته منتشر شده، انتقادات شدیدی از روشهای علمی سنتی نموده است. در حالی که وی طرفدار بازار آزاد بوده، اما به این فرضیه که جهانی سازی بر اساس آموزه های آدام اسمیت عمل می کند، حمله کرده است. وی می پرسد که برای کشورهای در حال توسعه چه فایده ای دارد که کشورهای عضو گروه هفت (كشورهاي صنعتي)، بازارهایشان را به روي آن ها بگشایند، در حالی که کشورهای فقیر فاقد زیرساختها و راههای لازم برای دریافت این تولیدات نیستند؟ چه فایده ای دارد که آنها را در معاملات پیچیده داخل کنیم در حالی که بسیاری از کشورها دارای ساختار مدیریتی توانا برای بهره وری از این معاملات نیستند؟ چه فایده ای دارد که کشورهای در حال توسعه را وادار کنیم که بازارهای مالی خود را به روی بانکهای بین المللی بگشایند، بانک هایی که اصولا خواهان مشتریان چند ملیتی بوده و این امر موجب آن خواهد شد تا بانک های محلی از چرخه تجارت خارج شده و بدین ترتیب ورشکسته گردند؟
استیگلیتز توجه ویژه خود را بر دوگانگی سیاست های کشورهای ثروتمند در کمک به ملل در حال توسعه مبذول می دارد. به عنوان مثال وی می گوید، روند توسعه دوحه که در حال حاضر در وقفه به سر می برد همواره بیش از آنکه مربوط به توسعه باشد، در جهت دستیابی کشورهای ثروتمند به بازارهای جهان سوم و محافظت از منافع شرکت های آنها بوده است. وی می گوید با این همه دولت های گروه هفت، سوبسید تولیدات کشاورزی یا تعرفه های گمرکی مربوط به کالاهای صنعتی تولیدی کشورهای در حال توسعه را کاهش نمی دهند. مطابق محاسباتی که او انجام می دهد تعرفه های گمرکی که کشورهای در حال توسعه برای کشورهای فقیر وضع می کنند، سه برابر آن چیزی است که برای کشورهای ثروتمند وضع می شود. وی ایالات متحده، اتحادیه اروپا و ژاپن را به دلیل عدم آزادسازی قوانین واردات در بخشهای ساختمان سازی یا حمل و نقل که دولت های جهان سوم در این بخش ها قابلیت رقابت دارند، محکوم می کند.
بررسی های استیگلیتز حتی اگر حرف جدیدی نداشته باشد، اما چشمان هر فردی را باز می کند، چرا که این بررسی ها مستحکم و دقیق بوده و با شفافیت و اهتمامی که در میان اقتصاددان های مجرب نادر بوده، تنظیم شده است. این که این بحث ها ایده ای جدید نمی باشند، دلیل آن نخواهد بود که آنها را نادیده بگیریم. بعنوان مثال دهه های متمادی طول کشید که ایده های جان مینارد کینز کنار گذاشته شوند. سیاست هایی همچون رفاه اجتماعی که زمانی رادیکال محسوب می شدند، تقریبا یک نسل پیش از آنکه سرانجام پذیرفته شوند، مورد مناقشه بود.
لذا تعجب برانگیز نخواهد بود در صورتی که اکثر دستورالعمل های استیگلیتز به وسیله شرکت کنندگان اجلاس سنگاپور که اکثر آنها نگران اتفاقاتی بودند که در دوران کوتاه مدریتشان رخ می دهد، مورد قبول قرار نگیرد. واقعیت این است که پیشنهادات استیگلیتز بسته ای در هم ریخته می باشند. برخی از آنها همچون بخشش بدهی های کشورهای فقیر به صندوق بین المللی پول با اهمیت هستند. همچنین تاکید بر تاسیس دیوان دادرسی بین المللی برای اعمال استانداردهای زیست محیطی جدید و ایده جلوگیری از پرداخت وام به کشورهای در حال توسعه ای که بدهی های آنها بپایان رسیده، ارزشمند می باشد. اما برخی از پیشنهادات وی مساله برانگیز می باشد.
به نظر من بزرگترین سوتفاهم بزرگنمایی کشورهای رو به توسعه ای مانند برزیل در برابر کشورهایی همچون سری لانکا می باشد، چرا که مسائل و چشم اندازهای آنها بسیار متفاوت می باشد. علاوه بر این، وی از آزادسازی بازار کشورهای ثروتمند حمایت نموده بدون اینکه از کشورهای فقیر بخواهد تا در عوض امتیازات انحصاری به کشورهای ثروتمند اعطا کنند، امری که اگر چه از لحاظ اقتصادی مشکلی ندارد اما از نظر سیاسی ساده لوحانه محسوب می گردد. پیشنهاد دور از انتظار دیگر این است که سیستم جدیدی طراحی شود به گونه ای که کشورها بتوانند بسته به میزان توسعه یافتگی خود از قوانین متفاوتی پیروی کنند. علاقه وی به قانونمند کردن همکاریهای بین المللی، جریان سرمایه و تکنولوژی که وی طرفدار آن می باشد را محدود می سازد.
سرانجام اینکه فرستادگان اجلاس سنگاپور نمی بایست ارزش بحث های استیگلیتز، به خصوص تشریح چالشهای بزرگی که هنوز رخ نداده اند را نادیده بگیرند، حتی اگر این چشم اندازها امروز دور از واقعیت به نظر برسند. با این همه اکثر مناطق آفریقا گرفتار فقری بیچاره کننده هستند. بسیاری از کشورهای آمریکای لاتین با سیاست های بازار آزاد مخالفت می کنند. صندوق بین المللی پول و بانک جهانی به صورت نابرابر با کشورها برخورد می کنند به گونه ای که حتی حامیان آنها نیز موثر بودن آنها را زیر سئوال می برند. خلاصه اینکه تغییرات جزیی به تنهایی کافی نیستند، اگرچه به نظر می رسد شرکت کنندگان اجلاس سنگاپور مایل به چنین تغییراتی هستند. .
گارتن استاد در اقتصاد و بازرگانی بین المللی در مدرسه مدیریت دانشگاه ییل می باشد.

اراجیف بافی از جنس ژورنالیستی

2007-02-04T17:25:00.000+03:30

فرناز در یک نوشته انتقادی از روش های حسین درخشان از نزدیکان اصلاح طلبان انتقاد کرد:
«همیشه ترجیح داده ام در رابطه با اراجیف و مهمل بافی های حسین درخشان سکوت کنم و اصولن در دسته افرادی جا می گیرد که آنها را نمی بینم. این چند خط را می نویسم چون در آخرین نوشته اش از قول من حرفی کاملن دروغ مثل بقیه دروغ های کثیف همیشگی اش ذکر کرده است.
این آقا می نویسد: « به گفته‌ی فرناز سیفی (هر چه می‌گردم گفتگویش را روز پیدا نمی‌کنم. برش داشته‌اند؟) قبلا وزارت اطلاعات به تمام خانم‌های دعوت شده هشدار داده بوده که به این کارگاه نروند. ولی این سه نفر تصمیم می‌گیرند بروند که در فرودگاه بازداشت می‌شوند و پس از ۲۴ ساعت نگهداری و ساعت‌ها بازجویی آزاد می‌شوند. اتقاقا سیفی هم می‌گوید که بیشتر سوال‌ها و حساسیت‌هایشان درباره‌ی گذار و فریدام هاوس بوده.»

شلیک به برادر

2007-02-01T22:14:00.000+03:30

ساعت کمی از 7:30 بعد از ظهر گذشته. می روم روزنامه بخرم. هم چنان زاهدان هستم. اول می روم به سمت روزنامه فروشی چهار راه پایینی. چهار راهی در یک محله به قولی بالای شهر و نسبتا پر رفت و آمد. یادم می آید این روزنامه فروشی اعتماد ملی نمی آورد. راه را کج کرده و به سمت دیگری می روم. در بازگشت صدای رگبار می آید از همان چهار راه. جلوتر می روم، چهار راه بسته شده، ماشین ها ترافیک شلوغی تشکیل داده اند؟ از کسی می پرسم چه شده است؟
می گوید: «آمدند، جلوی چراغ قرمز ایستادند، کلاش ها را در آوردند و به نیروهای انتظامی شلیک کردند. سه سرباز صفر و یک سرگرد را کشتند و فرار کردند. » همین. من مانده ام یعنی چه کسی مسئول است؟ عبدالمالک؟؟!! انفجار شب عاشورا را به یاد می آورم. یکی می گفت بمب نبوده، کپسول گاز بوده، اما بسیاری تایید می کنند که بمب بوده، اما خبری منتشر نشده است. تا کنون چنین وحشی گری را در سطح شهر ندیده بودم. یعنی قرار است از این به بعد در داخل شهر باشند؟
درگیری های فرقه ای مدت هاست به بلوچستان هم در حال وارد شدن است. برای رفع آن هوشمندی می خواهد. می گویم خدایا مربوط به همان طرحی نباشد که آمریکا برای شلوغ کردن ایران دارد و هرش آن را افشا کرد. به هر حال این خشونت، اگر شعله ور شود، مدت ها کشور را اسیر خواهد کرد؟ آیا می شود کمی بیدارتر شویم؟ می شود یک لحظه بی خیال با ماشین مزاحم دختران شدن بشویم و به سرنوشت هم فکر کنیم؟ هم ما، هم دولت مردان. به خدا خطر جدی است، باید کاری کرد و جلوی این طرح های ضد ایرانی را گرفت.
------------------------------------------------------------------------------------------------
گزارش خبری ایرنا از این حادثه
عبدالمالک ریگی مسئولیت حادثه را به عهده گرفت

روزهای اضطراب و دلهره

2007-01-31T14:05:00.000+03:30

اخبار جهان را لحظه به لحظه پیگیری می کنم. از شبکه های مختلف. صحبت های مختلف را می شنوم. حالم از صدای آمریکا که ارگان شادی از استراتژی نوین بوش است به هم می خورد. من اصلی داشته ام در زندگی و آن این که سربلندی مردم ایران و آزادی آن ها را خواسته ام. هیچ اولویتی برای من در زندگی بالاتر از سربلندی ایران نیست که تنها در استقلال و آزادی آن خلاصه می شود. از سیاست ها بی اعتنا به منافع این مردم و تنها در خدمت مافیای ثروت و قدرت حالم به هم می خورد. از سیاست های دوستان آمریکایی آن ها در کاخ سفید منزجرم. من می دانم که آزادی من، حق من و ... تنها به دستان خود من به دست می آید. من دستان بیگانه را بر منابع سرزمینم دوست ندارم. چه باجنگ به نام هالیبرتون یا کنکو چه به نام دیپلماسی به کام شل و توتال. من خواسته های بسیاری دارم که با حمله محتمل آمریکا به ایران برای سال ها بر باد خواهند رفت و...
دستگاه راست جلوه دادن دروغ های کاخ سفید (تعبیر الگور برای سیاست های بوش) به راه افتاده است. یادتان است در آستانه جنگ عراق تمام مشکلات جهان از فقر در آفریقا گرفته تا بسته شدن دهانه فاضلاب خانه دیگ چنی تقصیر صدام بود. آمریکا به دنبال اثبات این است که ایران مسئول کشتار آمریکاییان، عراق و انگلیسی هاست. امروز خبر رسید که آمریکا ایران را مسئول کشتار نظامیان آمریکایی در کربلا دانسته است. بهمن کلباسی هم مطلبی در همین باره نوشته است و دیدگاه ان بی سی. برای دروغ بودن حرف های بوش درباره ایران یا حداقل اغراق آمیز بودن آن، همین بس که ارائه این گزارش به تاخیر افتاده است. هم اکنون رسانه های آمریکایی و حتی الجزیره سعی دارند ایران را مسئول کشتار شیعیان و سنی های عراق بدانند.دیروز سی ان ان و الجزیره در اتحادی جالب می گفتند که روز قتل حسین، سرآغاز جنگ شیعه وسنی بوده، جنگی که تا امروز ادامه داشته است. این امر دو هدف دارد:
1- ایجاد اختلاف بین دولت های شیعه تهران و عراق که روابط بسیار خوبی با هم دارند.
2- اغنا جهانیان به این که ایران در حال حاضر خطر بالقوه جهان است.
سکوت رسانه های جهان در برابر صحبت های خاتمی در داووس نشان داد، که این رسانه ها علاقه ای به رساندن صدای ایرانیان صلح طلب به جهانیان ندارند.
امروز که آن ها نمی خواهند صدای مخالفت ما با جنگ را برجسته سازند ما باید این صدا را فریاد زنیم. متاسفم که می شنوم برخی از اصلاح طلبان با آمریکا هم صدا هستند و برای به قدرت رسیدن حاضر به تحمیل جنگ به مردم خ.ود هستند. متاسفم که بخشی از نیروهای راست پایداری خود را در جنگ می دانند و متاسفم برای اپوزیسیون ورشکسته عرق خور راحت طلبی که به ویرانی ایران و بدبختی مردمش لبخند می زند.
------------------------------------------------------------------------------------------------
مطلب امید معماریان در همین مورد.

انفجار در ابهام

2007-01-30T11:43:00.000+03:30

شام گاه گذشته، دقایقی پس از ساعت 10 شب، ناگهان درها و پنجره منازل، مغازه ها و ... در شهر زاهدان به صدا درآمد. چنین لرزشی حکایت از یک عملیات انفجاری و بمب گذاری بیش تر از نوع صوتی داشت. موج انفجار نشان می داد که منطقه انفجاری احتمالا منطقه بازی بوده است. اما تا کنون در هیچ خبرگزاری کمتر خبری از این حادثه یافت نمی شود؟ اگر این انفجار حقیقت داشته باشد، آن هم در روز عاشورا، باید گفت سال ها در این منطقه سنی نشین بی سابقه بوده است و حکایت از کشیده شدن درگیری های فرقه ای به ایران دارد. متاسفانه لج بازی های بوش و احمدی نژاد، بی توجهی به قربانی شدن انسان ها در خاورمیانه، کم کم ابعاد خشنی به خود گرفته که دامن کشور ما را نیز خواهد آلود. این روزها تنها در عربستان و ایران، رهبران سنی و شیعه خاورمیانه حادثه ای رخ نداده است. غیر از این، جدا از وضعیت عراق، پاکستان، یمن، افغانستان و... درگیر منازعات فرقه ای هستند. اگر تدبیر جدی اندیشیده نشود، که گویا چنین است، به زودی عربستان و ایران نیز درگیر در منازعاتی می شوند که آینده ای تاریک را برای خاورمیانه و با توجه به تامین 43 درصد انرژی جهان از این منطقه، برای جهان خواهد داشت.
سنی ها و شیعیان سال ها در منطقه بلوچستان با آرامش و صلح کنار هم زیسته اند. با هم ازدواج کرده اند، شریک هستند و... رکود گسترده تجاری و تولیدی، بیکاری عظیم، گسترش قاچاق مواد مخدر و... در طول دو سال اخیر در این منطقه بی سابقه بوده است.
در همین زمان ایالات متحده نیز به گفته هرش در حال حاضر در این منطقه بر روی منازعات فرقه ای کار می کنند و سنی های تندرو را علیه شیعیان تحریک می کنند. همین عمل در کردستان نیز جریان دارد. در این شرایط، وضعیت شهر زاهدان در مرکز بلوچستان هم بسیار نا امن است، ربودن آدم ها ابعاد تازه ای پس از یک دوره سکون گرفته است. حال اگر درگیری فرقه ای نیز به جنوب شرقی، غرب و شمال غربی ایران کشیده شود، باید گفت واقعا منطقه خاورمیانه به حالت انفجار نزدیک می شود.
------------------------------------------------------------------------------------------------
نیکاراگوئه، عراق، ایران، هدیه به یک گوش شنوا، یک تحلیل و بررسی تاریخی و بسیار دقیق از دکتر ابراهیم یزدی. ای کاش کسی چه در میان این اصلاح طلبان که دیگر دارد بوی تعغن بعضی هایشان (نه همه!!!) ایران را می گیرد از بی عملی، یا آن راست های مختلف چه سلطنت طلب، چه وحشی، چه سنتی و... یا مارکسیست های رمانتیک مان، می توانستند چنین تحلیل گرانی در جمع خود داشته باشند تا کشور به چنین وضعی دچار نمی شد.

!!!خبرهای تایید نشده

2007-01-28T18:24:00.000+03:30

این جور که در وبلاگ پرستو آمده این امکان وجود دارد که فرناز و خانم شجاعی و تقی نیا آزاد شده باشند . البته با قرار کفالت و البته به جرم نا مشخص؟؟!!! من امیدوارم این خبر صحیح باشد و به همین دلیل هم الان در پوست خودم نمی گنجم.
-----------------------------------------------------------
خوب الان کاملا مطمئنم که این عزیزان آزاد شدن، البته با قید کفالت. به هر حال جای شادی دارد

بازداشت سه فعال زن ایرانی

2007-01-28T01:05:00.000+03:30

من چند بار عینکم را برداشتم و گذاشتم و این خبر را خواندم. آخر آن ها چرا؟؟؟!!! یعنی شرکت در کلاس روزنامه نگاری جرم است؟؟
»سه تن ازفعالان زنان درحالي که براي گذراندن يک دوره روزنامه نگاري عازم کشورهند بودند، درفرودگاه امام خميني دستگير و به بند 209 زندان اوين انتقال داده شدند. منصوره شجاعي، طلعت تقي نيا وفرناز سيفي سه تن ازفعالان زنان به شمار مي روند که درحوزه هاي مختلف زنان و از جمله در کمپين يک ميليون امضا براي تغيير قوانين زنان فعاليت مي کنند.
دربين سه تن ياد شده منصوره شجاعي وطلعت تقي نيا از باسابقه ترين اعضاي جنبش زنان به شمار مي روند، درحالي که فرناز سيفي يکي ازجوانترين دستگير شدگان طي سالهاي گذشته به شمار مي رود. پدر فرناز سيفي نويسنده وب لاگ " امشاسپندان" شب گذشته در گفت و گو با "روزآنلاين" گفت: "پرواز ساعت شش صبح بود. اما ساعت 10 صبح دخترم همراه با سه مامور به خانه آمدند، آنها يکي دوساعت وسايلش را بازرسي کردند و سپس حافظه رايانه اش را همراه با دست نوشته ها، برخي کتاب و وسايلش جمع آوري و صورتجلسه کرده وبا خودبردند." برگه بازداشت، به دادياري شعبه يک دادگاه انقلاب مربوط بوده است. آقاي سيفي گفت که رفتار ماموران مودبانه و خالي ازتوهين بوده است.
وي درخصوص روحيه دخترش گفت: "اوروحيه اش خوب بود وبه ما دلداري داد." او به خانواده اش گفته است که اميدواراست زودتر به خانه بازگردد. خانواده سيفي بلافاصله با حضور دردفتر شيرين عبادي وي را به عنوان وکيل پرونده وي انتخاب کرده اند. پدر سيفي به نقل از شيرين عبادي وکيل دادگستري گفت که اين بازداشت غيرقانوني است چرا که نه تفهيم اتهام شده ونه معلوم است که چه جرمي واقع شده است.
قراربوده که پانزده نفر دراين دوره آموزشي درهند شرکت کنند که هنگام ورود به فرودگاه افراد ياد شده توسط نيروهاي امنيتي بازجويي شده اند. به 12 نفرديگر توصيه شده است که رفتن به اين سفرخودداري کنند و گرنه درپايان سفر منتظر عواقب احتمالي آن باشند.
پدر فرناز سيفي به روزآنلاين گفت: " متعجب شدم که چرا دخترم بازداشت شد، چرا که اول بايد تفهيم اتهام شود وبعد که جرم محرز شد فرد را دستگير کنند. اين چنين برخوردي واقعا شايسته نيست. نبايد آدم هاي فرهنگي را مانند آدمکش ها وجاني ها ودزدو سارق مسلح بگيرند ببرند زندان وبعد ازآنها بازجويي کنند. کاري که افراد درمشاغل فرهنگي مي کنند، کاملا مشخص است وآنها ازهمه فعاليت هاي افرادي همچون دختر من آگاهي دارند و حتي بهتر ازمن مي دانند که درچه زمينه هايي فعاليت مي کند. اين که با علم به اين مسائل چنين برخوردي را مي کنند واقعا شايسته نيست."
وي گفته است که فردا( امروزيکشنبه) به ديدار داديارخواهند رفت وازقاضي خواهند پرسيد که به چه اتهامي دخترش را بازداشت کرده اند: "مامور ها گفته اند که فردا دخترم را براي بازجويي به شعبه يک دادياري مي اورند: " من مدعي هستم نسبت به اين نوع برخورد شايسته حکومت نيست. اينکه دودختر درمورد حضانت بچه وديگر مسائل زنان مطلب مي نويسند، چنين مطالبي چه خطري براي کشور دارد که با بچه هايي که به کشورشان علاقه دارند اينچنين رفتار مي کنند وموجب بدبيني آنها مي شوند؟ دراين مملکت جانيان راست راست راه مي روند وکساني که به مردم اگاهي مي دهند بايد اينچنين مورد بي مهري قراربگيرند؟"
هنوز هيچ يک ازمنابع دولتي وقوه قضاييه خبري را درخصوص بازداشت فعالان حوزه زنان منتشر نکرده است. طي ماه هاي گذشته نيروهاي امنيتي با سمينارهاي برگزارشده درخارج ازکشور با حساسيت ويژه اي برخورد مي کنند. نزديک به دو ماه پيش علي فرح بخش روزنامه نگار بخش اقتصادي مطبوعات کشور نيز هنگام بازگشت ازيک سمينار ازتايلند درفرودگاه دستگير شد. مسئولين از هرگونه توضيحي درخصوص وضعيت وي خودداري مي کنند. فرح بخش اکنون براساس گفته هاي خانواده اش که روز دوشنبه گذشته با وي ديدار کرده اند با مشکل سلامتي مواجه بوده و نيازمند مراقبت هاي پزشکي است. او بعد ازدستگيري به بند 209 انتقال داده شد.
پيش از وي، رامين جهانبگلو روشنفکر ايراني هم بعد از بازگشت ازسفر هند درفرودگاه مهرآباد دستگيروماهها را در زندان سپري کرده بود.«
------------------------------------------------------------------------------------------------
سیب زمینی نشویم، پرستو دوکوهکی
عکس های سایت کسوف از بازداشت شدگان
یک دستگیری بد، خیلی بد، امید معماریان
سکوت بس است، دکتر امیر ابراهیمی
دوباره اضطراب، لیلا موری
لعنت...، الناز
برای فرناز سیفی، آبچینوس
سفر سخت، آبچینوس، (متنی بسیار عاطفی و زیبا)
خودباوری دولت مدرن، سولوژن
خبر هستیا اندیش
خبر کانون زنان ایرانی
خبر گویا نیوز
هر وقت می آیم باز خبر دستگیری هست
خبر ادوار نیوز
خبر میزان نیوز پایگاه خبری نهضت آزادی ایران

روز جهانی هولوکاست

2007-01-27T20:20:00.000+03:30

امروز روز بزرگ داشت یاد قربانیان بزرگ ترین جنایت تاریخ هولوکاست بود. من این روز به تمام دوستان انسان دوستم به خصوص یهودیان گرامی تبریک و تسلیت می گویم. به ویژه این که امروز به هر دلیلی مهم نیست قطع نامه ای تصویب شد که منکرین این حقیقت تاریخ را نکوهش می کند. متاسفانه تمام رسانه های جهان از صبح در کنار آوردن یاد این عزیزان نام ایران را هم به عنوان دشمن یهودیان می آوردند به خصوص احمدی نژاد. عدم شناخت صحیح از جهان و جریانات آن ویژگی است که دولت ایران به آن دچار شده. شعارهای تبلیغاتی برای جلب نظر اعراب حاصلی جز نفرت عمومی در جهان از ایران نداشته است. اما این باعث نمی شود تا من از جریان رسانه ها انتقاد نکنم و از این موج تبلیغات ضد ایرانی. متفکرین آگاه غربی می دانند که احمدی نژاد با تمام شعارهایش تنها به دنبال جلب نظر اعراب است نه این که واقعا بخواهد یهودیان را نابود کند. سی ان ان در گزارشی یک یهودی را نشان می داد که ایمان داشت ایران می خواهد با بمب اتمی اسرائیل را از بین ببرد. این واقعا برای این رسانه خوب نیست چنین حرف بی پایه ای را گسترش دهد. به هر روی این ما هستیم که باید به جریان رسانه ای در جهان بهانه ندهیم و حتی از آن به نفع خود استفاده کنیم.

شماره جدید نشریه چشم انداز ایران و زنستان

2007-01-23T09:41:00.000+03:30

چندی است همکاری مختصری با نشریه استراتژیک و وزین چشم انداز ایران دارم. این نشریه که پس از تعطیلی ماه نامه ایران فردا منتشر شد حاوی مقالاتی دقیق، با بررسی رسانه های جهانی و مبتنی بر اصول نوین تحلیل خبری و استراتژیک است و خوش بختانه خبری از تحلیل های رمانتیک یا سطحی و بی فایده در آن نیست. باید بگویم که مقالاتی که در این نشریه منتشر می شوند از چندین بررسی گذشته و بارها اصلاح می شوند. در شماره جدید این نشریه من دو مقاله ترجمه کردم که به دلیل تهمیت بسیار زیاد و کار گروهی که پس از ترجمه روی آن ها انجام شد به نام کل این نشریه وزین منتشر شد. از همین جا از مهندس میثمی که بسیار لطف کردند و روی ترجمه ضعیف من نام نشریه را نهادند ممنون هستم. این دو مقاله مربوط به آخرین نگارش روزنامه نگار برجسته آمریکایی سیمور هرش است. اهمیت کار استراتژیک در این است که شما همیشه یک گام از دیگر تحلیل گران سیاسی جلوتر هستید. زمانی که همه از روی کار آمدن گیتس بسیار خوش حال بودند و نتیجه گزارش گروه مطالعات عراق من گفتم که بوش این گزارش را کناری خواهد نهاد، به دنبال چنی راه خواهد افتاد و درگیری های در عراق و خاورمیانه نیز افزایش می یابد. حتما توصیه می کنم این دو مقاله را بخوانید و ببینید که دو ماه بعد از آن یعنی امروز استراتژی نوین بوش چگونه تدوین شد. در عین حال با زحمت فراوان بچه ها می توانید گزارش گروه مطالعات عراق را نیز بخوانید.
عمل بعدی، سیمور هرش
َدرباره عمل بعدی، مصاحبه با سیمور هرش
متن کامل گزارش گروه مطالعه عراق
تحلیل دکتر ابراهیم یزدی درباره این گزارش
------------------------------------------------------------------------------------------------
در همان زمانی که داشتم برای چشم انداز می نوشتم دیدم شماره جدید نشریه دیگری که من خیلی دوست دارم یعنی زنستان هم منتشر شده است. من نگاه کوتاهی به مطالب زیر داشتم و آن ها را خواندنی یافتم. واقعا این کمپین زنان اشک را به چشم هر آزادی خواهی می آورد. پیروز و سرفراز باشند.
جاه طلبی/ منزه طلبی در کمپین یک میلیون امضا، نوشین احمدی خراسانی
بهشتی از آن زنان، روزنامه ای از آن دیگران، فرناز سیفی
دو کمپین تاریخی در آمریکا، ترجمه زهرا عمرانی
الجزایر 1984 و یک عقب گرد، ترجمه گلناز مقدم

تجارت زنان و کودکان در ایالات متحده

2007-01-17T16:17:00.000+03:30

در روزهایی که جناب آقای بوش بی اعتنا به راهنمایی های گروه مطالعه عراق، استراتژی نوین عراق و در حقیقت ایجاد درگیری های بیش تر در منطقه و همین طور احتمال فشار بیش تر بر ایران را ارائه کرده است. در روزهایی که کودکان عراقی قربانی منازعات فرقه ای شده تا آن جا که حق استفاده از مدارس مذهب مقابل را ندارند، درست در روزهایی که رسانه های فارسی زبان وابسته به دولت واشینگتن علی الخصوص صدای آمریکا تلاش دارد، آمریکا را بهشت جهان جلوه دهد، سیا، مرکز اطلاعات مرکزی آمریکا گزارش داد که سالانه بین 45 تا 50000 زن و کودک برای اهداف جنسی به رابطین در آمریکا فروخته می شوند. برخی از این رابطین از مقامات رسمی ایالات متحده بوده و با وجود آن که اسامی آن ها مشخص است اما پیگیری توسط قوه قضاییه آمریکا که رئیس آن با حمایت بوش روی کار آمده انجام نمی شود. این گزارش در مصاحبه ای توسط الجزیره بررسی شده است.
فکر نمی کنم احتیاجی به توضیح برای عاشقان مهد دموکراسی جهان داشته باشد. کشوری که این روزها بنا به اعتراف رهبران پیشین آن هم چون الگور نه به سمت آزادی بیش تر که به سمت حاکمیت وحشت حرکت می کند. باز هم الگور در امری بی سابقه از مردم می خواهد که قیام کنند. قانون اساسی ایالات متحده که روزگاری مترقی ترین قانون جهان بود، امروز کاملا توسط مذهبی های حاکم در دولت بوش مورد بی اعتنایی قرار گرفته است. تبعیض علیه اقلیت های جنسی، زنان و کودکان در دوران بوش رشد بی سابقه ای یافته است. اما جالب است که این تبعیض ها توسط برخی از فمینیست های آمریکایی نیز نادیده گرفته می شوند.

در زندان فیلترینگ

2007-01-07T12:18:00.000+03:30

خیلی وقت است نشده این جا بنویسم. وقتی سال گذشته به این وبلاگ نقل مکان نمودم فکر نمی کردم ظرف مدت کم تر از یک سال این وبلاگ فیلتر شود به خصوص این که نوشته های آن نسبت به نوشته های بسیاری از وبلاگ نویسان آرام تر بوده است.
با تمام فکری که کردم فقط یک نتیجه داشت که این فیلتر شدن نتیجه نوشته های ویلاگی من نیست بلکه به دلیل فعالیت های علنی خارح از محیط مجازی من است. چگونه شد تا کمی از سیاست به سمت دفاع از حقوق رفتیم فیلتر شدیم؟
این نشان می دهد در کشور ما دفاع از حقوق انسلنی هزینه ای گزاف از مبارزه سیاسی دارد و البته هم ریشه دار تر و هم عمیق تر است.
به هر حال من فیلتر شدم، و این برای یک نویسنده مجازی به حکم زندان است. مسلما نه آینه ای زده خواهد شد و نه.... هنگامی که سال ها پیش در اتاقی تاریک و چهارگوش تنها بودم. روزی سئوالی شد که نمی خواهی بیرون بروی؟ گفتم به پای خود نیامده ام که با پای خویش بروم ولی صبر کردن و بردباری را خوب می دانم. امروز هم در این فیلترینگ و در این زندان آن قدر می مانم و می نویسم تا روزی که دیگر هیچ سانسور و زندان مجازی و غیر مجازی در سرزمین من نباشد و آن روز بسیار هم نزدیک است. افتخار می کنم که نقشی بسیار کوچک به عنوان یک زندانی مقاوم در این فضا داشته باشم.

آگاهی – اراده و انگیزه = هیچ

2006-11-27T10:46:00.000+03:30

می گوید: «تو ماهی چند کتاب مطالعه می کنی؟»
می گویم: «نمی دانم، ولی گاهی چند کتاب را بسته به سئوالی که تا دارم با هم می خوانم... در مجموع شاید 1 یا 2 کتاب.»
- «ها ها ها! همین است دیگر تنبلی. معلوم است وقتی نشریه ای را که 2 ماه پیش خریدی، هنوز در مترو و این ور آن ور دستت است. تو کتاب خوان نمی شوی».
لبخندی می زنم و می روم، اصلا چندان به معنی کلامش فکر نکردم. همواره از کودکی عادتی داشتم که بسته به نیاز و پرسش به مطالعه بپردازم و یا پاسخی برای سئوالم بیابم و یا این که با نقد نوشته های نویسنده به خواسته خود برسم و چه بسا سئوالات دیگری در همین حین مطرح شده است. دوست دارم با کتاب زندگی کنم از رفتارهای مد شده امروز که گویای مصرف گرایی از نوع کتاب خوانی اش است حالم به هم می خورد. شده که گاهی حتی یک سال با کتابی زندگی کرده ام. چندین و چند سررسید و صدها کاغذ یادداشت حاصل کارهای من است. گوشه مجلات، هر جا که سفید بوده جای حاشیه های من بوده اند. خواه نویسنده فلان فیلسوف قرن بوده یا کارگری ساده همه همواره نکته ای داشته اند که برای من جای پرسش و نقد ایجاد کند. ترسی نداشته ام از این که جامعه بگوید فلان نویسنده در فلان درجه است. این چنین همواره روحیه زایش و نوزایی را با خود حمل کرده ام. وقتی به 10 سال پیش نگاه می کنم تا به امروز، باورم نمی شود از این همه تغییر و رشد. اما به تو که نگاه می کنم ای دوست کتاب خوان من، نه! تو هیچ تغییری نکرده ای. هنوز هم زنان از نظر تو موجودات دون و بدون عقلی هستند که حتی توانایی آشپزیشان هم از مردان کم تر است!! تو خوب می دانی که داستایوفسکی چند کتاب دارد و یا سبک سورئالیسم چه فرقی با رئالیسم انتقادی دارد. اما وقتی که کودکی از فقر در جلویت کفش واکس می زند، تو هیچ احساس بدی نداری. تو تمام نویسندگان برنده جایزه نوبل را می شناسی، اما وقتی که می شنوی در دارفور انسان ها کشته می شوند، می گویی که حقشان است، آفریقایی های عقب مانده. تو می دانی که پیشگامان دموکراسی چه کسانی هستند و از هریک چندین اثر را خوانده ای، اما به وقت تصمیم گیری همواره این تصمیم توست که باید اجرا شود و نه رای جمع و... این روزها بار دیگر پرسش ها به من هجوم آورده اند. این روزها مردم عراق به جان هم افتاده اند. این روزها درد وجودم را گرفته و باز در همین روزهاست که اشک همواره در تنهاییم جاری است. دردهای جان مرا کتاب ها التیام نمی دهند. همتی باید برای رفع نابرابری در تمام سطوح، برای گسترش آزادی برای همگان و همین طور دستانی باید که نه از روی دشمنی که صلح یکدیگر را بفشارند. آگاهی به تنهایی کافی نیست، پر پروازی لازم است و انگیزه ای و بالاتر اراده ای.

رازی برملا که رسانه ای شد

2006-11-21T15:48:00.000+03:30

این خبر رادیو صدای آلمان را می خوانم و کمی ناراحت می شوم. در این موقعیت علنی شدن این بحث چه معنایی می تواند داشته باشد. از چند سال پیش که گروهی به نام شرکت در یک کنفرانس حقوق بشری از کشور خارج شدند و در آن جا یک دفعه با کنفرانس موسوم به آموزش انقلاب مخملین مواجه شدند، همواره هر فعال اجتماعی و سیاسی ایرانی که نه برای کار بلکه حتی گردش و تفریحی هم به دبی می رود، ترسی در وجود خود حمل نموده که تمام لذت آن سفر را از بین می برد. همگان می دانستند سازمان غیر دولتی متعلق به دختر دیک چنی از چند سال پیش در دبی مرکزی راه انداخته که کار آن آموزش نیروهایی است که قرار است بعدها در ایران انقلاب مخملین نمایند. خوب این امر بر خلاف حقوق بشر و تمام قوانین بین المللی است و نقض حاکمیت ملی کشور دیگری محسوب می شود. اما از هنگام تشکیل این کلاس ها و آن کنفرانس کذایی چنین شده که هر سمینار و کنفرانس درست و حسابی هم با دید امنیتی نگریسته شود و مثلا خود بنده سال گذشته برای یک کنفرانس علمی می خواستم بروم دبی که عطای اضطرابش را به لقایش را بخشیده و آن مقاله بیچاره هم همین طور افتاده تا یکی ببردش جایی ارائه کند. حتی دیده ام که فعالین دانشجویی که قصد ادامه تحصیل در خارج را دارند از رفتن به دبی برای دادن امتحان تافل امتناع می کنند، مبادا که در بازگشت با این اتهام مواجه شوند.
اما آیا آن گونه که گزارش صدای آلمان می گوید دبی دور از دسترس مقامات امنیتی ایران است. بابا یا این ها پرتند یا ما خیلی احمقیم. آخر وقتی که ایران طبق گزارش نیوزویک به همراه سوریه دارای برج های جاسوسی در مرز اسرائیل است!!! یعنی از کنترل دبی عاجز است. آن هم با آن همه مرز آبی و ویژگی های این چنین مرزهایی.
به هر روی این خبر که همه فعالین از آن اطلاع داشتند اما رسانه ای به آن شکل نشده بود، بالاخره شد. آمریکا گقته که این کلاس ها شبیه برنامه های ما در دوران جنگ سرد علیه حکومت های سوسیالیستی شرق اروپا می باشد!!! آخر واقعا آن همه مقاومت داخلی مردمی که زیر چتر آن دستگاه عظیم اطلاعاتی زندگی می کردند باید این گونه نادیده گرفته شده و به برنامه های چیپ این چنینی که نفرت عمومی هم به بار دارد و یا برنامه های رادیو اروپای آزاد کاسته شود.
خلاصه آن که نه چنین کلاس هایی جنبشی شکل می دهند و این هم باز یکی از همان سیاست های بوشی است که تنها به نفع افراطیون در ایران تمام می شود. هیچ ایرانی شرافتمندی در این چنین کلاس هایی شرکت نکرده و نمی کند.

ما در این خانه جهان بی حفاظ مانده ایم

2006-11-20T16:45:00.000+03:30

این عنوان مقاله امروز من در روزنامه صبح بوده که در ارتباط با بررسی حادثه مضروب شدن دانشجوی ایرانی دانشگاه UCLA و درس هایی از رویدادهای پیرامون آن می باشد.
------------------------------------------------------------------------------------------------
« در ساعت 11 بعداز ظهر روز دوشنبه 14 نوامبر، یکی از مامورین مستقر در کتابخانه دانشگاه UCLA اقدام به بررسی کارت دانشجویی افراد وارد شده به کتاب خانه نمود. یکی از دانشجویان به نام مصطفی طباطبایی نژاد در حالی که کارت خود را به همراه نداشت، از خروج از سالن امتناع ورزید و لاجرم مامور مربوطه از پلیس تقاضای برخورد با وی را کرد. پلیس لس آنجلس با حاضر شدن در محل از فرد مزبور خواست که سالن را ترک کند. وی در برابر این خواست مقاومت کرده و دانشجویان حاضر در محل نیز از او حمایت می کردند و علیه پلیس اعتراض می نمودند. طبق قوانین ایالتی با توجه به امتناع وی از دستور پلیس، دو نفر از نیروها وی را محاصره کرده و به خارج از سالن هدایت می کردند که بار دیگر با مقاومت او و شدت یافتن اعتراض دیگر دانشجویان مواجه شدند، در این حالت بود که پلیس مجبور به استفاده از شوک الکتریکی (باتوم برقی قوی) برای از کار انداختن توانایی حرکتی وی شد. »
متن فوق نقل قول دقیق گزارش پلیس لس آنجلس از حادثه درگیری و ضرب و شتم یک دانشجو در دانشگاه معروف UCLA می باشد. این گزارش را می توانید از سایت http://www.ucpd.ucla.edu/ucpd/zippdf/2006/Taser%2011-15-06.pdf که مربوط به انتظامات دانشگاه مربوطه است، دانلود کنید.
این حادثه با اعتراض شدید دانشجویان دانشگاه مواجه شد، به گونه ای که مطابق گزارش خبرگزاری های بین المللی و سایت خبری Iranian.com وابسته به ایرانیان خارج از کشور، هزاران دانشجو با تظاهرات خویش این عمل پلیس را تقبیح نمودند. در میان شعارهای تظاهرات کنندگان دو شعار بسیار بر جسته بود:
«من دانشجو هستم، به من شوک الکتریکی وارد نکنید»؛
«جنگ با ترور= جنگ با سیاه پوستان، جنگ با مهاجران و جنگ با کارگران».
اگر که شعار اول شعاری صنفی و وظیفه نخستین هر جنبش دانشجویی بوده اما شعار دوم در قلب ایالات متحده آمریکا، در بهشت جهان، کالیفرنیا و در همسایگی هالیوود یعنی لس آنجلس، اعتراضی به سیاست های امپریالیستی آمریکا به نام جنگ با ترور می باشد. امری که در تمامی جنبش های دانشجویی جهان دیده می شود.
دانشگاه UCLA برای هیچ دانشجویی در جهان ناشناخته نیست. دوگانه دانشگاه معروف برکلی از چندگانه دانشگاه های زیر مجموعه دانشگاه کالیفرنیا. تحصیل در این دانشگاه یکی از آرزوهای هر دانشجویی در جهان بوده و هست. چنین دانشگاهی هم از اساتید فرهیخته و دانشمند بهره می گیرد و هم دانشجویانی بسیار با استعداد دارد. گلچینی از نوابغ جهان. هر ساله تعدادی از دانشجویان ایرانی که از سطح تحصیلاتی بالایی برخوردارند و دارای چندین مقاله بین المللی هستند این دانشگاه را برای ادامه تحصیل انتخاب می کنند. همین سطح بالا باعث شده تا وزارت دفاع و صنایع نظامی وابسته روی این دانشگاه حساسیت های خاصی داشته باشند. چرا که اصولا هر چه دانشگاهی در ایالات متحده از سطح بالاتری برخوردار بوده ارتباط بیش تری نیز با صنایع نظامی آن پیدا می کند. این ارتباط به خصوص در میان پنتاگون با دانشگاه هایی چون MIT، استانفورد، برکلی، UCLA، پرینستون، ایلی نوی، شیکاگو، کلمبیا و... دیده می شود. لذا ترتیبات امنیتی پیچیده ای در این دانشگاه ها بر قرار است، که البته به نام حفاظت از جان نوابغ حاضر در این دانشگاه ها خوانده می شود و نه پروژه های نظامی در دست اجرا در آزمایشگاه ها یا انستیتوهای تحقیقاتی این دانشگاه ها. به هر روی، مطابق گفته های استفن کینزر در کتاب جدید خود به نام «سرنگونی (Overthrow)» از انتشارت معروف تایمز در سال 2006، این دانشگاه ها عمدتا در زمان جنگ جهانی دوم و در ارتباط به پروژه های هم چون ساخت بمب اتمی به این مرتبه رسیدند.
اما هوشمندی دانشجویان فرهیخته این دانشگاه آمریکایی محدود به اعتراض صنفی آنان نمی ماند. مصطفی طباطبایی نژاد ایرانی است. او از کشوری آمده که از جانب رئیس جمهور ایالات متحده به عنوان محور تروریسم نامیده می شود. برخورد این چنینی با او برای دانشجوی فهیم این دانشگاه معتبر بین المللی یاد آور مسائل دیگری نیز هست که در شعار دوم آنان متجلی می گردد. در همین زمان که نگارنده این سطور را می نویسد خبری در خبرگزاری CNN جلب توجه می کند: «بمب گذار انتحاری در بغداد 17 کارگر را کشت و 49 را نفر را مجروح ساخت. مکان اطراف این بمب گذاری سرشار از باقیمانده قطعات بدن جان باختگان است.» چند روز پیش ایالات متحده برای کاهش خشونت های عراق دستور بازداشت رهبر سنی مذهبان عراق را صادر می کند. خشونت ها در عراق که در سال گذشته به طور متوسط روزی 50 کشته را دربرداشته در طول یک ماه گذشته به متوسط روزی 70 کشته رسیده است. رئیس جمهور آمریکا رسما پذیرفته که عراق یادآور باتلاق ویتنام است. کمی به شعار دانشجویان بیندیشیم و به معنای جنگ با ترور برای دولت مردان ایالات متحده.
جنگ با سیاه پوستان یکی از اضلاع مثلث جنگ با ترور است. سیاه پوست (Blacks) در اندیشه آنگلوساکسون تنها یک رنگ پوست نیست. بلکه به معنای انسان هایی است که نژادی غیر اروپایی دارند، اعم از شرقی، آفریقایی یا حتی آمریکای لاتین. این شعار اشاره دارد به خشونت های امروزعراق و افغانستان. سه سال پس از جنگ عراق و 5 سال پس از جنگ افغانستان، عراق صحنه فجیع ترین جنایات انسانی است و در افغانستان هر روز طالبان بخش های دیگری را به سیطره خود در می آورند.
ضلع دوم جنگ با ترور جنگ با مهاجران است. ایالات متحده همواره مدعی است که اصولا این کشور، سرزمینی است متشکل از مهاجران و درست هم می گوید. اما این مهاجران در قاره جدید برابر نیستند. هنوز سیاه پوستان آفریقایی با وجود لغو برده داری از حقوق عملی برابر برخوردار نیستند. یک مهاجر تازه وارد در آمریکا امنیت شغلی و مالی و... ندارد. در این حال، قوانین مهاجرت نیز بر خلاف اعلامیه حقوق بشر روز به روز سخت تر شده و تفتیش عقاید مهاجرین نیز شدیدتر می گردد. دانشجویان ایرانی در آمریکا مرتبا برای بازجویی به FBI فراخوانده می شوند، تماس های آن ها شنود می شود و در نهایت نیز نداشتن کارت دانشجویی با شوک الکتریکی پاسخ گفته می شود.
اما ضلع سوم این شعار، معنایی عمیق در خود دارد. جنگ با ترور جنگ با کارگران است. این اعتراضی است به یک نظام عمیق و ریشه دار سرمایه سالارانه. اقتصادی که به گفته استیگلیتز (برنده جایزه نوبل اقتصاد در سال 2001 و عضو موسسه مشاوران اقتصادی در زمان دولت کلینتون) روز به روز بر شکاف اقتصادی در جامعه آمریکا و جهان می افزاید. از یک طرف شرکت های چند ملیتی و کارتل های نفتی و کارخانه های تولید سیگار روز به روز قدرتمند تر می شوند، و از سوی دیگر کارگران روز به روز احساس نابرابری بیش تری می کنند. آمار بیکاری در ایالات متحده در زمان بوش پسر طبق آخرین اعلام بانک جهانی افزایش می یابد، دستمزدها نزول می کند و میزان تعدیل نیرو نیز روز به روز افزایش می یابد. استیگلیتز نه یک اقتصاد دان چپ بلکه استاد اقتصاد مبتنی بر سیاست های بازار آزاد آدام اسمیتی است و در دهه 90 رئیس بانک جهانی نیز بوده است. در سال های جنگ با ترور، شرکت های چند ملیتی به دنبال منافع خود روانه بازار خاورمیانه شده اند، دفاتری را در ایالات متحده تعطیل کرده و دفاتر بزرگ تری در خاورمیانه می گشایند، چرا که سود بیش تر آن جاست و نیروی کار ارزان تر. اما این انتقال به نفع کشورهای مقصد نیز نه تنها تمام نشده، بلکه روز به روز بر آمار انسان های زیر خط فقر در آفریقا، آسیای شرقی و... افزوده می شود. دولت تحت سیطره جمهوری خواهان اتکای طبقاتی خود را از قشر متوسط به قشر اشراف و سرمایه دار منتقل کرده است. سیاست های صندوق بین المللی پول و بانک جهانی که روسای آن با وتوی ایالات متحده تعیین می شوند، منجر به افزایش فقر و نابرابری در جهان شده، به گونه ای که دیگر کشورهای در حال توسعه علاقه ای به همکاری با این دو نهاد ندارند (به نقل از کتاب جدید «جهانی سازی و کارآمد سازی آن (Make Globalization Working)» نوشته جوزف استیگلیتز).
دانشجوی آمریکایی در یکی از بهترین دانشگاه های جهان نه به دام حرفه ای گری و تخصص پرستی محض افتاده و نه انفعال. او می بیند، می خواند، با مردم صحبت می کند، تجزیه و تحلیل می کند و به بهترین شکل اعتراض خود را بیان می کند. چرخش های اخبار در سه روز گذشته حول این حادثه از محکومیت فرد ایرانی در وهله اول تا پذیرفتن اشتباه در روز گذشته، نشان از آن دارد که یک جنبش دانشجویی اصیل، ریشه دار و قوی می تواند چه تاثیری حتی در اوج سیطره رسانه ای داشته باشد.
چندی پیش یکی از اعضای تحریریه روزنامه صبح و عضو شورای سردبیری نشریه سپید در صحن دانشگاه هدف ضرب و جرح قرار گرفت. صبح شنبه منصور اسانلو و ابراهیم مددی دو فعال کارگری عضو سندیکای شرکت واحد با وضعی رقت بار توسط نیروهای لباس شخصی در همین نزدیکی ما (تقاطع رشید و فرجام) بازداشت می شوند. مهاجرین افغانی وادار به خروج از کشور می شوند یا این که زنان ایرانی شان حق حفظ تابعیت ایرانی خود را ندارند . کارگران زحمت کش ما در دانشگاه حتی حق ناهار خوردن ندارند. دانشجویان مشروطی با تبعیض مواجه اند و....
دانشجوی ایرانی در یکی از معتبرترین دانشگاه های ایران با هزار ادعای زیاد، از آشنایی با هویت ایرانی گرفته تا تحلیل جامعه مدنی و نقد قدرت، تا درست بودن فلان نوع عقلانیت و... درس می خواند، اما دم بر نمی آورد.مصداق عمل دانشجوی ایرانی شده است، مصداق گفتار دوتوکویل از پیشروان دموکراسی در جهان، او که پس از انتقادات داغ از وضعیت درونی و بیرونی ایالات متحده آن گاه که نوبت به کشور خویش رسید، یا در برابر سیاست های استعماری فرانسه سکوت پیشه ساخت و یا این که حتی گفت: «آفریقایی شایسته آزادی نیست.» گفته ای که در سخنان ریمون آرون از دموکراسی خواهان معاصر و از اندیشمندان مورد علاقه جامعه شناسان کشور ما نیز منعکس شده است.

بنده و انتخابات و آقای طباطبایی

2006-11-19T11:55:00.000+03:30

از آن جا که این روزها دهن بنده سرویس شده از بس این و آن درباره انتخابات و نظر من می پرسند. باید بگویم من همواره تحلیل کلی از فضا ارائه می کنم و شرکت و عدم شرکت خود را پس از انتخابات می گویم. اما مسلما من در انتخابات خبرگان شرکت نمی کنم. بنا به دلایلی که شبیه بیانیه دیروز ملی مذهبی ها بود. اما راجع به شوراها هم بعدا تحلیل خود را می دهم و در ضمن به جمع بندی هم درباره شرکت یا عدم شرکت رسیده ام ولی جز به یاران قار کسی دیگری را محرم اسرار ندانم : دی. اما این را هم بگویم من که تا کنون یک تحلیل درست و حسابی از هیچ طرف این دعوا نخوانده ام. من نمی دانم یک عده بی اطلاع، اشکالی ندارد و کسی هم جلویشان را نمی گیرد ولی آقا مگر مجبوری همیشه اظهار نظرجات بنمایی. حالا دو تا روزنامه دست چندم اصلاحات به تو جایگاه نوشتن دادن که نباید باورت بشود. :))
------------------------------------------------------------------------------------------------
چندی پیش آقای طباطبایی با اعتماد ملی مصاحبه ای داشتند. من این مصاحبه را خواندم. انتظار بیش از این هم از این رسته روشنفکران نورسته نداشتم. ایشان گفته بودند از نقد صریح خوششان می آید من هم همین کار را می کنم. اصولا ایشان یه علاوه آقای داریوش شایگان خلاصه کلامشان این است. که آهای مردم ایران شما نفهمید و از اول هم بودید و خواهید بود مگر آن که بروید و یونانی شوید. آن هم نروید یک دفعه طرف دار عقلانیت انتقادی، تجربه گرایی و.. شوید بلکه حتما و قطعا باید دکارتی شوید. والا من ترجیح می دهم 200 سال شرقی بمانم تا این که جهان را به مردانه و زنانه یا فرزانه و دیوانه و... تقسیم کنم، آن گونه که دکارتیان کردند. آقای طباطبایی، استاد گران قدر پاشو بابا، لالا دیگر بس است. 400 سال از دوران دکارت جان گذشته، می دانم دوستش داری، من هم دارم ولی جان تو چیزهای جدیدی هم آمده است. آره! قربون بابا یک کم از توی آن کتابخانه ها بیرون بیا و وقتی که می روی غرب را ببینی فقط در سالن مطالعه این دانشگاه و آن دانشگاه قدم نزن یا نرو توی کافه قهوه بخور. یک کم هم مردمش را ببین و ... خیلی با 400 سال پیش فرق کرده اند.

زنستان 15

2006-11-16T16:13:00.000+03:30

اين شماره زنستان اين قدر مطالب خوب دارد كه آدم مي ماند به كدام يك لينك بدهد. من فكر مي كنم امروز زنستان به رشد خوبي رسيده است. اما هنوز در مرحله راهبرد خروج از بن بست و غلبه بر موانع در هر پرونده اين نكته ديده نمي شود. اين كه مثلا ما در مديريت شهري دچار مشكل هستيم، خيلي مشكل نيست فهميدنش، حالا چه با زبان علمي جامعه شناسي و چه.. بيان شود. مهم راهي است براي حل آن كه در ميان اين مقالات خيلي كم ديده مي شود. البته سركار خانم مسرت اميرابراهيمي نيز تا حدي به اين مساله پرداخته اند، ولي راه حل ايشان بي شباهت به راه حل هاي اقتصادي بانك جهاني و يا صندوق بين المللي پول نيست كه تنها بحران را به زمان ديگري موكول مي كند نه اين كه آن را از اساس تغيير دهد. نياز امروز ما و جهان كه اميدوارم در پست بعدي بتوانم دلايل آن را توضيح دهم تغيير ريشه اي بسياري از مناسبات است. من سعي مي كنم اين روزها به مدلي دست پيدا كنم كه بتواند راه كار نسبي در اين امر ارائه كند اما مسلما نياز به سال ها وقت و مطالعه و نقد دارد. به هر حال من در زير مطالبي را لينك مي دهم كه به نظرم در اين شماره كليدئ هستند:
جايگاه زنان در فضاهاي عمومي و برنامه ريزي هاي شخصي/ دكتر مسرت امير ابراهيمي
زنان، شهر و فضاهاي عمومي/ فرناز سيفي
و مقاله انتقادي، استرات‍‍ژيك خودم:
از ديگر شهر تا شهر ديگر

ساختارشکنی در ذهنیت های کهنه

2006-11-11T20:31:00.000+03:30

همواره معتقد بوده ام که روابط دوست پسر و دوست دختری یا ازدواج به سبک وطنی ما نوعی رابطه است که مردسالاری وحشیانه ای در خود نهفته دارد. مثلا این که دوست دختر من باید این شکلی بپوشد، در فلان پارتی آن شکلی برقصد، به مرد دیگری نگاه نکند یا ... این ها کلیشه های مردسالارانه واضحی است که در روابط زن و مرد در بین ما دیده می شود. بگذریم از دید و ذهنیت مردسالار پنهان که حاصل دوران 5000 ساله ای است و مبارزه با آن اتفاقا از مبارزه با ذهنیت های ما (فمینیست و غیر فمینیست) نیز آغاز می شود.
یکی از راه های مبارزه با این تفکر در فمینیسم به خصوص هستی شناسی فمینستی آن است که به بازتعریفی از روابط زن و مرد رسیده که در آن مرزهای دوستی به گونه ای تعریف شوند که در نهایت نشانی از رابطه سلطه و تسلط در آن نباشد. در چنین رابطه ای است که حتی عشق معنا می گیرد. عشقی که در آن شناخت به آن حد رسیده و اطمینان و اعتماد بالا رفته که کاستی ها و عیب ها به راحتی بیان شده و انتقادات به سرعت پذیرفته می شوند.
در کنار این مساله، پرسش دیگر این است که آیا تا کنون فکر کرده ایم که می توان خارج از روابط مرسوم و چارچوبی تعریف شده زیست؟ عبور از این راه های بی نقشه در امر روابط شخصی و خصوصی همان قدر زیبا است که تفکر در باب شیوه های دیگرروابط اجتماعی و سیاسی.
فرناز در این نوشته از رابطه های بی نام می گوید. از رابطه هایی که به صورت برابر و مطابق خواست طرفین شکل می گیرد. این کلیت رابطه است و البته که می تواند در جز با یکدیگر فرق داشته باشد. اما هر چه هست این گونه رابطه های بی نام تلاشی است در جهت شکستن ذهنیت های مردسالار در حوزه شخصی انسان ها. رابطه هایی که بر اساس نوشته های چارچوبی کتاب های روان شناسی، آیین دوست یابی یا مذهبی شکل نگرفته بلکه از خود وجودی انسان و خواست های او سرچشمه می گیرد. در نهایت این که من معتقدم اصلاح روابط در حوزه خصوصی و بازتعریف و نقد مدام شیوه زندگی، از راه خرد و اندیشه و مبتنی بر تجربه میسر است. شناخت هستی که تمام وجود ماست و در ما جریان دارد و بالاتر از آن شناخت خود فردی با آزمون و تجربه این چنین روابط غیر چارچوبی قابل دستیابی می باشد و نه با نشستن و خواند کتاب های فلان و بهمان در پشت درهای بسته یا به انتظار وحی و الهام نشستن در متون مقدس.
------------------------------------------------------------------------------------------------
چندی پیش در پستی درباره طرح رفراندم درباره آزادسازی سقط جنین در پرتغال نوشتم. دولت لهستان چندی است که این آزادی را از زنان گرفته است و جنبش زنان در لهستان به این امر اعتراض نموده. خوب این هم آخر و عاقبت حقوقی است که بدون آگاهی اجتماعی یک شبه اعطا و یک شبه هم لغو می شود.

چرا با اعدام صدام مخالفم؟

2006-11-08T14:30:00.000+03:30

صدام حسین دیکتاتور سابق عراق به اعدام محکوم شد. خبر به همین سادگی است اما عمق آن پیچیده تر از تحلیل هایی است که تا کنون دیده ام. به یکباره اصلاح طلب و محافظه کار و بنیادگرا و طرف دار حقوق بشر و... هورا می کشند و نشسته اند تا شاهد گردن بر دار کشیده شده وی باشند. چه شد آن شعارهای مخالفت با اعدام؟
من در زندگی اصول تغییر ناپذیر اندکی دارم و اتفاقا معتقدم که هر انسانی می بایست حداقل چند اصل تغییر ناپذیر برای خود داشته باشد. اصولی که نه آزادی کس دیگری را محدود کند و نه سبب ایجاد نابرابری در اجتماع شده و یا جلوی تکامل کسی را بگیرد.
یکی از این اصول این است که انسان و اصولا هر پدیده ای در هستی از جمله حیوانات، گیاهان و... دارای ارزش هستند. هستی قوانین خود را دارد و تنها خود آن است که می تواند نسبت به حیات و یا مرگ موجودات خود تصمیم بگیرد. حالا اگر مانند من خدا باور باشید که من معتقدم همه هستند فقط می خواهند به این ندای وجدان خود نه بگویند که خیلی هم مهم نیست. به هر حال خداوندی که به من جان داده مرا دوست دارد و او تنها کسی است که می تواند نسبت به جان من تصمیم بگیرد و هم او این اختیار را به هیچ کس دیگری نیز نداده است. هیچ انسانی در جایگاهی نیست که نسبت به جان دیگری تصمیم بگیرد. فقط یک مساله هست و آن قانون تکامل است که من به علت حساسیت موضوع و انحرافی که می تواند ایجاد کند فعلا مطرحش نمی کنم. پس این از دیدگاه ایدئولوژیک و هستی شناسانه من که هیچ انسانی نمی بایست اعدام شود.
اما اعدام نتیجه چیست؟ اعدام تنها و تنها نتیجه کینه توزی و مبارزه با دیگری نه بر اساس فکر و عقل و حتی احساس که کینه است. فکری که به جای اندیشه منشاش کینه و نفرت و انتقام باشد نتیجه اش بهتر از هیتلر و موسیلینی و استالین و مک کارتی نخواهد بود. دشمنی را هیچ گاه نمی بایست بر اساس کینه تعریف کرد. من در دو پست قبل درباره آمریکا توضیح دادم که مبارزه بدون کینه با دشمن چگونه می تواند به جای نابودی اصلاح ریشه ای و رادیکال او را جایگزین کند. من به شخصه در زندگی نسبت به هیچ کس کینه ندارم. اما به صورت رادیکال با هر منشا سلطه ای مبارزه می کنم.
اما حال چند مثال عینی و تجربه درونی. در آغاز انقلاب جنایتکارانی هم چون نصیری، هویدا و... بازداشت شدند. هیچ تردیدی در ظلم و ستم آنان به مردم نیست. همه گروه ها با اعدام آن ها موافق بودند از مجاهد و فدایی گرفته تا توده ای و حزب الله و... در آن زمان جمعی از نیروهای آگاه در میان سکولارها هم چون عبدالکریم لاهیجی و نخست وزیر دولت موقت شادروان بازرگان (من شرمنده ام که به دلیل تاریخ نگاری بد از زنان مخالف بی اطلاع هستم، اگر کسی می داند به من بگوید) با این اعدام ها مخالف بودند که متاسفانه کسی نشنید. همان گروه هایی که در آن روزها آن چنان در مرگ جنایت کاران شادمان بودند در ماه های بعدی چنان به جان هم افتادند و دور خشونتی را بستند که هنوز داغش در گوشه خانواده هر یک از ما چه در عنوان موافق و چه مخالف حضور دارد. چه تفاوتی می کند که فرزند پاسدار من در آن خشونت ها جان باخته باشد یا فلان خواهر، برادر، مادر یا پدرم در عنوان مجاهد و فدایی و... مساله آن است که معتقدین به مجازات اعدام خود وحشی ترین وجنایت بار ترین رخداد ها را می آفرینند.
صدام به اعدام محکوم شده است و ما شاد شده ایم!!! اما آیا می دانیم که در پشت این حکم چه فکری نهفته است؟ مجازات جنایت کار؟ نه!!! جمهوری خواهان در آستانه انتخاباتی بودند که شکست در آن محتوم می نمود. آنان باید افکار عمومی آمریکا را راضی می کردند که در جنگ موفق بوده اندو متاسفانه خرد جمعی آمریکا هم طرفدار اعدام است و این چنین راضی می شد. می گویند مجازات صدام پایان خشونت های عراق خواهد بود چرا که بدین ترتیب بعثی ها نا امید خواهند شد. من می پرسم که آیا نازیسم در آلمان در فردای اعدام سران آن در نورنبرگ از بین رفت. نه! هنوز هم خطر بازگشت نازیسم جدی است. اعدام صدام در شرایط فعلی اتفاقا عمق بحران و شکاف ها را نیز افزایش می دهد و دور خشونت بدتری را در عراق می آفریند.
اما درست می گویند صدام جان بسیاری از ایرانیان را گرفته است. اما من در این جا به صراحت می گویم که هیچ کینه ای از این لحاظ به صدام ندارم بلکه به دلیل جنایت کار بودن او لازم می دانم با تفکر صدامی در هر جا مبارزه شود. چرا ما ایرانیان در پس این همه سالیان باید این قدر نسبت به دیگران کینه داشته باشیم؟ من با سیاست های ایالات متحده مخالفم و بسیار جدی هم مخالفم اما هیچ کینه ای هم ندارم. آیا صدام در جنایت علیه ما تنها بوده است؟ آهای! اپوزیسیون خارج نشین ناسیونالیست ضد خشونت. آهای شمایی که در سخنرانی های مریم رجوی حاضر می شوید. آیا این کسی که خود از وی حمایت می کنید در جنایت علیه ما دست نداشته است؟ آیا خود دولت آمریکا، شوروی و... در جنگ از صدام حمایت نمی کرده اند؟ ما چراغ را گم کرده ایم.
من نه تنها با اعدام صدام مخالفم بلکه معتقدم دادگاه صدام نیز باید پس از خروج اشغال گران از عراق برگزار شود تا هیچ کس جز ملت عراق و البته شاکیان خارجی صدام چون ایرانیان نفعی در مجازات او نداشته باشد.
------------------------------------------------------------------------------------------------
امروز روز داغی از لحاظ سیاسی در جهان هست. انتخابات مجالس دو گانه در ایالات متحده در جریان است. طبعا بنا به دلایل بسیار من دوست دارم تا دموکرات ها و البته تیم های نزدیک به گروه الگور و کلینتون پیروز این انتخابات ها باشند. خوشبختانه تا کنون دموکرات ها در انتخابات کنگره کاملا پیروز شده اند. اما رقابت بسیار نزدیک در انتخابات سنا در ویرجینیا و مونتانا در جریان است. با کسب این دو کرسی دموکرات ها جریان تئوکراتیک و مذهبی نئوکان ها در آمریکا را شکست داده و می توانند اکثریت مطلق سنا را نیز کسب کنند. رقابت در ویرجینیا بسیار تنگاتنگ بوده و نامزد دموکرات ها تنها 6000 رای از رقیب خود جلوتر است.

اندر منجم شدن بنده!!!

2006-11-07T15:41:00.000+03:30

چندی است که علاوه بر مهندسی که عشق من است، سیاست و فلسفه سیاسی و جامعه شناسی و ... ستاره شناسی هم به جمع علایق بنده اضافه شده است :)). البته این منجم شدن بنده بی دلیل نیست و راجع به مساله ای است که این روزها بسیار به آن علاقه دارم و آن شناخت بیش تر هستی است که اراده آن را بر اراده خودم برتر می دانم :دی. شرمنده اگزیستانسیالیست ها هم هستم :)). به هر حال نوشته زیر راجع به یکی از زیباترین کهکشان های همسایه نزدیک ما (فقط 30 میلیون سال نوری ناقابل، یعنی اگر با سرعت نور حرکت کنیم ایشالا 30 میلیون سال دیگر به آن می رسیم، به سلامتی :دی) می باشد.
------------------------------------------------------------------------------------------------
کهکشان سامبررو (Sombrero) M104 کهکشان سامبررو (یا M104 یا NGC 4594) کهکشان مارپیچی بی دنباله در صورت فلکی سنبله می باشد. این کهکشان دارای هسته ای روشن، شکم مرکزی به صورت غیر معمولی بزرگ و خط غبار مشخصی در دیسک خود می باشد. خط غبار تاریک و شکم این کهکشان را شبیه سامبررو (کلاه اسپانیایی) می کند. این کهکشان را می توان به راحتی با یک تلسکوپ کوچک دید.کهکشان سامبررو در سال 1781 توسط پیر مکاین (Pierre Mechain) کشف شد که وی این مساله را در نامه ای به تاریخ می 1783 به برنولی اطلاع داد که در مرجله نجوم برلین منتشر شد. چارلز مسی (Charles Messier) مطلبی درباره پنج شی دیگر (اکنون به نام های M104-M109 شناخته شده هستند) نوشت و به لیست شخصی خود از اشیا سماوی به نام بروشور مسی اضافه نمود، اما این اجرام سماوی تا سال 1921 رسما تایید نشدند. ویلیام هرشل (William Herschel) به صورت مستقل این شی را در 1784 کشف کرده و همچنین از وجود لایه تاریک در دیسک کهکشان نیز سخن گفته است. منجمین بعدی توانستند که مشاهدات هرشل و مکاین را به هم مرتبط سازند.بهترین اندازه گیری فاصله تا M104 توسط دو گروه با استفاده از روش هایی نظیر سحابی سیاره ای و نوسانات روشنایی سطحی انجام شده است. متوسط حاصل از این اندازه گیری ها کهکشان را در فاصله ای برابر 30 میلیون سال نوری تخمین می زند.
عکس و توضیح کامل درباره این کهکشان ناز نازی را در اینجا ببینید.
------------------------------------------------------------------------------------------------
دیشب به دعوت مرکز فرهنگی زنان در جلسه بزرگداشت شهلا لاهیجی افتخار حضور داشتم. می توانم بگویم حضور من در یک مکان فرهنگی بعد از دو سال اتفاق می افتاد،جایی که رنگ و بوی سیاست حضور نداشت و به جای آن حضور عشق، محبت و صفا بود، و دوستی. دست فرناز عزیز درد نکند هم بابت مجری گری عالی دیشبش که فکرش را نمی کردم یک ایرانی حالا چه دختر و چه پسر در این سبک که نزدیک به سبک صمیمی اجرا در خارج از ایران بوده بتواند برنامه اجرا کند و هم بابت اطلاعی که از این مراسم به من داد و توانستم دمی را پس از دو سال از اعصاب خوردی به دور باشم.
گزارش آن را در این خبر که توسط مریم حسین خواه تنظیم شده بخوانید.